“อยากทานอะไรมั้ย เฮียไปตักให้”
“เอาตรงๆนะ แป้งอยากทานหูฉลามเยาวราช”
“เออ…………..พรุ่งนี้ได้มั้ยจะเหมาทั้งร้านมาให้เลย”
“ก็ได้คะ”
คำพูดก็บอกว่าได้ แต่สีหน้าสลดเศร้าหมองมาก จนเสือเกิดความรู้สึกผิดและสงสารในเวลาเดียวกัน จนต้องเอ่ยปากบอกว่าจะให้คนไปซื้อให้ แป้งเมื่อได้ฟังก็ตาโตทันที ความรู้สึกนึกคิดผิดตีขึ้นมาจุกอก แต่เหนือสิ่งอื่นใดความอยากกระหายที่ตีขึ้นมาจากข้างในมันทำให้ทนไม่ไหวจนไม่ปฏิเสธเสือว่า เอาไว้พรุ่งนี้ก็ได้
“ฟ้าอยากทานยำคะ”
“เอายำอะไรครับ เดี๋ยวเฮียสั่งมาให้”
“เอายำรวมทะเลคะ เอาเปรี้ยวๆนะคะ ”
“คุณแป้งละครับ เอายำด้วยมั้ยเดี๋ยวสั่งพร้อมกันเลย”
“อื้ม.แป้งอยากทานยำแคปหมูค่ะ เอารสจัดๆเลยนะคะเฮียสิงห์”
“มีด้วยหรอแป้งยำแคปหมู ฟ้าไม่เคยได้ยินเลย”
“ไม่มีหรอกคะ แต่แป้งอยากทานมากเลยไม่รู้เป็นอะไร”
“มีน้องรึเปล่า เหมือนฟ้าเลยที่อยากทานมากๆ ตอนท้องแรกๆ”
“ไม่หรอกคะ เฮียเสือป้องกัน”
“ไม่เฮียไม่ได้ป้องกัน แป้งท้องจริงหรอ”
“ไม่หรอกค่ะ แป้งเป็นคนชอบทานอะไรแบบนี้อยู่แล้ว”
ที่พูดออกไปว่าไม่ แต่ใจก็สอึกกับคำว่าท้อง คิดๆดูแล้วประจำเดือน เดือนนี้ยังไม่มาเลย พรุ่งนี้เธอต้องลองตรวจหน่อยแล้ว สาธุอย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย
“หนุ่มๆ ไปเสือ สิงห์ไปช่วยงานเจ้ตรงนู้นหน่อย”
เฮ้ยโล่งออก ดีที่เจ้วีมาเรียกเฮียเสือไป ไม่งั้นเฮียเสือได้ถามเรื่องท้องไม่จบแน่ และอีกอย่างเธอก็ไม่รู้จะพูดยังไง ในเมื่อเธอก็ 50/50 ว่าท้องหรือไม่ท้อง
“เอ้าลูกๆ หนุ่มๆไปไหนกันหมดละทำไมนั่งกันอยู่สองคน”
“เจ้วีเรียกค่ะ ”
“หรอจ๊ะ งั้นแม่ฝากหนูพราวหน่อยนะลูก เธอไม่มีเพื่อนนะ”
“ค่ะ”
“หนูพราวนั่งกับหนูฟ้าหนูแป้งนะ ป้าไปรับแขกช่วยลุงก่อน”
“ค่ะ”
พราวเลื่อนเก้าอื้นั่งลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นโดยไม่สนใจหญิงฟ้ากับแป้งที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยเลย ทำให้บรรยากาศดูอึดอัดมากอย่างบอกไม่ถูก
“แป้งโอเคมั้ย”
“โอเคสิ อย่าสนใจเลย”
“จ้า ว่าแต่เรนนี่บอกจะมา ป่านนี้แล้วยังไม่โผล่มาอีก”
“เดี๋ยวแป้งโทรหาให้”
เมื่อทั้งแก๊งมีสาม แต่อยู่ที่งานมีสอง แป้งจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเพื่อนอีกคนที่รับสายแล้วบอกว่ากำลังมา ใกล้จะถึงแล้ว
สองเพื่อนสาวนั่งคุยหนุงหนิงกันอยู่สองคน จนกระทั้งเจ้วีที่เดินเข้ามาพร้อมกับคุณซีหรานสามีเข้ามานั่งที่โต๊ะด้วย พราวที่นั่งเงียบมาตลอดถึงยอมเปิดปากพูดออกมา อีกทั้งคำพูดคำจาและน้ำเสียงยังออกไปทางดัดจริตพร้อมกราบเจ้วีทุกเมื่อ
“คนแบบนี้ฟ้าว่าอันตรายนะแป้ง เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ฟ้าว่าไม่ธรรมดาแน่ แป้งระวังดีๆนะฟ้าดูออกว่าจุดประสงค์เขาคือคุณเสือ”
“จ๊ะ ขอบใจที่เตื่อนนะ แป้งจะระวัง”
ทุกคนพูดคุยกันด้วยสีหน้าการสวมหน้ากากที่พกพามาจากบ้าน ปากจ๊ะจ๋า คะขา แต่ใจลึกๆแอบคิดไปต่างๆนาๆโดยเฉพาะพราวที่คิดอคติกับฟ้าและแป้ง แต่ที่ยอมพูดและยิ้มให้ก็เพื่อแสดงเป็นคนดีต่อหน้าเจ้วี เจ้ใหญ่ตระกลูคำเพชรบูรณ์
“คุยอะไรกันครับสาวๆ”
“ก็นินทาเสืออยู่นั้นแหละ ”
“นินทาอะไรผม เจ้อย่าโกหกให้แฟนผมฟังนะไปทั่วนะ”
“เห็นเจ้เป็นคนยังไง เจ้ไม่เหมือนเสือนะ”
“โห้เจ้อะ อย่ารังเกเสือดิ นู้นไปหาเฮียสิงห์กะผานู้น”
“อั๊วไม่นิสัยเหมือนแกนะเสือ”
“ไม่พูดด้วยแล้ว แป้งอย่าเชื่ออะไรใครง่ายๆนะ เชื่อเฮียคนเดียวนะ”
ทุกคนหัวเราะกับเสือที่จนมุม เป็นภาพที่หาดูได้ยากมาก นานๆทีที่เสือจะหมอบให้ แต่ก็เป็นแค่เสือหมอบนะ ไม่ได้เปลี่ยนจากเสือเป็นแมว
“วัตสัน ทางนี้”
แป้งที่ได้รับโทรศัพท์จากเรนนี่ บอกทางโต๊ะตัวเอง จนเรนนี่เดินมาถึงที่หมายอย่างไม่ต้องเสียเวลา
“สวัสดีครับๆ”
เรนนี่ในคราบวัตสันสวัสดีเจ้วีและสามีอย่างนอบน้อม แล้วก็นั่งลงในโต๊ะตัวที่ว่าง และร่วมพูดคุยกับสามสาวอย่างสนิทสนม จนพราวที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยรู้สึกเป็นส่วนเกิน แต่ก็ไม่เป็นไร เป้าหมายเธอคือคุณเสือ และพี่น้องของเขาไม่ใช่พวกสามคนนั้นที่จะต้องแคร์
อนิจาพราวที่คิดไปนั้น ไม่รู้เลยว่าบุคคลทั้งโต๊ะที่นั่งอยู่ไม่มีใครชอบพราวสักคนเลย แต่ที่นั่งปั้นหน้าคุยด้วยเพราะเป็นแขกของม๊า
“นางมั่นหน้าเนาะ ขนาดฉันไม่มีเซ้นต์อะไรยังดูออกว่าไม่มีใครชอบ”
“เบาได้เบากระเทย เดี๋ยวพี่น้องคุณเสือได้ยิน”
“กระซิบอะไรกันครับ”
“เปล่าค่ะ เฮียตักปลาให้แป้งหน่อยค่ะ”
แป้งที่เฉไฉเบี้ยงความสนใจของเสือไปทางอื่น เพื่อให้เสือไม่ต้องคาดคั้นเอาคำถาม และอีกอย่าง เธอก็อยากจะทานปลาจริงๆ
“ว๊าว กุ้งอบเนยของผามาแล้ว”
"อุ๊บ!.
“คุณเสือเป็นอะไรคะ”
“ผมเหม็นกลิ่นกุ้ง เอาออกไป”
“เดี๋ยวนะ แป้งว่าหอมออก”
“ใช่เจ้ก็ว่าหอมดี”
“ไม่ เอาออกไปเสือเหม็น อาหารร้านไหนเนี้ยถึงเอากุ้งเน่ามาเสริฟ์ให้ลูกค้า”
“ไม่เหม็นนะคะ ”
ทุกคนที่อยู่ในที่นี่รู้สึกแปลกๆกับสิ่งที่เสือเป็น แต่ก็เงียบไว้รอให้งานจบก่อนค่อยถามอีกที
“ช่างเหอะ เอาออกไปปะผา เฮียกลัวโต๊ะพัง”
“ก็ได้ เอาจานนี้ออกด้วยครับ”
ผาบอกให้พนักงานที่มาเสริฟ์เอาออกไปอย่างเศร้าๆ จนทุกคนที่เห็นพากันสงสาร ยกเว้นก็แต่พราวนั้นแหละที่ไม่รู้สึกอะไรนอกจากจะหยิบอย่างอื่นไปให้เสือลองทานดู
“ลอง แซลมอนสดๆมั้ยคะ คุณเสือ”
“ไม่เป็นไรครับ แป้งครับหยิบเนื้อวากิวรมควันมาให้เฮียหน่อย”
“ค่ะ”
พราวรู้สึกหน้าชานิดๆ แต่ก็ไม่เป็นไร เธอถือว่าเสืออยู่ต่อหน้าแป้ง ลองนังแป้งไม่อยู่สิคุณเสือต้องออดอ้อนเธอแน่ พราวที่คิดแบบนั้นก็แอบยิ้มอยู่คนเดียว เธอรอวันที่เสือจะอยู่คนเดียว และรอวันที่เขาเบื่อนังแป้ง เมื่อวันนั้นมาถึง เธอนี่แหละจะเป็นหนึ่งเดียวที่คุณเสือจะโทรมาหา หึนังแป้งเธอก็แค่มาก่อนระวังฉันให้ดีฉันนี่แหละจะเป็นคนคอยทำลายความรักเธอนังแป้ง
“แป้งครับ หูฉลามที่เฮียสั่งให้ มาถึงแล้วนะ เดี๋ยวเฮียให้คนยกมาให้นะครับ”
“หรอคะ ดีจังบค่ะแป้งอยากทานมากเลย แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ”
“อยู่ที่ห้องครัวครับ”
“เดี๋ยวแป้งไปเอาเองก็ได้ค่ะ อยากชิมสักคำก่อน ห้องครัวอยู่ตรวไหรคะ”
“เดี๋ยวเฮียพาไป”
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่บอกทางแป้งก็พอ เฮียเป็นลูกเจ้าของงานนะคะ เพื่อมีอะไรหรือม๊าเรียกจะได้อยู่ใกล้ ห้องครัวบ้านเฮียอยู่ตรงนี้นี่เองไม่ต้องห่วงนะ”
“ครับ รีบไปรีบมานะ อ่อเฮียรบกวนแป้งบอกแม่ครัวเอาPetite Syrah ที่ห้องเก็บไวน์มาให้เฮียหน่อยสิ เฮียจะเอามาเปิดให้ทุกคนชิม”
“ได้ค่ะ”
แป้งเดินออกไปอย่างร่าเริง ที่จะได้ทานหูฉลาม เธอรู้สึกมีแรงอย่างประหลาดแค่ได้รู้ว่าหูฉลามของเธออยู่แค่เอื้อม จะว่าไปแล้วเธอก็แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมช่วงนี้เธอถึงคลั่งไคล้หูฉลามนักหนา
“ขอโทษนะคะ แป้งมาเอาหูฉลามค่ะ”
“อ่อค่ะ แก้มกำลังจัดใส่จานเลยค่ะคุณแป้ง รอสักครู่นะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวแป้งทำเองก็ได้ คุณแก้มช่วยไปเอาไวน์Petite Syrah ที่ห้องเก็บไวน์ให้คุณเสือดีกว่าค่ะ”
“อุ้ยเรียกแก้มเฉยๆก็ได้ค่ะ งั้นแก้มรบกวนคุณแป้งจัดการหูฉลามให้ทีนะคะ”
“ค่ะ เดี๋ยวแป้งจัดการเอง"
แม่บ้านชื่อแก้มที่มีอายุราวๆสามสิบ เกือบสี่สิบเดินออกไป แป้งก็หันไปนำหูฉลามจัดใส่ถ้วยใบใหญ่ของตัวเองอย่างสุขใจ และชื่นใจที่ได้กลิ่นมันเวลาตัก
“เป็นได้ถึงแฟนลูกเจ้าของบ้าน แต่ชอบทำตัวเป็นคนใช้ที่อยู่ในห้องครัว”
“คุณพราว”
“ใช่ฉันเอง ทำไมหรอรึว่าฉันพูดผิด”
“หึๆ เผยตัวตนออกมาแล้วหรอนังโรคจิต”
“กริ๊ดดด!!….แก”
2K
