เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]

        แม้อานหยางจะรู้ดีว่าในใจของไป๋ฝูฉวีมีแผนการบางอย่างอยู่เดิมทีเขาไม่ได้เอะใจอะไร แต่หากเขาติดต่อกับสตรีที่มีชาติกำเนิดต่ำต้อยอย่างนาง ถือเป็นผลเสียต่อชื่อเสียงของเขาอย่างยิ่ง

        ใบหน้าของไป๋ฝูฉวีแดงก่ำจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว นางเอียงศีรษะพร้อมใบหน้าที่น่าสงสารมองไปทางอานหยางเพื่อขอให้เขาช่วยทว่าทำให้พบว่าคนที่ปกติอ่อนโยนเอาอกเอาใจอย่างอานหยางได้ก้าวห่างตนไปกว่าหนึ่งก้าวแล้ว

        เป็นอย่างที่คิดไว้...

        ชาติกำเนิดถือเป็นจุดที่ไป๋ฝูฉวีรับไม่ได้มากที่สุดนางพยายามคาดเดาจิตใจของเฉินเหลียนเอ๋อร์อย่างระมัดระวัง คิดว่าเฉินเหลียนเอ๋อร์จะมิพูดมันออกมาแต่วันนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว

        นางคิดว่าเฉินเหลียนเอ๋อร์จะทำอะไรบางอย่างในการแข่งวาดภาพครั้งนี้เพื่อทำให้นางต้องอับอายแต่กลับคิดไม่ถึงว่าเฉินเหลียนเอ๋อร์แม้แต่หน้าตาของตัวเองก็ไม่ต้องการแล้ว เปิดเผยความสัมพันธ์ของทั้งสองคนออกมาตามตรง

        นางลืมไปเสียสนิท เฉินเหลียนเอ๋อร์ในตอนนี้ไม่กลัวเรื่องขายหน้าที่ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องราวที่กล่าวออกมา เฉินเหลียนเอ๋อร์ก็แค่มีพี่น้องนอกสมรสเพิ่มแต่เป็นนางที่ไม่อาจเหลือเศษเสี้ยวของหน้าตาเหลืออยู่เลย

        ใบหน้าของเฉินเหลียนเอ๋อร์แสดงการเยาะเย้ยแต่สีหน้าของไป๋ฝูฉวีเหมือนกับเถ้าที่ดับมอดไป

        ไป๋ฝูฉวีรู้สึกกังวลจนลำคอแห้งผากกลิ่นหอมของใบชาในมือนางตีขึ้นมา ทำให้นางอดไม่ได้ต้องหลับตาชิมไปหนึ่งอึกแต่นางกลับรู้สึกว่ามือและเท้าของตนชาไปหมดยากที่จะเป็นตัวเองจริงๆ

        อย่างไรก็ตามซ่งเสียวอวี่ที่เข้าร่วมการแข่งขันวาดภาพครั้งนี้มองหน้าของทั้งสองคนอีกรอบราวกับว่าเป็นนักร้องงิ้ว อดไม่ได้จนต้องปาพู่กันในมือลงพื้นก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมเสียงหัวเราะถึงสองครั้ง “สตรีชาติกำเนิดต่ำต้อยใจกล้ามาศึกษาที่สถานศึกษาตระกูลหยวนมิรู้เช่นกันว่าใครที่ให้หน้าเช่นนี้กับนางกัน!”

        เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจวนในใจของทุกคนต่างรู้ดี

        ปีก่อนเฉินเหลียนเอ๋อร์และไป๋ฝูฉวีเป็นดั่งพี่น้องที่รักกันมากทว่าผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมต่างก็รู้ได้ในทันทีที่เห็นว่า ไป๋ฝูฉวีนั้นใช้เฉินเหลียนเอ๋อร์เป็นดั่งมีดประจำตัว

        เมื่อรวมความสัมพันธ์ของไป๋ฝูฉวีและเฉินเหลียนเอ๋อร์เข้าไปลองมองให้ละเอียดก็สามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจนถึงเจตนาที่ไป๋ฝูฉวีเข้าใกล้เยี่ยนเจาเจา

        สตรีที่ไม่อาจเทียบได้แม้แต่อนุภรรยานึกไม่ถึงเลยว่าจะมาศึกษาที่สถานศึกษาเดียวกับตนนานถึงเพียงนี้? ช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง

        แม้ซ่งเสียวอวี่จะไม่ชอบหน้าเฉินเหลียนเอ๋อร์แต่เมื่อความจริงเป็นเช่นนี้หญิงสาวที่กำเนิดจากตระกูลสูงศักดิ์มิอาจมาคลุกคลีกับผู้ที่มีชาติกำเนิดต่ำต้อยเช่นนี้ได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มีพฤติกรรมชั่วร้ายน่ารังเกียจเช่นนี้ ไม่อาจสร้างราศีดีๆได้เลย

        นางพูดเช่นนั้นคล้ายจะเป็นการพูดแทนเฉินเหลียนเอ๋อร์ทว่าในความเป็นจริงนางเพียงถากถางไป๋ฝูฉวีว่ามิใช่แม้กระทั่งสิ่งของ

        ในใจของไป๋ฝูฉวีตื่นตระหนกจนแทบไม่ไหวแล้วในหัวของนางราวกับก้อนแป้งเปียกที่ไม่สามารถคิดหาวิธีการใดๆ ออกมาได้เลย

        นอกจากซ่งเสียวอวี่ เสียงซุบซิบของคนอื่นๆก็ดูไม่ได้เบาลงเลย ความอับอายและลำบากใจทำให้น้ำตาของไป๋ฝูฉวีไหลออกมาภาพวาดในมือที่นางวาดไปแค่ไม่กี่เส้น ตอนนี้นางโยนมันไปทิ้งไปอีกด้าน ไม่ต้องการมันอีกแล้ว

        พู่กันหมุนวนอยู่บนกระดาษขาวสองรอบทิ้งไว้เพียงความเละเทะ

        ดวงตาของเยี่ยนเจาเจาเต็มไปด้วยความชอบใจเฉินเหลียนเอ๋อร์ที่ทำให้ไป๋ฝูฉวีโกรธจนจากไป หลังจากนั้นนางก็ไม่ได้คิดจะอยู่ต่อเพียงมองผู้คนที่อยู่รอบๆ ก่อนกล่าวเสียงเบา “เรื่องในครอบครัวเดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดความวุ่นวายที่นี่เพียงแต่สตรีผู้นี้น่ารังเกียจเกินไป เมื่อก่อนเพื่อนางแล้วข้าเคยสร้างปัญหาให้ทุกคนไม่น้อยข้าขอน้อมรับผิด”

        เป็นคำพูดที่ออกมาจากใจจริง เป็นการขอโทษของเฉินเหลียนเอ๋อร์ที่มีต่อทุกคนเพียงแต่แววตาของนางมันไม่ได้มีความเต็มใจอย่างธรรมชาติอยู่เลยแม้แต่น้อย

        คำพูดเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะออกมาจากปากของคนเย่อหยิ่งเช่นเฉินเหลียนเอ๋อร์ใบหน้าของนางแข็งทื่อ หลังจากพูดประโยคนี้เสร็จไม่นานก็เดินจากไป

        เรื่องซุบซิบของตระกูลเฉินถือเป็นเรื่องน่าสนใจของเหล่าบัณฑิตหญิงยิ่งนักทุกคนต่างพากันสนทนากระซิบกระซาบเรื่องนี้มิมากก็น้อย

        การแข่งขันวาดภาพถูกรบกวนด้วยสิ่งนี้ก็มิอาจทำการแข่งต่อไปได้เหล่าบัณฑิตหญิงผู้เข้าร่วมที่เหลือจึงทำการวาดภาพตามใจไปอีกสองสามครั้งก็ถือว่าเป็นการเสร็จสิ้น

        เยี่ยนเจาเจาไม่ได้อยู่ในการตัดสินมองดูกลุ่มคนที่พากันพูดเสียงดังว่าผลงานของใครทำได้ดีกว่าจากนั้นก็โน้มเข้าไปใกล้หูของหนานหมิงเหอ กล่าวเสียงกระซิบ “ท่านพี่ สีหมึกและชามีปัญหาหรือเจ้าคะ?”

        นางคิดว่าเฉินเหลียนเอ๋อร์มิน่าทำสิ่งใดที่ไร้ผลโดยเฉพาะน้ำชาถ้วยนั้นจะต้องอยากให้ไป๋ฝูฉวีดื่มเข้าไปเป็นแน่

        ประโยคเหล่านั้นที่นางกล่าวมิใช่เพียงต้องการเปิดเผยสถานะของไป๋ฝูฉวีให้สาธารณชนได้รับรู้ แต่เพราะต้องการบังคับให้ไป๋ฝูฉวีรู้สึกคอแห้งผากทำให้นางไม่เป็นตัวของตัวเองจนดื่มชาถ้วยนั้นเข้าไป

        หนานหมิงเหอเป็นผู้ที่มีสัมผัสทั้งห้ามากกว่าคนทั่วไปจึงรับรู้ได้ถึงยาและพิษอย่างรวดเร็ว

        เมื่อได้ยินคำถามของเยี่ยนเจาเจา เขาก็พยักหน้ารับพร้อมกล่าวตอบ “สีหมึกและน้ำชาหากวางไว้โดดๆ ก็ไม่มีปัญหาใด เพียงแต่แร่ผงที่นำมาใช้ในหมึกจะลอยตัวเป็นอากาศธาตุซึ่งถือเป็นพิษอยู่เล็กน้อย

        ชานั่นถือเป็นชาพิเศษที่มีชื่อเสียงในเมืองหยางโจวเพราะในกระบวนการคั่วใบชามีการเติมดอกไม้เข้าไปเลยทำให้มีกลิ่นหอมพิเศษแต่ดอกไม้เหล่านั้นมีพิษอยู่เล็กน้อยเช่นเดียวกัน หากใช้มันเพียงอย่างเดียวก็ไม่มีอันตรายต่อร่างกายของมนุษย์”

        ในแววตาของเยี่ยนเจาเจามีความประหลาดใจนางเอียงศีรษะไปมาพลางมองภาพที่เฉินเหลียนเอ๋อร์วาดให้ไป๋ฝูฉวี ก่อนเอ่ยถามอีกครั้งว่า “ก่อนที่เฉินเหลียนเอ๋อร์จะวาดภาพ นางเทน้ำจากไหเล็กๆของนางลงไปผสมสี หรือน้ำนั่นมีปัญหาเจ้าคะ?”

        ตั้งแต่เริ่มต้นนางให้การสนใจกับทุกพฤติกรรมการเคลื่อนไหวของเฉินเหลียนเอ๋อร์จดจำทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

        การใช้น้ำของตัวเองผสมสีเดิมทีเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยแต่เมื่อชาและสีหมึกล้วนมีปัญหา เยี่ยนเจาเจาจึงมีความสงสัยใหม่เกิดขึ้นมา

        “ใช่ น้ำนั่นเติมส่วนผสมพิเศษเข้าไปเมื่อครู่ข้าเห็นว่านางใช้นิ้ววนไปที่ขอบถ้วยชาของไป๋ฝูฉวีรอบหนึ่ง คงทำเช่นนั้นกับปากถ้วยด้วยจุดประสงค์ก็น่าจะต้องการกระตุ้นพิษในตัวชาและสีหมึกให้ทำงาน”

        “ใช้เวลานานแค่ไหนผลของมันเป็นอย่างไรเจ้าคะ?”

        “ยังขาดตัวยาสำคัญไปอีกหนึ่งอย่างมารอดูว่าเฉินเหลียนเอ๋อร์จะนำมันออกมาตอนไหน พิษทั้งสามเมื่อนำมารวมกันจะมีฤทธิ์ทำให้เกิดอาการวิงเวียนสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวอย่างอิสระไป”

        หลังจากที่เยี่ยนเจาเจาได้ยินถึงผลลัพธ์ของยาตัวนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าหลังจากนี้เฉินเหลียนเอ๋อร์จะต้องมีไม้เด็ดอยู่อีก นางโกรธแค้นเรื่องนี้มายาวนานคงเตรียมการเรื่องนี้อย่างลับๆ มานานมากแล้ว

        “ยามนี้ยังไม่นำตัวยาที่สามออกมา...บางทีอาจจะแค่รอเวลา” มีแสงของความมืดมิดอยู่ในแววตาของเยี่ยนเจาเจาจากนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้น “ข้าเดาว่าจะเป็นช่วงค่ำนี้ยามราตรีจักทำสิ่งใดก็เป็นเรื่องง่าย”

        หนานหมิงเหอหัวเราะอย่างมิเปิดปากออกมาเขาอยู่ใกล้เยี่ยนเจาเจา เสียงหัวเราะทุ้มต่ำ หน้าอกสั่นไหวเล็กน้อยทำให้ใบหูของเยี่ยนเจาเจารู้สึกคันยุบยิบเล็กน้อย

        “เจาเจาอยากไปดูหรือไม่?”

        โดยปกติแล้วหนานหมิงเหอจะไม่พูดเช่นนี้แต่หน้าที่ที่เยี่ยนเจาเจามอบให้ตัวเองในปีนี้มันสำคัญและหนักหนามากยิ่งขึ้น เขาจึงเพียงต้องการทำอะไรบางอย่างที่สามารถทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายได้บ้าง

        “ได้เจ้าค่ะ”

        เยี่ยนเจาเจาสนใจขึ้นมาทันที

        ต่อจากนั้นทั้งสองคนทำสิ่งใดขอยังไม่กล่าวเป็นการชั่วคราวเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานก็ถึงตอนค่ำ ยามค่ำคืนนั้นกัวซีฉือหลับลึกยิ่งนักเยี่ยนเจาเจาและนางอยู่คนละเตียง เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายสงบลง ก็รู้ได้ทันทีว่านางหลับสนิทแล้ว

        ช่วงกลางคืนมีผู้คุ้มกันยืนเวรอยู่เยี่ยนเจาเจาเปลี่ยนชุด พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของผู้คุ้มกันทั้งสองคนจากนั้นก็ไปพบหนานหมิงเหอได้สำเร็จ

        ครั้งก่อนหนานหมิงเหออุ้มนางและใช้วิชาตัวเบามันเป็นช่วงเมื่อปีกลายในเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่กลับจากการลอยโคมตอนนั้นนางถูกซ่อนเอาไว้ในเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหนานหมิงเหอ ได้ยินเพียงเสียงลมที่ดังหวีดหวิวอยู่ภายนอกเท่านั้น

        ในครั้งนี้หนานหมิงเหออุ้มนางเอาไว้ในอ้อมแขนขึ้นๆ ลงๆ อยู่หลายครั้งก็อุ้มนางมาถึงสถานที่ที่ไป๋ฝูฉวีพักผ่อน

        เพราะความสัมพันธ์ของไป๋ฝูฉวีมิสู้ดีสักเท่าไรเมื่อรวมกับเหล่าบรรดาสตรีชนชั้นสูงที่ปลีกตัวห่าง นางจึงทำได้เพียงออกมาพักยังที่พักที่ห่างไกลออกไปยามนี้พระจันทร์ขึ้นตรงศีรษะ ไป๋ฝูฉวีน่าจะหลับไปแล้ว

        หนานหมิงเหอดูลาดเลาทั้งหมดเขามิได้ตรงไปด้านหน้า แต่อุ้มเยี่ยนเจาเจาและซ่อนตัวอยู่ใต้พุ่มไม้ตรงมุมสวนสถานที่มืดมิด ผู้คนที่อยู่ด้านนอกมิอาจมองเห็นได้ว่ามีคนซ่อนตัวอยู่

        ทั้งสี่ทิศเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงของเหล่าแมลงในฤดูใบไม้ร่วงที่ส่งเสียงร้อง

        ทั้งสองคนมิได้ส่งเสียงออกมาบนกำแพงค่อยๆ มีเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามาอย่างระมัดระวัง ครู่หนึ่งเยี่ยนเจาเจาก็เห็นเงาหนึ่งโค้งตัวลงที่หน้าสวนเล็กๆและปรากฏตัวออกมาจากประตูบานเล็กที่มีอยู่แค่บานเดียว

        คนผู้นี้เอาผ้าเช็ดหน้าปกปิดใบหน้าของตนเอาไว้ทว่าเยี่ยนเจาเจาก็ยังมองออกได้ง่ายๆ... นี่มิใช่เฉินเหลียนเอ๋อร์ที่ลงมือกับไป๋ฝูฉวีเมื่อช่วงกลางวันหรอกหรือ?

        นางมิส่งเสียงดัง ค่อยๆเดินไปยังบานหน้าต่าง หยิบวัตถุเรียวยาวคล้ายต้นกกออกมา จากนั้นก็เป่ามันผ่านรอยแยกของหน้าต่างหลายครั้ง

        ใช้เวลาประมาณสองถ้วยชา เฉินเหลียนเอ๋อร์ก็เลียนเสียงร้องของแมวแต่ก็ไม่มีเสียงขยับตัวจากไป๋ฝูฉวีที่อยู่ในห้อง นางจึงหันกลับมาพร้อมกับลากกระสอบป่านเข้าไป

        สิ่งที่อยู่ในกระสอบป่านส่งกลิ่นฉุนของสุราโชยออกมาไม่รู้ว่าข้างในนั้นมีสิ่งใด แต่ดูไปแล้วคงมีน้ำหนักไม่น้อย แม้แต่เฉินเหลียนเอ๋อร์ที่มีพละกำลังเช่นนี้ก็ยังต้องใช้แรงมหาศาลถึงจะสามารถทำให้มันขยับได้

        นางลากกระสอบไปที่หน้าประตูหยิบของออกมาจากแขนเสื้อของตน สำรวจรอยตรงประตู จากนั้นบานประตูก็โดนงัดเปิดออกจากด้านนอก

        มีกลิ่นหอมลอยออกมาจากห้องหนานหมิงเหอและเยี่ยนเจาเจายกมือขึ้นปิดจมูกของตนทันที

        เฉินเหลียนเอ๋อร์ลากกระสอบป่านเข้าไปประตูปิดลงพร้อมกับเสียงตึงๆ ตังๆ มิรู้ว่าทำสิ่งใด ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เดินออกมาปิดประตูลงและทำเช่นเดิมอีกครั้ง ประตูด้านนอกจึงถูกปิดเอาไว้จนสนิท

        นางถ่มน้ำลายไปสองสามครั้งเยี่ยนเจาเจาได้ยินประมาณว่าหญิงร้ายชายชั่ว น้ำเสียงไม่ค่อยชัดเจน จากนั้นเฉินเหลียนเอ๋อร์ก็จากไป

        เยี่ยนเจาเจาเดาว่าเฉินเหลียนเอ๋อร์คงพาใครบางคนเข้ามาในตอนที่คิดอยากเข้าไปดูใกล้ๆ ก็โดนหนานหมิงเหอรั้งเอาไว้คว้าร่างของนางกลับออกไปทันที

        “ของสกปรกเช่นนี้สกปรกดวงตาเปล่าๆมิมีสิ่งใดให้ดูหรอก”

        น้ำเสียงของหนานหมิงเหอดูไร้ความรู้สึกเขาไม่อยากให้เยี่ยนเจาเจาเห็นเรื่องพวกนี้

        เยี่ยนเจาเจาเคยต่อต้านพี่รองของตนได้ที่ไหนทำได้เพียงทำตามอย่างเชื่อฟังเท่านั้น

        ทว่าเยี่ยนเจาเจาก็ยังนึกสงสัยว่าเฉินเหลียนเอ๋อร์จะจัดการเรื่องราวต่อจากนี้อย่างไรหากทำให้ตกอยู่ในกรอบประเพณีแบบเดิม เช่นนั้นก็เป็นที่น่าเสียใจสำหรับเยี่ยนเจาเจาที่เฝ้าติดตามเรื่องนี้มาอย่างยาวนานแล้ว

        วันต่อมา

        ไป๋ฝูฉวีตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่เจ็บปวด

        นางลูบศีรษะที่รู้สึกวิงเวียนของตน เห็นแสงสว่างจ้าด้านนอกก็คิดว่าเหตุใดตนถึงได้หลับยาวนานถึงเพียงนี้

        สติสัมปชัญญะของไป๋ฝูฉวียังไม่ทันได้ฟื้นตัวอย่างเต็มที่นางก็ได้ยินเสียงพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

        มันเป็นเสียงที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งชัดเจนว่าเป็นเสียงของอานหยาง!

        แล้วเหตุใดเสียงของอานหยางถึงได้มาอยู่ที่เตียงนอนของนาง?

        ร่างกายนางแข็งทื่อในตอนที่จะลุกเดินออกจากเตียงก็มีมือยื่นมาจับนางเอาไว้