บทที่ 14 ก๊อบลินชาแมน
ความเ็ปจากแขนที่หัก และร่างกายที่บอบช้ำจากแรงะเิทำให้ผมแทบจะกรีดร้องออกมาแม้สภาวะสมาธิจะช่วยบรรเทาความเจ็บได้บ้าง แต่ก็ยากที่จะข่มความทรมานนี้ไว้ได้
ผมเหลือบมองแขนที่ห้อยต่องแต่งอย่างไร้เรี่ยวแรงกระดูกน่าจะหักเข้าอย่างจังที่่ต้นแขนใต้หัวไหล่
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามตัดความสนใจออกจากแขนที่หัก แล้วจ้องเขม็งกลับไปที่ก๊อบลินชาแมนตอนนี้มันยืนนิ่งพึมพำบางอย่างในลำคอพลางชี้มือมาทางผม
สัญชาตญาณของผมร้องเตือนเพราะยังจำรสชาติของะเิเพลิงนั่นได้ขึ้นใจ หากโดนเข้าไปอีกครั้งผมไม่รอดแน่
เมื่อคิดได้ดังนั้นผมจึงรีบวางหอกเปื้อนเืลงแล้วคว้าก้อนหินขนาดพอเหมาะมือขึ้นมาแทนก่อนจะขว้างออกไปสุดแรงโดยมีการเสริมพลังจากมานาช่วยให้หินพุ่งทะยานไปเร็วกว่าปกติ
เ้าชาแมน ชะงักไปครู่หนึ่งเสียงร่ายมนต์ประหลาดหยุดลง มันขมวดคิ้วแน่นทว่ากลับยืนนิ่งเฉยไม่คิดจะหลบหลีก
ทันทีที่ก้อนหินพุ่งเข้าใกล้ตัวมันแรงส่งกลับวูบหายลงราวกับกระแทกเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นก่อนจะร่วงลงบนพื้นห่างจากตัวมันเพียงแค่เมตรเดียว
มันมองก้อนหินที่ไร้ความหมายก้อนนั้นแล้วแสยะยิ้มบางๆก่อนจะเริ่มร่ายมนต์ต่อ
“บ้าเอ๊ย!”
ผมสบถออกมา หากปล่อยให้มันร่ายเวทจนเสร็จผมต้องเผชิญกับลูกไฟนั่นอีกครั้งแน่ และด้วยร่างกายที่สะบักสะบอมขนาดนี้ผมคงไม่พ้นความตายจริงๆ
ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากระดมขว้างหินที่เหลือใส่สุดความสามารถแต่ผลลัพธ์ยังคงเดิม หินทุกก้อนช้าลงและร่วงหล่นทันทีที่เข้าใกล้รัศมีของมัน
การกระทำของผมทำให้การร่ายมนต์หยุดชะงักได้เพียง่สั้นๆเท่านั้น เ้าชาแมนจ้องมองมาด้วยสายตาเยาะเย้ยมันยกมือขึ้นชี้ตรงมาที่ผมพลางะโคำคำหนึ่งออกมา
ผมกัดฟันแน่นรีบะโหลบหลังต้นไม้ที่ใกล้ที่สุดทันที หัวใจเต้นรัวรอรับแรงะเิที่จะตามมา
ทว่าผ่านไปหลายวินาทีกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นผมจึงค่อยๆ โผล่หน้าออกมาดู เ้าก๊อบลินจ้องมองมาด้วยแววตาขบขันมันหัวเราะร่าอย่างชอบใจก่อนจะชี้มือมาทางผมอีกครั้ง
คราวนี้มันร่ายมนต์ด้วยเสียงที่ดังและหนักแน่นกว่าเดิมผมสังเกตเห็นอากาศรอบมือของมันเริ่มบิดเบี้ยวด้วยไอร้อนมหาศาล
“ไอ้สารเลว...”
ผมสบถรอดไรฟัน
มันเห็นผมเป็แค่เหยื่อที่เอาไว้ล่อเล่นก่อนจะปลิดชีพนิสัยของพวกมันเหมือนกันหมด ไม่ว่าจะเป็เ้าเลเวล 3 ที่โอหังหรือเ้าชาแมนเ้าเล่ห์ตัวนี้
ในขณะที่ผมกำลังมองหาที่กำบังเพื่อเอาชีวิตรอดเสียงปืนก็ดังขึ้นสนั่นป่า ผมชะงักนิ่งไปพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมทั่วบริเวณ
แม้แต่เ้าชาแมนเองก็หยุดชะงักด้วยความใไม่นานนักเสียงปืนนัดที่สองก็ดังตามมา คราวนี้ผมตั้งสติได้และมองไปทางต้นเสียง
แฮดวินยืนถือปืนด้วยท่าทางมืออาชีพปลายกระบอกปืนที่มีควันจางๆ และกำลังเล็งตรงไปที่ก๊อบลินชาแมนผมรีบมองกลับไปที่ศัตรู
ทว่าะุทั้งสองนัดกลับพบชะตากรรมไม่ต่างจากก้อนหินของผมพวกมันร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง กริ๊ง เบื้องหน้าเ้าชาแมนโดยที่มันไม่ได้รับาเ็เลยแม้แต่น้อย
“นี่มันอะไรกัน...”
แฮดวินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบเขาถอยหลังหนีด้วยขากะเผลกเื้ัของเขาคือโชอี้ที่กำลังใช้เศษผ้ากดาแที่มือและเดนี่ที่ใบหน้าขาวซีดพลางกุมหน้าอกที่มีเืไหลนอง
ก๊อบลินชาแมนจ้องมองกลุ่มของแฮดวินด้วยสายตาโกรธแค้นมันแยกเขี้ยวคำรามก่อนจะชี้มือไปทางพวกเขาและเริ่มร่ายเวทอีกครั้ง
“หยุดมันไว้ อย่าให้มันร่ายเวทเสร็จ!”
ผมะโสุดเสียงพลางระดมขว้างทั้งก้อนหินและกิ่งไม้ใส่รัวๆแม้วัตถุเ่าั้จะผ่านม่านพลังลึกลับไปไม่ได้แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เ้าก๊อบลินหัวเสียไม่น้อย
มันค่อยๆ หันกลับมาทางผมช้าๆยกมือเตรียมร่ายมนต์ใหม่ทันใดนั้นแฮดวินก็ช่วยระดมขว้างก้อนหินและเศษกิ่งไม้ใส่ซ้ำไปอีกทาง
เ้าก๊อบลินคำรามลั่นด้วยความขัดใจสีหน้าของมันบิดเบี้ยวและดูน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆตามแรงโทสะที่พุ่งพล่านออกมา
ตอนนี้จังหวะการร่ายมนตร์ของมันถูกขัดขวางลงชั่วคราวแล้วผมมองไม่เห็นไอความร้อนที่เคยม้วนตัวอยู่บนมือของมันอีกต่อไป
เมื่อสบโอกาสผมจึงอัดมานาลงไปที่ขาทั้งสองข้างก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาเ้าก๊อบลินชาแมนสุดแรงพลางขว้างก้อนหินในมือเข้าใส่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
ตอนนี้เ้าก๊อบลินถูกระดมขว้างสิ่งของใส่จากทั้งสองทิศทางจนต้องหันมองสลับไปมาอย่างพัลวันผมเดาว่ามันไม่ได้กลัวก้อนหินพวกนี้หรอกแต่มันคงระแวงเสียงปืนที่ดังขึ้นก่อนหน้านี้มากกว่าและความพะวักพะวนนั้นเองที่ทำให้มันเสียสมาธิเกินกว่าจะร่ายมนตร์ได้สำเร็จ
เพียงอึดใจเดียวผมก็เข้าถึงตัวมันเ้าก๊อบลินชาแมนค่อยๆ หันมาสบตาผมแววตาของมันไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อยมิหนำซ้ำมันกลับแสยะยิ้มบางๆ ออกมาแทน
รอยยิ้มน่ารังเกียจนั่นทำให้ผมแทบะเิอารมณ์ออกมาผมไม่รอช้ากระชับหอกหักในมือแล้วแทงเข้าใส่มันด้วยพละกำลังทั้งหมดที่เสริมด้วยมานา
ทว่าเมื่อหอกเข้าถึงระยะหนึ่งผมกลับรู้สึกถึงแรงต้านที่ประหลาด ราวกับกำลังแทงหอกผ่านน้ำเชื่อมที่เหนียวหนืดและความรู้สึกนั้นยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข้าใกล้ตัวมัน
จนกระทั่งหอกห่างจากตัวมันได้ประมาณหนึ่งเมตรแรงส่งทั้งหมดของผมก็หายวับไปจนหมดสิ้น ผมพยายามจะกระชากหอกกลับอย่างรวดเร็วแต่มันกลับยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก
ราวกับหอกถูกตรึงติดอยู่ในมวลสารบางอย่างผมจึงตัดสินใจปล่อยมือ และภาพที่เห็นคือหอกค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นอย่างช้าๆราวกับขนนก
รอยยิ้มของเ้าก๊อบลินกว้างขึ้นกว่าเดิมมันรีบยกมือขึ้นร่ายมนตร์ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น
เวรเอ๊ย!
ผมไม่ยอมแพ้และผลักดันตัวเองจนถึงขีดสุดบีบอัดมานาอีกครั้งเพื่อดันตัวเองให้ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละยิ่งเข้าใกล้ตัวมัน แรงต้านยิ่งทวีคูณจนผมทำได้เพียงก้าวไปอย่างช้าๆราวกับถ่วงด้วยน้ำหนักมหาศาล
ทว่าในจังหวะนั้นเองใบหน้าที่เคยเยาะเย้ยของเ้าก๊อบลินกลับหุบลงทันควันเสียงร่ายมนตร์ของมันรัวเร็วขึ้นอย่างร้อนรน
ผมเริ่มเข้าใจบางอย่างแม้การเคลื่อนที่ไปข้างหน้าจะยากเย็นจนเสียความเร็วไปหมด แต่มันยังพอจะขยับไปได้ผมคาดว่านั่นเป็เพราะการส่งแรงอย่างต่อเนื่องจากการก้าวเดินทำให้สามารถต่อต้านม่านพลังประหลาดนี้ได้
ต่างจากวัตถุที่พุ่งมาด้วยความเร็วเพียงครั้งเดียวซึ่งจะถูกดูดซับแรงจนหมดและร่วงหล่นไป
ที่แท้มันก็เป็แบบนี้นี่เองผมลอบยิ้มในใจ
ตอนนี้รอยยิ้มบนหน้ามันหายวับไปแล้วเสียงร่ายมนตร์ของมันรวดเร็วและสั่นพร่าจนฟังดูเหมือนเสียงครางต่ำของสัตว์ร้าย
ไอความร้อนเริ่มก่อตัวขึ้นบนมือของมันอีกครั้งผมมองภาพตรงหน้าผ่านสภาวะสมาธิด้วยใจที่นิ่งสงบผมไม่ได้หวาดกลัวะเินั่นอีกต่อไปแล้ว เพราะในระยะที่ประชิดขนาดนี้หากมันกล้ายิงออกมา เราทั้งคู่ก็คงต้องะเิตายไปพร้อมกัน
มาลุ้นกันว่าระหว่างะเิของมันกับคมมีดของผม...อะไรจะถึงตัวก่อนกัน!
ผมเบี่ยงตัวเล็กน้อยให้แขนข้างที่หักนำหน้าเพื่อบังทางลม แล้วใช้มือข้างที่ยังปกติชักมีดสั้นออกมา
หลังจากฝ่าแรงต้านมาครู่หนึ่งในที่สุดผมก็เข้าสู่ระยะที่เอื้อมมือถึง และทันทีที่เข้าประชิดตัวแรงต้านนั้นก็พลันลดลง
ดูเหมือนเ้าชาแมนจะรู้จุดอ่อนของม่านพลังตัวเองดีเมื่อเห็นว่าผมเข้าถึงตัวเกินไป มันจึงตัดสินใจยกเลิกเวทมนตร์ที่กำลังก่อตัวทันทีพริบตานั้น มีดเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของมันแทน!
เ้าก๊อบลินชาแมนเริ่มขยับตัวเงื้อมีดเตรียมจะจ้วงแทงทว่าดูเหมือนตัวมันเองก็ได้รับผลกระทบจากม่านพลังประหลาดนี้ด้วยเช่นกันแม้มันจะขยับได้เร็วกว่าผมเล็กน้อยแต่ก็ยังจัดว่าเชื่องช้า
ผมรวบรวมสมาธิอีกครั้งพยายามรีดเค้นมานาหยดสุดท้ายให้ไหลเวียนไปทั่วร่างเพื่อเค้นพละกำลังออกมา
ชาแมนตัวนี้ดูจะเป็นักสู้ที่ห่วยแตกยิ่งกว่าก๊อบลินตัวอื่นๆที่ผมเคยเจอ เพราะมันเอาแต่พุ่งแทงมาที่หน้าอกของผมตรงๆ อย่างไร้ชั้นเชิง
ผมจึงเริ่มโยกหลบั้แ่ก่อนที่มันจะขยับท่าแทงด้วยซ้ำจากตำแหน่งการวางเท้า ท่าทาง และองศาการบิดตัวของมันทำให้ผมคาดการณ์ทิศทางได้อย่างแม่นยำผมขยับกายเพียงเล็กน้อยเพื่อปล่อยให้อาวุธของมันพุ่งผ่านร่างไปอย่างเฉียดฉิว
เมื่อมีดของมันวืดผ่านในระยะที่เอื้อมถึงผมสังเกตเห็นประกายความกลัวในดวงตาของมัน มันเริ่มตระหนักว่าตัวเองกำลังพลาดพลั้งผมมองเห็นร่างกายของมันที่กำลังดิ้นรน กล้ามเนื้อกระตุกเกร็งด้วยความตื่นตระหนกสีหน้าของมันมืดมนลงเรื่อยๆ
ทำไมไม่ยิ้มต่อล่ะ?ไม่สนุกแล้วเหรอ? ยิ้มให้ดูหน่อยสิผมหัวเราะหยันอยู่ในใจ
มันพยายามขยับตัวสุดชีวิตเพื่อเปลี่ยนทิศทางการแทงและชักอาวุธกลับอย่างรวดเร็ว แต่ท่วงท่าของมันเต็มไปด้วยความลนลานในจังหวะที่มันเริ่มดึงมีดกลับเพื่อจะแทงซ้ำ ผมก็คว้าหมับเข้าที่ลำคอของมันทันที
ผมทุ่มมานาที่เหลือทั้งหมดไปที่ปลายนิ้วฝังลึกลงไปที่หลอดลมของมันเ้าสัตว์ประหลาดพยายามจะดิ้นหนีแต่ผมก็โถมตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจนล็อกคอของมันได้มั่น
เ้าชาแมนพยายามจะแทงมีดมาที่มือที่บีบคอของมันอยู่แต่ผมตัดสินใจเหวี่ยงแขนข้างที่หักเข้าไปบังไว้แทนแรงปักของมีดที่จมลงในแขนข้างที่ใช้งานไม่ได้สร้างความเ็ปรุนแรงจนผมแทบสติหลุดแต่ผมก็กัดฟันแน่นไม่ยอมปล่อยมือ
ผมเค้นพลังมานาและศักยภาพทั้งหมดที่มีออกมาจนใบหน้าแดงก่ำเส้นเืปูดโปน รสคาวเืคละคลุ้งในปากจากการกัดฟันแน่นจนเกินไป
ด้วยแรงเฮือกสุดท้ายในชีวิตนิ้วมือของผมก็เจาะทะลุเข้าไปในลำคอของมัน เือุ่นๆ ไหลนองเปื้อนมือจนชุ่มแต่ผมไม่สนความขยะแขยงนั้นแม้แต่น้อย
ผมคำรามรอดไรฟันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตของมัน
ตายซะ!
ผมคว้าลูกกระเดือกของมันไว้มั่นแล้วออกแรงกระชากออกมาจากลำคอสุดแรงเืพุ่งกระจายออกมาเป็สายทว่าด้วยแรงต้านของสนามพลังทำให้หยดเืเ่าั้ร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างเชื่องช้า
ในวินาทีนั้นเองมานาในร่างกายของผมก็เหือดแห้งลง เรี่ยวแรงทั้งหมดสูญสลายไปกะทันหันจนขาสั่นพับมือขวาไร้กำลังที่จะบีบเค้นร่างของมันได้อีกต่อไป
แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะล้มลงนั้นเองผมก็ได้ยินเสียงบางอย่างแตกสลาย... ผมเหลือบไปเห็นสร้อยคอของเ้าชาแมน แตกกระจายออกเป็ชิ้นๆและในขณะเดียวกัน แรงต้านมหาศาลที่เคยกดทับอยู่ก็พลันสลายหายไปในอากาศ
ร่างของก๊อบลินชาแมนล้มโครมลงกับพื้นมือทั้งสองข้างพยายามกุมาแโหว่ที่ลำคอเพื่อห้ามเืที่ทะลักออกมาตามซอกนิ้ว
มันส่งเสียงร้องอึกอักพลางสำลักเืออกมาอย่างน่าเวทนาหลังจากดิ้นรนอยู่เพียงไม่กี่วินาที แสงสว่างในดวงตาของมันก็ดับวูบลงเหลือเพียงสีหน้าที่สยดสยองและดวงตาที่ยังคงเบิกกว้างจ้องมองมาที่ผมไม่วางตาจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิตมัน
[คุณสังหาร ก็อบลิน เลเวล 3 สำเร็จ]
[คุณสังหาร ก็อบลิน เลเวล 2 สำเร็จ]
[คุณสังหาร ก็อบลิน เลเวล 3 สำเร็จ]
[คุณสังหาร หมาป่าคืนชีพ เลเวล 2 สำเร็จ]
[คุณสังหาร ก็อบลินชาแมน เลเวล 5 สำเร็จ]
[เลเวล 2 > เลเวล3]
884
