ตอนที่ 4 ย้ายบ้าน
พี่ภูมิขับรถเข้ามาในตลาดที่ไหนสักที่น่าจะเป็ในตัวอำเภอบ้านพี่เขามั้ง
“จอดรถทำไมคะ” พี่ภูมิจอดรถแล้วดับเครื่องที่หน้าธนาคารแห่งหนึ่ง
“เอาเงินที่พ่อยอดให้มาเมื่อกี้ไปฝาก” นี่คือประโยคคำสั่งค่ะฉันรู้สึกแบบนั้น
“อ๋อค่ะ”
“บัตรประชาชนด้วย”
“ให้ฝากเป็ชื่อเ้าขาเหรอคะ”
“เคยเปิดบัญชีกับธนาคารนี้ไว้มั้ย”
“ไม่เคยค่ะ”
“ถ้างั้นก็เปิดใหม่”
“ฝากไว้ในบัญชีพี่ภูมิก็ได้” ฉันกับเขาแต่งงานกันแล้วจดทะเบียนสมรสกันแล้วด้วยอยู่ในบัญชีใครก็คงไม่ต่างกันหรอก
“เปิดใหม่เถอะ”
“ก็ได้ค่ะ” เราลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในธนาคารพร้อมกันไม่นานฉันก็มีสมุดบัญชีพร้อมกับเงินฝากในบัญชีห้าแสนบาท
“เอาสมุดบัญชีเมื่อกี้มาให้พี่”
“ค่ะ” ฉันหยิบสมุดบัญชีที่เพิ่งจะเปิดสดๆร้อนๆส่งให้เขาไปทันทีที่พี่ภูมิรับเอาไปเขาก็เปิดเก๊ะคอนโซลหน้าตรงที่ฉันนั่งอยู่แล้วเอาสมุดบัญชีอันใหม่ใส่เข้าไปก่อนที่พี่เขาจะปิดฉันเห็นมีสมุดบัญชีอีกต้องหลายอันอยู่ในนั้นด้วย...อย่าบอกนะเงินห้าแสนบาทนี้เขาให้ฉันที่จริงเขาจะเก็บเข้าบัญชีตัวเองก็ได้แต่เขาก็ไม่ทำ...น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย
พี่ภูมิค่อยๆเคลื่อนรถออกไปแล้วเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่
“ที่นี่เหรอคะ” บ้านใคร...ทำไมหลังใหญ่จัง ใหญ่กว่าบ้านฉันอีก
“แวะหาแม่ก่อน” อ๋อ...บ้านแม่พร
“ลูกสะใภ้แม่มาแล้ว” ฉันลงจากรถปุ๊บก็ได้ยินเสียงแม่พรร้องเรียกชื่อฉันดังมาแต่ไกล
“สวัสดีค่ะแม่” แม่พรใจดีกับฉันมาก ไม่เหมือนใครบางคนกว่าจะพูดได้แต่ละคำอย่างกับกลัวว่าดอกพิกุลจะร่วง
“สวัสดีลูก...มาๆเข้ามานั่งในบ้านก่อน”รอยยิ้มของแม่พรที่ส่งยิ้มมาให้ฉันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นไม่ค่อยเขินเท่าไหร่
“พี่กลิ่น พี่เปลว สวัสดีค่ะ” ฉันหันไปทักน้องสาวกับน้องเขยของพี่ภูมิแต่ที่ฉันเรียกพวกเขาพี่เป็เพราะอายุของฉันน้อยกว่าพวกเขาหลายปีแต่ถ้านับตามศักดิ์แล้วฉันเป็พี่...พี่สะใภ้ไงคะ
“สวัสดีจ่ะเ้าขา ตามสบายเลยนะไม่ต้องเกร็ง เราเป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว”
“ขอบคุณนะคะ”
“หนูเ้าขา...หนูต้องไปอยู่กับพี่เขาที่บ้านในสวนองุ่นนะลูก” เสียงแม่พรค่ะ
“ค่ะแม่ พี่ภูมิบอกเ้าขาแล้ว” ในขณะที่พวกฉันนั่งคุยกันพี่ภูมิก็แค่นั่งฟังเฉยๆ
“ที่นั่นอาจจะคับแคบไปหน่อย แต่ก็ไม่ลำบากหรอกถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกพี่ภูมิเขานะลูก มีอะไรก็คุยกัน”
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ เ้าขาอยู่ง่ายกินง่าย”
“น่ารักจังลูกสะใภ้แม่...กินข้าวมากันหรือยัง”
“กินแล้วก็มาค่ะ ตอนนี้ยังอิ่มอยู่เลย” ฉันลูบท้องแบนๆให้แม่พรดู
“อ้าวตาภูมิ ไม่มีปากหรือไงนั่งเงียบเชียว” ทำไมแม่พรคิดเหมือนฉันเลย...
“ไม่รู้จะพูดอะไร” เขาตอบเสียงเรียบใบหน้านิ่งเฉย
“แกน่ะเป็เ้าบ้าน น้องเพิ่งจะมาอยู่ใหม่ดูแลน้องด้วยเข้าใจมั้ย”แม่พรสั่งลูกชายเสียงเข้มเชียว
“ครับแม่”
“ครับแล้วก็ปฏิบัติด้วย ถ้าลูกสะใภ้ฉันรู้สึกอึดอัดล่ะน่าดู!”แม่พรพูดกับพี่ภูมิเสร็จท่านก็หันมายิ้มให้ฉัน
“หนูเ้าขา ถ้าไม่สบายใจหรือพี่เขาว่าอะไรมาบอกแม่ได้เลยนะเดี๋ยวแม่จัดการให้"
“............”ฉันแค่ยิ้มหวานส่งไปให้แม่พรเท่านั้นไม่ได้พูดอะไรแล้วหันหน้าไปมองหน้าพี่ภูมิที่ตอนนี้นิ่งยิ่งกว่าอะไรดี
“เ้าขามะม่วง...” พี่กลิ่นยกมะม่วงดิบกับน้ำปลาหวานมาวางตรงหน้าชวนฉันกินด้วยกัน
“เปรี้ยวมั้ยคะ”
“เปรี้ยวอยู่...นี่ไงน้ำปลาหวาน” ฉันหันไปเห็นเข็มกลัดที่ติดอยู่ที่เสื้อตรงท้องของพี่กลิ่นพอดี
“พี่กลิ่นมีน้องเหรอคะ”
“จ่ะ เพิ่งจะได้สองเดือนเอง”ถ้าหลานคลอดออกมาพี่ภูมิเป็ลุงไม่น่าเกลียดหรอกเพราะอายุเขาเยอะแล้วแต่ฉันเป็ป้า...ดูแก่ทันพี่ภูมิยังไงก็ไม่รู้
“ตาภูมิน้องสาวแกท้องแล้วนะ” แม่พร
“ผมรู้ตั้งนานแล้ว” พี่ภูมิ
“แม่อยากอุ้มลูกแกเร็วๆ”
“แต่งก็แต่งให้แล้ว จะเอาอะไรอีก” พี่ภูมิบ่นเสร็จเขาก็ลุกเดินออกจากตรงนี้ไป
“..........”เขาไม่เต็มใจแต่งงานกับฉันเหรอ
“อย่าไปสนใจพี่เขาเลยลูก ปากมันไม่ค่อยดี”
“เ้าขา...อย่าคิดมากนะ พี่ภูมิใจดีแต่ปากไม่ค่อยดีเท่าไหร่”พี่กลิ่นพูดเสร็จก็หัวเราะ
ทุกคนพยายามให้กำลังใจฉันแหละฉันรู้นั่งคุยกับแม่พรและพี่กลิ่นอยู่สักพักพี่ภูมิก็ชวนฉันกลับ
ด้านหน้าปากทางเข้ามีป้ายขนาดใหญ่ติดไว้ชัดเจนว่า...สวนองุ่นภูวดลที่นี่เหรอบ้านพี่ภูมิ
บ้านพี่ภูมิเป็บ้านไม้ชั้นเดียวยกพื้นต่ำๆมองจากข้างนอกเข้าไปก็ไม่เล็กแต่ก็ไม่ใหญ่บริเวณบ้านร่มรื่นมีโต๊ะไม้หินอ่อนตัวใหญ่วางอยู่ด้านข้างตัวบ้านพื้นที่ตรงนั้นมีหลังคายื่นออกมากันแดดกันฝน
“ที่นี่แหละถึงแล้ว” ลงจากรถได้พี่ฉัตรกับพี่หาญก็รีบเดินออกมาจากตัวบ้าน
“เ้าขา...จำพี่ได้มั้ย” พี่ฉัตรส่งยิ้มมาให้ ฉันจำพวกเขาได้พวกเขาไปช่วยจัดงานอยู่ตั้งหลายวัน
“จำได้ค่ะพี่ฉัตร พี่หาญ”
“ไอ้หาญช่วยยกของลงจากท้ายรถหน่อย”
“ได้เลยครับลูกพี่”
“มาค่ะฉัตรช่วย”
“เ้าขากระเป๋าข้างหน้ารถ” เขาพยักหน้าให้ฉันน่าจะบอกให้ถือกระเป๋าใบนั้นเข้าไปในบ้านด้วยตัวเอง
“อ๋อค่ะ” กระเป๋าในนั้นมีทองแต่งอยู่หลายบาท
“นี่ห้องเรา อยากได้อะไรเพิ่มก็บอกนะ” ห้องเรา!
“ค่ะ” ฉันรับคำเขินๆ ยังเขินไม่ทันเสร็จดีเลยเขาก็หมุนตัวเดินออกจากบ้านไปเลย ไม่บอกด้วยว่าจะไปไหน
“พี่ฉัตร พี่ภูมิไปไหนคะ”
“น่าจะเข้าสวนค่ะ พี่ภูมิไม่ได้บอกเหรอ” ฉันส่ายหน้าเบาๆฉันคงไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเขาขนาดนั้น
“พี่ฉัตรคะ พี่ภูมิเขาพูดไม่ค่อยเก่งเหรอคะ”หรือเขาแค่ไม่อยากพูดกับฉันคนเดียว
“พูดเก่งแค่ตอนเมาค่ะ” พี่ฉัตรตอบยิ้มๆ
“เขาดื่มเหล้าด้วยเหรอคะ”
“เป็ธรรมดาของผู้ชายค่ะ”
“เป็ผู้ชายก็ดีแล้ว...” ฉันบ่นพึมพำเบาๆคนเดียว
“เ้าขาว่าอะไรนะ พี่ได้ยินไม่ค่อยถนัด”
“อ๋อ เปล่าค่ะ”
“หิวหรือยังคะ เมื่อเช้าพี่ทำต้มยำเอาไว้ ถ้าเ้าขาจะกินเลยเดี๋ยวพี่ไปเตรียมให้”
“ขอบคุณนะคะ เ้าขาไม่รบกวน เดี๋ยวเ้าขาหิวเ้าหาไปตักกินเองค่ะ”
“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ พี่อยู่แถวๆหลังบ้าน ถ้าเหงาก็ไปนั่งคุยกับพี่ได้”
“ค่ะ เดี๋ยวเ้าขาขอจัดของเข้าที่ก่อนจะตามไปนะคะ”
“ได้เลยจ่ะ”
1K
