“อืม ชุดนี้ก็โอเคเหมือนกันแฮะ”
ปณยามองดูการแต่งตัวของตัวเองในกระจก เสื้อผ้าชุดนี้มอร์แกนเป็คนเลือกและยัดเยียดให้เธอ ซึ่งที่เธอไม่เลือกซื้อชุดนี้ เพราะมันแพง อีกอย่างไม่รู้ว่าพอใส่แล้วจะเข้ากับเธอหรือเปล่า แต่พอใส่แล้วก็ดูดีเลย ทำให้เธอค่อนข้างพอใจเลยทีเดียว
“.........”
ปณยามองดูตัวเองในกระจกเป็รอบสุดท้าย ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องนอนลงไปชั้นล่าง ซึ่ง ณ เวลานี้ ใกล้เวลาที่มอร์แกนนัดดินเนอร์ที่ชายหาด อาหารสำหรับดินเนอร์ เขาสั่งมาจากโรงแรมหรูระดับห้าดาว
ปณยาให้รู้สึกแปลกใจ ที่มอร์แกนอยากจะดินเนอร์ที่ชายหาดเช่นนั้น ทั้งที่จริงเขาไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ เพราะเธอไม่ใช่คู่รักของเขา เธอเป็เพียงแค่คนที่ร่วมชะตากรรมกับเขา โดยบังเอิญเพียงเท่านั้น ไม่ใช่คนสลักสำคัญอะไรในชีวิตของเขาสักหน่อย
แต่ยังไงก็ช่างเถอะ ในเมื่อเขาจัดดินเนอร์อย่างนี้นี่แล้ว ก็ไม่ได้เสียหายอะไรสำหรับเธอ ถือว่านี่เป็การเปิดประสบการณ์แปลกใหม่ ที่หาโอกาสอย่างนี้ได้ยาก หรือเผลอๆอาจจะไม่มีอย่างนี้อีกแล้วก็ได้
“รอนานไหมคะ?”
ปณยาก้าวลงบันไดมาจนถึงห้องโถง เห็นมอร์แกนกำลังรอเธออยู่ก่อนแล้ว ด้วยความเกรงใจเธอจึงเอ่ยถาม เพราะไม่รู้ว่าเขามารอเธอนานเท่าไหร่แล้วอะนะ
“ไม่นานหรอก”
มอร์แกนกล่าวขณะที่ดวงตาคมเข้มมองจับจ้องร่างบาง ซึ่งสายตาของเขาที่มองมา ดูพึงพอใจกับการแต่งตัวของปณยาเป็อย่างมาก เขาคิดถูกที่ยัดเยียดชุดนี้ให้แก่เธอ เธอใส่แล้วดูสวยหวาน เย้ายวนชวนหลงใหลมากจริงๆ
“เอ่อ!... เราไปที่ชายหาดกันเลยไหมคะ?”
ปณยาเห็นเขาเอาแต่มองเธอแล้วมองเธออีก จนเธอชักประหม่าวางหน้าไม่ถูก เธอจึงเอ่ยถามเขา เพื่อให้เขาได้รู้สึกตัว เพื่อจะได้หยุดมองเธอสักที
“อืม ไปกัน”
มอร์แกนพยักหน้าตอบคำถาม ก่อนจะผายมือใหญ่ออกไป เพื่อให้ปณยาเดิน เธอจึงก้าวเดินและเขาจึงเดินไปด้วยกัน โดยขณะที่เดินกันไปที่ชายหาด เธอกับเขาไม่ได้เอ่ยอะไรกันออกมา เพราะก็ไม่รู้จะเอ่ยอะไรกันดี
“...O_O… โอ้ ว้าวววว... สวยมากเลยค่ะ”
พอเดินกันมาถึงบริเวณที่จัดดินเนอร์ ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกตะลึงในการจัดสถานที่สำหรับดินเนอร์ คือเธอแค่นึกว่าจะมีไฟ มีโต๊ะอาหารเพียงแค่นั้น แต่ที่เธอเห็นอยู่นี้คือ ดูหรูหรา โรแมนติกมากกกกก......
ไม่ใช่มีเพียงแค่ไฟส่องสว่าง กับโต๊ะอาหาร แต่สถานที่มีการตกแต่งด้วยซุ้มดอกไม้ ประดับด้วยไฟสีนวลๆ ส่องประกายสอดรับกับชายหาดและท้องทะเลยามค่ำคืน หากเธอได้ดินเนอร์อย่างนี้กับคนรัก คงจะฟินมากอย่างแน่นอน ขนาดว่าที่เป็อยู่นี้ก็ฟินแล้ว
“.........”
“ขอบคุณค่ะ”
มอร์แกนไม่ได้พูดอะไรทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วเดินไปเลื่อนเก้าอี้ให้ปณยา เธอจึงเดินไปนั่งลงแต่โดยดี พร้อมกับกล่าวขอบคุณเขา ด้วยใบหน้าระรื่นที่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มหวาน
“ทำไมคุณถึงอยากจะดินเนอร์ที่ชายหาดละคะ?”
ปณยาเอ่ยถามขึ้น ขณะที่พนักงานของโรงแรมนำไวน์มาเสิร์ฟ และมีพนักงานอีกคนนำอาหารมาวางที่โต๊ะ
“อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างอะไรบ้างเท่านั้นเอง หรือว่าคุณไม่ชอบ?”
“ชอบสิ แต่ถ้าจะให้ดี ดินเนอร์อันแสนโรแมนติกอย่างนี้ ต้องดินเนอร์กับคู่รัก ถึงจะเข้ากับบรรยากาศ”
ปณยาตอบมอร์แกนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับแววตาเปล่งประกายเจิดจ้า ให้รู้ว่าเธอชอบมาก แต่กระนั้นจะดีแค่ไหนหากว่าการดินเนอร์ที่ชายหาดอย่างนี้ จะเป็ดินเนอร์กับคู่รัก ซึ่งเธอกับเขาไม่ใช่คู่รักแต่อย่างใด
“.........”
มอร์แกนจ้องมองใบหน้าสวยใสนิ่งนาน ซึ่งสายตาของเขาปณยาไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่นั่นทำให้เธอไหวหวั่น ประหม่า หัวใจเต้นรัวขึ้นมา จนทำให้เธอแทบทำอะไรไม่ถูกเอาเลยทีเดียว จึงแสร้งยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม
“กินกันเถอะ”
มอร์แกนเห็นปณยาวางแก้วไวน์ที่พร่องไปเกินกว่าครึ่งลงบนโต๊ะ เขายิ้มบางๆที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเชิญชวน เพื่อเป็การเริ่มลงมือรับประทานอาหารตรงหน้า
๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖
203
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
