เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        นัยน์ตาของหว่านฉือปกคลุมไปด้วยชั้นหมอกนางมองเขาอย่างเขินอาย ความเงียบแผ่ซ่านมีคำพูดมากมายที่มิได้พูดไปแต่ความหมายนั้นเฉียบคมและตรงไปตรงมา

        นางปรารถนาและคาดหวัง

        หรงซิวยิ้ม หันไปมองท้องฟ้าสีเทาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ข้าไปครั้งนี้ล้วนเป็นงานราชการมียาชิงคอยดูแลอย่างใกล้ชิด พระชายาวางใจได้”

        แม้ว่าจะมิได้พูดให้ชัดเจน แต่เมื่อพูดถึงตรงนี้มันก็แปลว่าเขาปฏิเสธ

        หว่านฉือเม้มปาก คิดจะพูดต่อไม่ให้เขาได้มีโอกาสอธิบาย “ทั้งยังที่หลางโจวฉีโจวกับในอีกหลายพื้นที่นั้นไกลมากถนนหนทางเป็นหลุมเป็นบ่อ พระชายาร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว พักผ่อนอยู่ที่จวนเถิดเช่นนั้นข้าถึงวางใจ”

        คำพูดนี้ของหรงซิวทำเอามิมีผู้ใดพูดกระไรต่อได้เป็นคำพูดที่หวังดีต่อนางในทุกคำดูเหมือนจะเป็นสามีที่รักและห่วงใยนางอย่างแท้จริง

        แต่ในความจริงเล่า?

        เป็นเพียงเพราะว่าไม่อยากให้นางไปด้วยไม่อยากจะเปิดโอกาสให้พวกเขามีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองไง!

        หว่านฉือจิตใจลึกซึ้ง จึงเข้าใจได้ในทันใดแต่ถึงแม้ว่าจะเข้าใจแต่นางก็แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจได้ เพียงแค่ถึงจุดมุ่งหมายนางไม่สนใจว่าจะต้องทำสักกี่วิถีทาง

        นางย่อตัวลงเคารพ ยิ้มอย่างผู้มีความรู้“ข้าเข้าใจความกังวลของฝ่าบาทเพคะ เพียงแต่ว่าข้ามีสิ่งที่อยากจะพูด หวังว่าฝ่าบาทจะฟังสักหน่อยข้ากับฝ่าบาทเพิ่งจะอภิเษกกัน คนภายนอกมองเราอยู่หากท่านเพิ่งอภิเษกแล้วออกไปทำงานไกลทันทีเช่นนี้เกรงว่าจะกลายเป็นที่พูดกันของผู้คน ในฝั่งไทเฮานั้น...”

        อ้อมไปอ้อมมา ก็ยังอดมิได้ที่จะใช้ชื่อไทเฮา

        สีหน้าของหรงซิวไร้อารมณ์ แต่ในใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความไม่ชอบใจ

        เขากัดปาก หมดความอดทนแล้ว“งานราชการก็คืองานราชการ ไทเฮาน่าจะเข้าใจได้ ไปเถิด ฝนซาแล้ว เรากลับจวนกัน”

        หรงซิวไม่อยากจะพัวพันไม่จบไม่สิ้นต่อไปหรงซิวเงยหน้าขึ้นมองฟ้าครึ้มที่มีเมฆหนา เมฆดำยังคงปกคลุมอยู่ไกลออกไปและยังตั้งเค้าที่จะครอบคลุมท้องฟ้าด้วย เขาหยิบร่มจากสตรีรับใช้ เขย่าเบาๆแล้วเปิดออก แล้วมองไปที่หว่านฉือ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้นางตามมา

        การเปลี่ยนเรื่องพูดที่โง่เง่าเช่นนี้แม้แต่คนโง่ก็มองออก

        ในใจของหว่านฉือก็ต้องโกรธเป็นธรรมดาแต่ด้วยภาพลักษณ์ นางทำได้เพียงสูดหายใจเข้า และกดเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ในใจ

        เรื่องที่จะขอไปเจียงหนานด้วยนั้นถูกหรงซิวปฏิเสธแล้วแต่ยังดีที่ยังมีเวลาอยู่อีกระยะ นางจะต้องหาทางให้ได้

        ฝนภายนอกร่มนั้นราวกับลูกปัดที่ด้ายขาดกระเด็นลงมาต่อเนื่อง คนที่อยู่ในร่มทั้งสองนั้นต่างก็มีความคิดต่างกันเดินเคียงข้างกันไปอย่างเป็นธรรมชาติ

        หรงซิวให้พื้นที่ส่วนใหญ่ของร่มกับหว่านฉือเมื่อมาถึงประตูวัง ก็มีขันทีมาช่วยทั้งสองไว้ พวกเขาก็แยกกันแล้วขึ้นรถไป

        มิมีเสียงพูดคุยใดๆ ตลอดทาง

        เมื่อถึงประตูจวนคนรับใช้ก็มาพาทั้งสองเข้าไปข้างใน

        หว่านฉือที่คิดมาตลอดทาง ก็คิดหาวิธีดีๆ ได้อารมณ์ก็ร่าเริงขึ้นมา นางคิดได้ว่ายังมิได้ทานกระไรจึงเชิญหรงซิวไปทานข้าวเย็นด้วยกัน

        หรงซิวได้ยินเช่นนั้น ก็เหลือบมองนางแล้วมองไปทางเหลียนเหอ พูดสั่ง “พระชายาเปียกฝนมา เกรงว่านางจะไม่สบายได้เดี๋ยวเรียกหมอหลวงมาดูนางด้วยนะ ส่วนเรื่องอาหารค่ำ...”

        นางมองไปที่หว่านฉือ แล้วพยักหน้า “แค่นี้ล่ะข้ายังมีงานที่ต้องทำ ข้าไปก่อน”

        “เชิญฝ่าบาทเสด็จเพคะ”

        หลังจากหรงซิวจากไปไกลหว่านฉือถึงได้ยืนตัวตรงขึ้นมา

        นางเหลือบมองเหลียนเหอ อีกฝ่ายก็ข้าใจเดินเข้าไปพยุงนาง แล้วพากันเดินเข้าไปที่เรือน

        เหลียนเหอรู้ว่าหว่านฉือคิดกระไรเห็นว่าใบหน้านางมิได้สบายใจนักจึงพยายามพูดให้น่าฟังว่า “พระชายาเพคะท่าทีที่องค์ชายมีให้ท่านเมื่อครู่อบอุ่นอ่อนโยนมากเลยนะเพคะในใจของเขายังมีท่านอยู่เพคะ”

        หว่านฉือพึมพำ ดูได้ใจเล็กน้อย

        นางกับหรงซิวมีความสัมพันธ์กันมาตั้งแต่เด็กมิได้พูดเล่นๆ แม้ว่าจะบังคับให้เขามาแต่งงานด้วยนี้จะทำลายภาพลักษณ์และความรู้สึกดีๆของพวกเขา แต่ยังมีเวลาอีกมาก หากว่านางตั้งใจแล้วความสัมพันธ์ของทั้งสองจะต้องกลับมาเป็นเช่นเดิมแน่

        เมื่อถึงเวลานั้น อวิ๋นอี้จะยังมีตัวตนกระไร?

        “แน่นอนอยู่แล้วสิ”นางพูดอย่างมีความสุข “เพียงแต่ว่าองค์ชายยังดูโกรธข้าอยู่ไม่ให้ข้าไปเจียงหนานกับเขา กลับพูดว่าเพราะเป็นห่วงสุขภาพข้า”

        “ฝ่าบาทใส่ใจท่านนะเพคะ”

        “ใส่ใจก็เรื่องหนึ่งแต่เขาจะออกไปนาน รูปร่างหน้าตาของเขาเช่นนั้น ล้วนดึงดูดพวกผึ้งพวกผีเสื้อขาไม่อยากได้ผู้ใดให้เข้าจวนมาอีกหรอกนะ!”

        “พระชายากังวลมากไปแล้วเพคะประตูหลวงมิใช่ผู้ใดคิดจะเข้าก็เข้าได้นะเพคะ” เหลียนเหอพูดปลอบโยน“ฝ่าบาททั้งยังสะอาดสะอ้าน รักนวลสงวนตัว ผ่านไปนานเช่นนี้แล้วมีสาวงามอยู่ห้อมล้อม เขาก็ไม่เคยจะชายตามอง”

        เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หว่านฉือก็ภูมิใจเป็นที่สุดพูดออกมาอย่างได้ใจมาก “เขาอยู่กับข้า เขาจะชายามองคนที่ด้อยกว่าข้าไปได้อย่างไร?”

        “พระชายาพูดถูกที่สุดเพคะ”เหลียนเหอพูดคล้อยตาม “เคยทานอาหารอันโอชะ [1] เขาจะกลืนอาหารข้างทางลงได้อย่างไรเล่าเพคะ?”

        “เจ้านี่ปากหวาน”หว่านฉือถูกพูดยอเสียจนยิ้มหน้าบาน เอามือปิดปากแล้วหันกลับไป จิ้มหัวนาง“แต่ถึงอย่างไร การไปเจียงหนานครานี้ ข้าก็ต้องไปด้วย”

        “แต่ว่าฝ่าบาท...”

        “มิเคยได้ยินคำว่าเจอกันโดยบังเอิญหรือ?”หว่านฉือจู๋ปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “เขาไม่ให้ข้าไปด้วยข้าก็ไปเจอเขาโดยบังเอิญสิ ถึงตอนนั้นอยู่นอกเมืองไปแล้ว เขาจะไล่ให้ข้ากลับมาหรือ?”

        ไล่กลับมานั้นคงจะเป็นไปมิได้ หรงซิวมีสถานะ เขาไม่สามารถทำกระไรที่ไร้ความปรานีได้

        หว่านฉือรู้จักนิสัยเขาดี ถึงได้จงใจจะใช้วิธีนี้

        เมื่อเห็นว่าเจ้านายมีแผนการแล้วเหลียนเหอก็ไม่พูดกระไรอีก เพียงพูดชมเชยไปสองคำ แล้วเดินตามกลับเข้าไปในห้อง

        ก่อนเวลาอาหารค่ำ ทั้งสองก็เตรียมตัวสำหรับการเดินทางในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

        ของทุกชิ้นที่จัดเข้าไปนั้นล้วนคัดสรรอย่างดีหลังจากที่ยุ่งอยู่นาน เหลียนเหอจัดของชิ้นสุดท้ายเข้าไปในกล่อง แล้วก็ค่อยๆปิดฝาลงอย่างระมัดระวัง

        นางบีบนวดแขนที่ปวดแล้วพูดบอกว่าถึงเวลาอาหารค่ำแล้ว

        หว่านฉือสั่งการมาทั้งบ่ายแล้ว นางก็เหนื่อยเช่นกันนางก็นวดขมับ แล้วพูดอย่างเหนื่อยล้า “เจ้าไปบอกให้ฝ่าบาทมาทานอาหารเถิด”

        เหลียนเหอรับคำสั่ง กำลังหันออกไปก็ถูกนางเรียกไว้อีกครั้ง “ช่างเถิดๆ ข้าไปเอง!”

        นางลุกขึ้นยืน จัดแจงเสื้อผ้าและหน้าตาแล้วก็เดินอรชรไปที่ห้องหนังสือ แต่ผู้ใดจะรู้ว่ายังไม่ทันจะถึงเรือนห้องหนังสือก็ถูกยาชิงเรียกหยุดไว้

        หว่านฉือยิ้มอย่างสุภาพกับยาชิง แล้วถามอย่างใส่ใจ“ฝ่าบาทยังวุ่นอยู่ในห้องหนังสือหรือ?”

        ยาชิงพยักหน้า แล้วตอบเสียงขรึม“คารวะพระชายาพ่ะย่ะค่ะ ใช่พ่ะย่ะค่ะ”

        หว่านฉือถอนหายใจ “เย็นมากแล้วพ่อบ้านเตรียมอาหารค่ำไว้แล้ว ข้าส่งคนมาเรียกกี่คราก็ไม่เห็นเงางานราชการจะยุ่งอย่างไร ก็ต้องทานข้าวก่อน ข้าจะไปเรียกฝ่าบาท!”

        นางพูดจบก็เดินเข้าไปด้านในยาชิงที่รีบร้อนมาก็โผลงออกมา “พระชายาพ่ะย่ะค่ะ! หยุดก่อนพ่ะย่ะค่ะ!ฝ่าบาทได้บอกไว้ ว่าตอนที่เขาทำงาน ห้ามผู้ใดเข้าไป!”

        หว่านฉือกะพริบตา ไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก“ข้าก็แค่ไปดูเขา ให้เขามาทานข้าว จะเรียกว่าเป็นการรบกวนได้อย่างไรกัน?”

        “พระชายาอาจจะยังไม่ทราบ”ยาชิงก้มหน้าลงเล็กน้อย “ฝ่าบาทเสร็จงานแล้วเขาจะออกมาเองพ่ะย่ะค่ะท่านไปทานก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ! ที่ตรงนี้ข้าจะดูแลให้เอง”

        หว่านฉืออยากจะเข้าไปในห้องหนังสือแล้วทำตัวดีๆสักครั้ง แต่จะไม่ฟังคำพูดของยาชิงก็มิได้

        นางกับหรงซิวมีความสัมพันธ์ที่ดีมาตั้งแต่เด็กน่ะจริงแต่สามปีผ่านไป มิมีการติดต่อใดๆ ความสัมพันธ์ก็จางหายไปเป็นธรรมดา

        นางกำลังอยู่ในช่วงสร้างความสัมพันธ์นางไม่อยากจะทำให้ตนเองเสียภาพพจน์

        “เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าด้วย”หว่านฉือยิ้มให้เบาๆ “หากฝ่าบาทถาม ให้บอกว่าข้ามาหานะ”

        “พ่ะย่ะค่ะ” ยาชิงเคารพนางอีกครั้งบอกให้นางออกไปอย่างมิมีเสียงพูดใด

        ชายคาที่ปกคลุมไปด้วยท้องฟ้ายามค่ำคืนเอียงเข้าไปในบรรยากาศ ดวงจันทร์ที่ทั้งกลมโตและสว่างไสวเป็นพื้นหลังมุมของชายคาที่บินขึ้นไปดูเหมือนห่านป่าตัวใหญ่

        ก่อนที่หว่านฉือจะเดินออกไปพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

        มีความเป็นไปได้อย่างหนึ่งปรากฏขึ้นในใจของนางแล้วสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แม้แต่ฝีเท้าก็เร็วขึ้น

        เมื่อกลับมาถึงห้องอย่างรีบร้อนนางก็รับสั่งเหลียนเหอเสียงเบา “ไปดูห้องหนังสือไว้ ตอนที่ฝ่าบาททำงานเสร็จให้บอกกับข้าทันที”

        เชิงอรรถ

        [1] อาหารอันโอชะ 山珍海味 หมายถึง อาหารชั้นเลิศที่เป็นอาหารป่าและอาหารทะเลซึ่งเป็นรายการอาหารรสเลิศที่สำคัญของจีนสมัยโบราณ ได้แก่ อุ้งตีนหมี รังนก หูฉลามปลิงทะเล หางกวาง โหนกอูฐ เป็นต้น