ไวน์ปั้นฝัน

        ไวน์ x ปั้นฝัน

        ตอนที่ 10.1

        [ Wine’s talk ]

        ผมพยายามเกลี่ยกล่อมให้ฝันกลับคอนโดตัวเองไปคุยกับแม่ แต่เธอไม่ยอมไป ดังนั้นเลยต้องแก้ปัญหาด้วยการพาปั้นฝันไปซื้อเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวและกลับมาค้างที่ห้องผมอีกหนึ่งคืน

        คนตัวเล็กระแวดระวังตัวตลอดเวลาในการอยู่ร่วมกับผม

        นี่คือปั้นฝันแบบที่ปั้นฝันควรจะเป็๲ ไม่ใช่แบบเมื่อวานที่เธอไม่เป็๲ตัวของตัวเองและจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

        แต่ยังไงก็ตาม

        คืนนี้ผมไม่คิดจะปล่อยฝันให้เป็๲อิสระ

        ยิ่งได้เห็นร่างบางในชุดนอนน่ารัก ฝันยิ่งกระตุ้นความ๻้๪๫๷า๹ของผมให้ตื่นขึ้น ถึงแม้ชุดของเธอจะเป็๞เสื้อแขนยาวติดกระดุมมิดชิดกับกางเกงขายาวคลุมตาตุ่ม แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมเลิกคิดจะจับเธอถอดเสื้อผ้าออก

        ความโมโหจากเหตุการณ์เมื่อคืนขัดขวางไม่ให้ผมได้สำรวจร่างกายเปลือยเปล่าของปั้นฝันอย่างที่ควรจะเป็๲

        แต่คืนนี้ปั้นฝันไม่รอดแน่

        คงเพราะผมมองเธอนานเกินไป เธอเลยรู้ตัวและหันมาทางผม เป็๲จังหวะเราประสานสายตากันพอดี

        ปั้นฝันเดินตรงมาทางระเบียงซึ่งผมยืนสูบบุหรี่อยู่ ผมเลยดับบุหรี่ลงก่อนที่ฝันจะเปิดประตูกระจกออกมาหา

        ฝันสีหน้าไม่ค่อยดี พูดจาอ้อมแอ้ม

        “เราเก็บขยะทิ้งหมดแล้วนะ ตะ แต่ยังไม่ได้ล้างจาน” บอกผมพลางชี้ไปยังจานที่วางซ้อนกันไว้จากมื้อเย็นวันนี้

        “…”

        “เราแพ้พวกน้ำยาล้างจานกับน้ำยาซักผ้า มะ มือจะลอกอะ แล้ว… ห้องไวน์ก็ไม่มีถุงมือไว้ใส่ทำความสะอาด”

        เ๱ื่๵๹แค่นี้ปั้นฝันก็รู้สึกผิดแล้ว

        “ไม่เป็๞ไร เดี๋ยวล้างเอง” ยื่นมือไปยีผมปั้นฝันด้วยความเอ็นดู

        “เราไม่ได้แกล้งสำออยนะ…”

        “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยฝัน”

        ปั้นฝันมักจะคิดมาก ว่าคนอื่นจะมองเธอยังไง จะคิดกับเธอยังไง เธอเลยชอบที่จะอยู่เงียบๆ ไม่ให้คนอื่นมาสนใจ และที่ยิ่งไปกว่านั้นคือฝันชอบเก็บเ๱ื่๵๹ที่คนอื่นพูดถึงเธอมาคิดมาก

        ซึ่งนั่นเป็๞นิสัยที่ตรงข้ามกับผม

        ผมแคร์แค่คนที่เลือกแล้วว่าควรแคร์ ไม่ได้มานั่งสนใจคนทั้งโลก

        “มาหาหน่อย” ผมบอกเธอพลางดึงตัวปั้นฝันให้ก้าวขาเข้ามาบริเวณระเบียง

        อากาศเย็นๆ ของตอนกลางคืนทำให้ฝันห่อไหล่เล็กน้อย แล้วยังใจดีหันมาถามผม

        “ไวน์ไม่หนาวหรอ ไม่ได้ใส่เสื้อด้วย”

        เพราะอาบน้ำเตรียมเข้านอนแล้ว ผมจึงสวมแค่กางเกงขาสั้นผ้านิ่มชิ้นเดียว ซึ่งมันปกติมาก เพราะผมขี้ร้อน ลมเย็นๆ แค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก

        “ไม่หนาว เธอหนาวหรอ?”

        “หนาวนิดนึง”

        หมับ!

        “อ๊ะ!”

        “อุ่นขึ้นยัง?” ถามปั้นฝันหลังจากดึงเธอมากอด

        ตอนนี้กลายเป็๲ว่าผมยืนซ้อนหลังเธอและโอบรอบตัวเธอจากข้างหลัง

        ส่วนสูงปั้นฝันอยู่ระดับปลายคางผม ผมอดไม่ได้ที่จะกดปลายจมูกลงหอมหัวเธอไปหนึ่งที ปั้นฝันยืนนิ่งตัวแข็งทื่อไม่ขยับ

        “ว่าไง? อุ่นขึ้นยัง?”

        “ไวน์ขี้โกง”

        “โกงอะไร ไหนว่าเป็๲แฟนกันแล้ว จูบก็จูบแล้ว กอดแค่นี้ไม่ได้?”

        “ลุ่มล่าม มือเป็๞ปลาหมึก”

        นี่คือด่าแรงสุดแล้วมั้ง๻ั้๹แ๻่รู้จักกันมา

        ผมกระตุกยิ้มพลางกระชับอ้อมแขนให้รัดแน่นเป็๞การแกล้งเธอ

        “เดี๋ยวนี้กล้าด่าด้วย?”

        “…”

        ปั้นฝันเงียบ ผมเลยจัดการหอมแก้มเธอซึ่งคนตัวเล็กชักสีหน้าปั้นปึงใส่ทันที

        ไม่ใช่แค่ริมฝีปากปั้นฝันที่เหมือนเยลลี่ แก้มเธอก็นุ่มเหมือนมาร์ชเมลโล่

        นุ่มนิ่มจนอยากจะฟัดให้น่วม

        ผมออกแรงยกตัวเธอขึ้นให้ปลายเท้าลอยจากพื้น อุ้มปั้นฝันตรงเข้าไปยังห้องนอน คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลัก พยายามให้ผมปล่อยเธอลง

        ปล่อยแน่ แต่เป็๲บนเตียง