เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เยี่ยมเลย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: คุณคิดค่าบริการยังไงผมต้องชำระค่าใช้จ่ายบางส่วนก่อนใช่หรือเปล่า
ชายหนุ่มล้วงสมุดเช็คออกมาจากกระเป๋าเสื้อพร้อมปากกาหมึกซึมราคาแพง
เมเม่ แคลเรสซ่า: 2 พันเหรียญเป็ค่ามัดจำก่อนส่วนรายละเอียดการคิดค่าใช้จ่ายที่เหลือคาร์ลินจะเป็คนแจ้งให้ทราบ
นักธุรกิจหนุ่มตวัดเลขศูนย์สามตัวลงบนเช็คอย่างรวดเร็วจากนั้นตามด้วยลายเซ็นอ่านยากของเขา
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ตกลง 2 พันเหรียญล่วงหน้าเรียบร้อย!
เขาฉีกเช็คใบนั้นส่งให้คาร์ลิน ทว่าหนุ่มผู้ช่วยนักสืบยังไม่รับเนื่องจากเมเม่ส่งสายตาเฉียบขาดมาให้
เมเม่ แคลเรสซ่า: ก่อนเริ่มงาน ฉันต้องแจ้งให้ทราบเพื่อความเข้าใจตรงกันก่อนว่า
เมเม่ แคลเรสซ่า: บริการของทางเราคือการพิสูจน์หาความจริงซึ่งในบางครั้งความจริงก็อาจเกินกว่าที่สามัญสำนึกของคุณจะยอมรับได้ คุณโอเคกับเื่นี้ไหม
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมเป็เ้าของคฤหาสน์ผีสิงชื่อดังติดอันดับ1 ใน 10 ของประเทศนี้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมมั่นใจว่ามันคงไม่มีอะไรเกินสามัญสำนึกอีกแล้วล่ะ
หญิงสาวนักสืบฉีกยิ้มเหี้ยม
เมเม่ แคลเรสซ่า: เป็ฉันจะไม่แน่ใจขนาดนั้น
เมเม่ แคลเรสซ่า: อย่างต่อมาก็คือ เนื่องจากงานของเรามีแค่การตามหาข้อมูลเท่านั้น
เมเม่ แคลเรสซ่า: เพราะงั้นไม่ว่าพวกเราจะเจออะไรก็ตามมันก็ไม่ใช่หน้าที่ที่เราจะไปจัดการกับมัน
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฉันสามารถแนะนำผู้ให้บริการด้านการเก็บกวาดได้ในกรณีที่คุณต้องรับมือกับเื่เหนือความคาดหมายยกตัวอย่างเช่นพลังเหนือธรรมชาติ ภูตผีปิศาจรวมถึงผู้ใช้เวทมนตร์
เมเม่ แคลเรสซ่า: แต่ฉันกับคาร์ลินจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด
เมเม่ แคลเรสซ่า: เข้าใจตรงกันนะ
เกรแฮมพยักหน้า
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แค่หาความจริง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ยังมีอะไรที่ผมต้องรู้อีกไหม
อามายะ คาร์ลิน: คุณพอจะส่งข้อมูลเกี่ยวกับคฤหาสน์ที่คุณมีให้ผมได้หรือเปล่า
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมจะให้ผู้ดูแลสแกนส่งให้ภายในวันนี้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: อ้อ อีกอย่าง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ถ้าคุณจะเข้าไปสำรวจคฤหาสน์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: บางทีคุณอาจเข้าไปพร้อมกับทีมของเทรนตันก็ได้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: น้องชายผมรวบรวมทีมสำรวจนำโดยศจ.โจนส์ฮอปกิ้นส์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: คุณเคยได้ยินชื่อเขาไหม
เมเม่ แคลเรสซ่า: ไม่เคย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ศจ.ฮอปกิ้นส์จะประชุมผู้เกี่ยวข้องในวันที่16 ที่จะถึงนี้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมได้ยินมาว่าเทรนตันรวบรวมมาั้แ่ผู้มีพลังคนทรงแล้วก็บล็อกเกอร์เื่ผี
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เขาตั้งใจจะพิสูจน์ว่าความกังวลของผมเป็เื่ไร้สาระ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: พระเ้าเท่านั้นที่รู้ว่าผมห้ามเขาแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง
9 สิงหาคม 2018 เวลา 11.58 น.
หลังจากลงไปส่งเกรแฮมขึ้นรถที่ด้านหน้าตึกแถวแล้วคาร์ลินเดินกลับเข้ามาในห้องสำนักงานและพบว่าเมเม่กำลังเอนหลังหาววอดอยู่บนเก้าอี้สุดหรูซึ่งไม่เข้ากับโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวใหญ่แกะสลักหรูหราเอาเสียเลยสาวนักสืบหยิบแท็บเล็ตออกมาจากลิ้นชักชั้นแรกสุด เสียงดนตรีที่ดังทำลายความเงียบขึ้นบอกเขาว่าเธอเพิ่งจะกดเข้าเกมไปหมาดๆ
อามายะ คาร์ลิน: เมเม่
เมเม่ แคลเรสซ่า: หืม
อามายะ คาร์ลิน: ทำไมคราวนี้เธอถึงรับงานคฤหาสน์พิงก้าเพนตาเคิลล่ะ
อามายะ คาร์ลิน: ไม่ใช่เธอบอกว่าที่นั่นอันตรายมากหรอกหรือ
เมเม่ แคลเรสซ่า: พวกเราเคยกลัวอันตรายด้วยงั้นหรือ
อามายะ คาร์ลิน: กลัวสิครับ!
เมเม่แสยะยิ้มแบบที่คาร์ลินหนาววาบไปถึงสันหลัง
เมเม่ แคลเรสซ่า: เพราะว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกันยังไงล่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: คราวนี้ฉันพอจะมองออกแล้วว่ามันเื่อะไร
เมเม่ แคลเรสซ่า: ยิ่งกว่านั้นเื่เล่าของหมอนั่นก็ให้ข้อมูลค่อนข้างเยอะทีเดียว
เมเม่ แคลเรสซ่า: อีกอย่าง
เมเม่หยุดพูดไปพักหนึ่ง เสียงหัวเราะแหบห้าวดังจากลำโพงแท็บเล็ตตอนที่เมเม่จัดการยานบินศัตรูสำเร็จเป็ลำที่20
เมเม่ แคลเรสซ่า: ต่อให้พวกเราไม่รับงานครั้งนี้
เมเม่ แคลเรสซ่า: แต่สุดท้ายก็จะมีสถานการณ์อื่นๆ มาบีบบังคับให้ต้องเข้าไปยุ่งด้วยอยู่ดีนั่นแหละ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ในเมื่อมันอุตส่าห์ชงมาซะขนาดนี้แล้ว
อามายะ คาร์ลิน: ชง?
อามายะ คาร์ลิน: จะว่าไปแล้ว ทำไมเธอต้องไปหาเื่คุณเมอร์สฟิลด์เขาด้วยล่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: หาเื่? ฉันไปหาเื่หมอนั่นตอนไหนกัน
อามายะ คาร์ลิน: ก็ตอนที่เธอพูดถึงครอบครัวของเขาว่าเบี้ยวการจ่ายเงินชดเชยตอนฆาตกรรมคฤหาสน์ตุ๊กตาปี74 ไง
เมเม่ แคลเรสซ่า: ก็มันเื่จริงนี่
อามายะ คาร์ลิน: ถึงจะจริงก็ไม่เห็นต้องพูดขนาดนั้นเลย
อามายะ คาร์ลิน: เขาเป็ลูกค้านะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: นายเนี่ยน้า นุ่มนิ่มชะมัด
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฉันไม่ได้ยั่วโมโหหมอนั่นโดยไม่มีเหตุผลสักหน่อย
อามายะ คาร์ลิน: เอ๊ะ อย่างนั้นหรือ
เมเม่ทำปากยื่น เหวี่ยงเครื่องแท็บเล็ตใส่คาร์ลินซึ่งแทบรับไว้ไม่ทันหลังจากตัวละครของเธอพุ่งชนสิ่งกีดขวางแล้วะเิตูมเธอหันมาถลึงตาใส่ ทำเอาชายหนุ่มใจเต้นไม่เป็ส่ำ อดหน้าร้อนผ่าวไม่ได้
เมเม่ แคลเรสซ่า: ทำอย่างกับว่านายไม่รู้จักฉันงั้นแหละ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฉันจงใจทำให้หมอนั่นโกรธก็เพราะจะดูปฏิกิริยาตอบสนองไงล่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ไม่ว่าคนๆ นั้นปกปิดท่าทีอะไรอยู่ แต่พอโกรธเท่านั้นแหละสิ่งที่แอบซ่อนอยู่ก็จะถูกเผยออกมาโดยอัตโนมัติ
อามายะ คาร์ลิน: แล้วเธอได้อะไรมาบ้างล่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: เขาเป็มนุษย์
อามายะ คาร์ลิน: อ่าฮะ เขาเป็มนุษย์...งั้นหรือ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ใช่ เขาเป็มนุษย์ และเขาก็พูดความจริง
เมเม่ แคลเรสซ่า: ความเกลียดชังที่เขามีต่อคฤหาสน์ไม่ใช่เื่ที่เสแสร้งขึ้นมา
เมเม่ลุกจากที่นั่ง ตาเริ่มปรือ เธอเดินโซเซไปยังประตูทางด้านขวาซึ่งเชื่อมต่อไปยังห้องนอน
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฉันจะไปงีบสักหน่อย เอาไว้อีกชั่วโมงค่อยคิดแล้วกันว่าจะเริ่มทำอะไรก่อน
เมเม่ แคลเรสซ่า: ระหว่างนี้นายช่วยเตรียม “ของสำหรับการเดินทาง”ที
อามายะ คาร์ลิน: เมเม่
เมเม่ แคลเรสซ่า: หืม?
อามายะ คาร์ลิน: งานนี้พวกเราก็คงไม่เป็ไรใช่ไหม
เมเม่ แคลเรสซ่า: ไม่รู้สินะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ที่นี่ดูไม่เหมือนกับบ้านผีสิงอื่นที่เราเคยเจอมา
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฉันสังหรณ์ใจว่าพวกเรากำลังจะซวยขนานใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัยเลยเลยละ
หลังจากทิ้งท้ายด้วยประโยคชวนขนลุกเมเม่ก็กระแทกประตูปิดปัง ทิ้งให้คาร์ลินยืนถือแท็บเล็ตที่เอาแต่หัวเราะเยาะพร้อมกับร้องว่า“แกตาย!” “แกตายแน่ๆ!” “พวกแกทุกคนต้องตาย!” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
1K
