ตอนที่ 4 ผลไม้ลูกท้อ
“นั้นมันอสูรวานร!! แต่ทำไมตัวมันถึงเป็สีทองกัน?”
จิ๋นหยางเคยได้ยินมาว่าปกติแล้วพวกมันจะมีสีขาวไม่ดุร้ายชอบกินพวกผลไม้อยู่กันเป็ฝูงระดับของพวกมันไม่สูงนักอยู่ในขั้นผู้ฝึกตนระดับ 4-5 เท่านั้น แต่อสูรวานรที่อยู่ตรงหน้าเขานี้พวกมันมีสีทองและระดับฝึกตนของพวกมันก็แข็งแกร่งกว่าอสูรวานรทั่วไปถึง2เท่าซึ่งอยู่ในระดับ8-9ของผู้ฝึกตนแถมพวกมันยังดูท่าทางดุร้ายอีกด้วย.....
เจี้ยก!! เจี้ยก!! เจี้ยก!!
พวกมันส่งเสียงคำรามออกมาทำให้อสูรวานรตัวอื่นที่กำลังหลับอยู่ตื่นขึ้นมาและมองมาทางจิ๋นหยางเพิ่มและจ้องมองเขาด้วยท่าทางดุร้ายเป็อย่างมาก......
จิ๋นหยางพยายามที่จะถอยหนีแต่เขาก็ไม่พบทางที่เขาเข้ามาแล้ว และไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่พบนั้นเป็เพราะทางที่เขาเข้ามานั้นถูกปิดผนึกไปเรียบร้อยแล้ว จิ๋นหยางไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะภายในถ้ำนี้มีขนาดกว้างมากและยังมีถ้ำเล็กอีกหลายแห่งภายในถ้ำแห่งนี้ด้วย.....
อสูรวานรยังคงโผล่ออกมาจากถ้ำขนาดเล็กเ่าั้เรื่อยๆ พวกมันทำท่าเหมือนกับเจอของโปรดที่พวกมันชอบก็ไม่ปานเมื่อมันมองมาทางจิ๋นหยางซึ่งหนึ่งในอสูรวานรทองได้กระโดนมาทางจิ๋นหยางพร้อมกับน้ำลายที่ไหลออกมาจากปากของมันอย่างตะกละตะกลาม พร้อมที่จะขย้ำไปที่จิ๋นหยางได้ตลอดเวลา......
แต่ทันใดนั้นเองจู่ๆแสงจากไข่มุกที่คอของจิ๋นหยางก็ส่องแสงออกมาแล้วดูดเอาอสูรวานรตัวนั้นเข้าไปข้างในเหมือนกับตอนที่เขาอยู่ที่ตลาดเลยซึ่งภาพเหตุการณ์นี้ทำให้อสูรวานรตัวอื่นๆแตกตื่นและแสดงท่าทางน่าเกลียดน่ากลัวออกมาบนหน้าของพวกมันและส่งเสียงดังไปทั่ว......
เจี้ยก!! เจี้ยก!! เจี้ยก!!
จิ๋นหยางมองไปที่ไข่มุกที่คอของเขา เขาไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนนี้มันไม่ใช้เวลาที่จะคิดมากแล้วเขาหยิบไข่มุกกำไว้ในมือแล้วยื่นมันออกมาชี้ไปทางอสูรวานรที่อยู่ใกล้ๆ และทันใดนั้นก็เกิดแสงขึ้นอีกครั้งทำให้อสูรวานรที่อยู่ใกล้ที่สุดถูกดูดเข้าไปอีกตัว.....
หวืดดดดดด!!
อสูรวานรตัวอื่นเมื่อเห็นพวกของมันถูกดูดเข้าไป ก็ทำให้พวกต้องรีบถอยหลังด้วยความกลัวและไม่กล้าเข้าไปใกล้และได้แต่มองด้วยสายตาที่ดุร้ายพร้อมกับส่งเสียงดังอย่างต่อเนื่อง.....
เจี้ยก!!
เจี้ยก!!
เจี้ยก!!
จิ๋นหยางมองที่ไข่มุกของเขาอีกครั้ง จากนั้นก็กวาดสายตามองไปทั่วถ้ำอีกรอบและในตอนนั้นเองเขาก็เหลือบไปเห็นถ้ำขนาดเล็กถ้ำหนึ่ง ที่ไม่มีอสูรวานรอยู่และดูเหมือนว่าพวกมันไม่กล้าที่จะอยู่ใกล้บริเวณนั้นซึ่งข้างหน้าปากถ้ำมีศิลาขนาดใหญ่ตั้งอยู่และมันถูกเขียนไว้ด้วยอักษรขนาดใหญ่ว่า......
"จิ๋นเฮ้งเจีย"
จิ๋นหยางไม่รีรอเข้ารีบเดินไปยังถ้ำนั้นทันที่พร้อมกับถือไข่มุกไว้ในมือของเขาและชี้ไปทางอสูรวานรทองเ่าั้เพื่อไม่ให้พวกมันเข้ามาใกล้เขาได้และเมื่อจิ๋นหยางอยู่ห่างจากปากถ้ำประมานสิบผิงทันใดนั้นก็มีเสียงดังสั่นะเือย่างรุนแรงดังก้องออกมาจากถ้ำที่อยู่ไม่หากจากกลุ่มอสูรวานรทองพวกนั้น.....
โฮกกกกก!!
เขารีบหันไปมองยังต้นทางของเสียงที่ดังออกมาทันที ซึ่งเสียงที่ดังนั้นได้ดังออกมาจากถ้ำที่มีขนาดใหญ่กว่าถ้ำอื่นๆที่อสูรวานรออกมากถึงสองเท่า......
กว๊ากกกก!! เจี้ยกกก!!
ปรากฏเงาร่างขนาดั์โผล่ออกมาจากความมืดภายในถ้ำมันมีขนาดสูงใหญ่ขนดกสีทองอร่ามไปทั้งตัว ดวงตาแดงกล่ำ มีาแเต็มตัวบ่งบอกถึงความดุร้ายอย่างมากมันคือ าาอสูรวานรทองมันมีขนาดที่ใหญ่กว่าอสูรวานรตัวอื่นๆและระดับฝึกตนของมันอยู่ในขั้นผู้เริ่มต้นชั้นต้นมันมองมาทางจิ๋นหยางอย่างดุร้ายและส่งเสียงออกมาอย่างเกรี้ยวกราด.....
โฮกกกก!! เจี้ยกกก!!
“นี้มันแย่มากแล้ว!!” จิ๋นหยางรีบเร่งฝีเท้าของเขาเพื่อตรงไปยังถ้ำซึ่งอยู่ห่างจากเขาไม่กี่ผิงทันทีเมื่อเห็นาาอสูรวานรั์นั้น.....
หวืดดดดด!!
ตู้มมมม!!
าาอสูรวานรทองปล่อยคลื่นพลังโจมตีจนมาทางจิ๋นหยางทำให้พื้นมีรอยแตกแยกจนถ้ำสั่นะเืด้วยพลังการโจมตีของมัน.....
ห่างจากถ้ำหนึ่งผิง......
ตุบ!!
ในที่สุดร่างของจิ๋นหยางก็ก้าวเข้ามาภายในถ้ำพร้อมกับมือขนาดใหญ่ที่กำลังตามหลังเขามาแต่เมื่อมันกำลังจะคว้าตัวเขาทันใดนั้นมีเสียงของวัตถุกระทบกันอย่างรุนแรงตู้ม!! จนทำให้เ้าาาอสูรวานรทองต้องลอยถอยหลังออกไปมันมีสีหน้างงงวยอย่างมากว่ามันเกิดอะไรขึ้นและมันก็พยายามที่จะลองอีกครั้ง......
ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!
ไม่ว่ามันจะลองอีกกี่ครั้งผลก็ยังเป็เหมือนเดิม มันไม่สามารถทำลายหรือเข้าไปภายในถ้ำนั้นได้เหมือนมีกำแพงอากาศบางๆแต่แข็งแกร่งดังเหล็กกล้ากั้นไว้อยู่......
โฮกกกกก!!
าาอสูรวานรทองส่งเสียงร้องออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว สีหน้าอันไม่พอใจเกิดขึ้นบนใบหน้ามันมันทุบพื้นบริเวณรอบจนมีรอยแตกหลายแห่งก่อนที่มันจะเดินจากไปพร้อมกับฝูงของมันมันหันกลับมามองที่จิ๋นหยางครั้งสุดท้ายด้วยสีหน้าที่ผิดหลัง.....
หึ!!
"เฮ้อ!! ข้ารอดแล้วในที่สุดข้าก็รอด" จิ๋นหยางพูดขึ้นพร้อมกับขาที่ทรุดลงนั่งกับพื้นเหมือนคนหมดแรงเพราะออกกำลังกายหนักเกินไปก่อนจะพูดขึ้นต่อว่า "ทำไมข้าต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย" เมื่อพูดจบเขาก็พยายามลุกขึ้นยืนแล้วเดินต่อไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
และในครั้งนี้เขาไม่กล้าที่จะประมาทอีกแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกหรือมีอสูรอะไรโผล่ออกมาอีกและเมื่อเดินลึกเข้ามาประมาณยี่สิบผิง ทันใดนั้นก็มีกลิ่นหอมโชยมา...
“กลิ่นนี้มัน? กลิ่นผลไม้นิ!!”
จิ๋นหยางรีบเดินเข้าไปด้วยความหิวทันที แต่ก็เขาก็ไม่คิดที่จะลดความประมาทลงหลังจากที่เดินเข้าไปมากขึ้นกลิ่นก็เริ่มชัดขึ้น ชัดขึ้น จนในที่สุดก็มาถึงข้างหน้าของเขาเป็โถงถ้ำขนาดกว้างมีต้นไม่ขนาดใหญ่ตั้งตะง่าอยู่ตรงกลางถ้ำรอบๆเป็มีบ่อน้ำขนาดเท่ากับคนสองคนลงได้และน้ำนี้ไหลมาจากผนังถ้ำเหมือนน้ำตกแต่ก็ไม่ใช้น้ำตกลงมายังบ่อขนาดเล็กนี้ ที่นี่มีความสว่างมากกว่าด้านนอกถ้ำที่เขาเข้ามาและแสงที่ส่องสว่างนี้ก็ดูอบอุ่นกว่าด้วย.....
จากนั้นจิ๋นหยางก็ทำการมองซ้ายและขวาหนึ่งครั้ง เมื่อตรวจสอบดูแล้วว่าไม่พบอสูรหรือสิ่งผิดปกติอะไรจิ๋นหยางจึงเริ่มเดินเข้าไปใกล้กับต้นไม้มากขึ้นกว่าเดิม แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงที่ฟังดูโบราณดังขึ้นมา......
“อำนาจไม่เที่ยงธรรม,ทุกคนแกร่งแย่งชิงดี
เข่นฆ่าไรเหตุผล,จบลงด้วยความตาย”
เสียงนั้นได้ดังก้องและสะท้อนไปทั่วถ้ำ เป็เสียงที่ดูลึกลับโบราณฟังแล้วน่าขุนลุกแต่ก็ไม่ได้น่ากลัวแต่อย่างใด.....
จิ๋นหยางหยุดเดินแล้วพยายามหาที่มาของเสียงที่เขาได้ยินเมื่อคู่นี้ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความสงสัยของเสียงที่เขาได้ยินแต่ก็ยังไม่เห็นอะไร เขาพยายามมองให้ทั่วอีกรอบเพื่อให้แน่ใจ....
โฮกกกก!! (เสียงท้องร้อง)
แต่ด้วยความหิวที่มากเกินจะบรรยายได้ จิ๋นหยางจึงไปที่ต้นไม้เพื่อจะหยิบเอาผลไม้มากินทันทีอย่างไม่สนใจเมื่อเขาเด็ดผลไม้ออกมาจากต้นทันในนั้นก็เกิดลมพัดอย่างรุนแรงพัดมาที่จิ๋นหยางและทำให้เขาต้องลอยถอยหลังออกไปพร้อมกับผลไม้ที่อยู่ในมือของเขา......
ตุบ!!
ผลไม้นี้มีสีชมพูอ่อนๆ มันถูกเรียกว่า ลูกท้อเป็ผลไม้ที่หายากมากถ้านำไปขายไม่ต้องพูดถึงเลยว่ามันมีมูลค่ามากแค่ไหน เพียงแค่ผลเดียวก็มีค่าเป็ล้านเหรียญทองแล้วแต่เบื้องหน้าของเขามันมีอยู่เต็มต้นถ้าหากว่านับคราวๆแล้วก็ร้อยกว่าผลเลยทีเดียวแต่เื่เงินไม่ใช้สิ่งสำคัญสำหรับเขาในตอนนี้ ความหิวต่างหากที่สำคัญที่สุด.....
งั้ม!! งั้ม!!
จิ๋นหยางไม่รอช้ากัดไปที่ผลท้อโดยทันที เมื่อผลท้อเข้าไปที่ปากเขาความนุ่มนิ่ม หอม หวานไหลผ่านจากลำคอลงไปถึงท้องทำให้ความยากที่มากขึ้นไปอีกเหมือนกินเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอจิ๋นหยางจึงได้เดินเข้าไปใกล้ต้นท้ออีกครั้งแล้วเด็ดมันออกมาอีก2ผล.....
หวืดดดดด!!
คราวนี้ลมที่พัดมารุนแรงกว่าเดิมมันพัดตรงมาที่เขาทันที ทำให้เขาลอยไปชนกับผนังถ้ำอย่างจังและมีเืไหลออกมาที่มุมปากของเขาจิ๋นหยางรู้สึกมึนหัวไปหมดเขามองไปที่ผลท้อที่อยู่ในมือเขาเขาคิดแล้วว่าที่เขาเด็ดมันที่ครั้งละมากๆเขาอาจจะโดนลมพัดจนตายก็ได้.....
จิ๋นหยางจึงเลือกที่กินแค่ผลท้อที่เขาเด็ดมา2ผลนี้เท่านั้นและเมื่อกินทั้งสองผลแล้วความหิวที่เคยมีก็ได้บรรเทาลง และเมื่อมานั่งพักได้ซักคู่เขาก็เผลอหลับไป......
ใน่ที่จิ๋นหยางหลับอยู่นั้น เขาไม่รู้เลยว่าร่างกายของเขากำลังเปลี่ยนไปอย่างช้าๆพลังลมปราณที่อยู่ทั่วร่างกายของเขาเริ่มที่จะไหลเวียนไปมา พละกำลังเพิ่มมากขึ้นความสูงของเขาก็มากขึ้นไปด้วย.....
และในเวลาเดียวกันของเสียจากร่างกายก็ไหลออกมาจากร่างของเขาจนทำให้ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยของเหลวสีดำหลังจากที่เขาติดอยู่ในระดับฝึกหัดขั้นที่สามมานาน ตอนนี้เขาได้ทะลวงผ่านสู่ขั้นที่สี่แล้วแต่เป็ขั้นที่สี่ที่แตกต่างจากผู้ฝึกตนทั่วไป.....
ซึ่งปกติแล้วผู้ฝึกตนระดับฝึกหัดขั้นสี่นั้นจะมีพละกำลังอยู่ที่สี่ร้อยจินแต่จิ๋นหยางนั้นมีพละกำลังถึงห้าร้อยจินไปแล้ว มันเพิ่มมากว่าคนอื่นถึงสองเท่าด้วยกัน.....
หนึ่งวันผ่านไปหลังจากที่หลับมาอย่างเต็มอิ่ม ใน่ที่เขาโดนไล่ล่าหรือแม้กะทั้งเดินเข้ามาในถ้ำแห่งนี้พบเจอกับอสูรวานรทอง เขาไม่อาจได้พักหรือสงบเช่นนี้เลย ใน่ที่เขาลืมตาขึ้นมานี้จิ๋นหยางมีความรู้สึกที่แปลกๆกับร่างกายของเขา.....
เพราะร่างกายที่สูงขึ้นและกำยำขึ้นเล็กน้อย นอกจากนั้นจิ๋นหยางยังััได้ถึงพลังปราณที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมด้วยดังนั้นเขาลองสำรวจดูถึงพลังของเขาโดยการทุบที่ไปหินขนาดใหญ่เพื่อทดสอบพลังที่เขามี.....
ตู้ม!!
ก้อนหินแตกกระจายในทันทีที่จิ๋นหยางทุบลงไป......
“นี้มัน.......พลังของเราเพิ่มขึ้นแล้ว!! ในที่สุดข้าสามารถทะลวงผ่านระดับฝึกหัดขั้นที่สามสู่ขั้นที่สี่ได้แล้วหรือว่ามันจะเป็เพราะผลท้อ? แต่ทำไมพลังของข้าถึงได้มากว่าระดับฝึกหัดขั้นที่สี่อย่างนี้ได้ละนี้มันมากกว่าหรือเทียบเท่าขั้นที่ห้าเลยนะ? ช่างเถอะตอนนี้อาบน้ำดีกว่าเนื้อตัวเหม็นไปหมดแล้ว”
จิ๋นหยางยังไม่แน่ใจกับผลที่เกิดขึ้นว่าเกิดได้อย่างไร เขารู้เพียงแค่ว่าระดับของตัวเองนั้นเพิ่มขึ้นอย่างมากแต่ก็ดูเหมือนจะอยู่แค่ขั้นที่สี่เท่านั้นตอนนี้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยของเหลวสีดำ เขาจึงลงไปอาบน้ำในบ่อน้ำขนาดเล็กข้างๆผนังถ้ำที่เขาเห็นก่อนหน้านี้......
ตู้มมมม!!
“น้ำนี้เย็นสบายจริงๆ บ้างก็รู้สึกอุ่นบ้างก็รู้สึกเย็นสบายจนข้าไม่อยากจะลุกขึ้นไปเลย อยากแช่อยู่อย่างนี้นานๆจังเลย!!” จิ๋นหยางร้องะโขึ้นอย่างมีความสุขหลังจากที่เขาได้ลงไปแช่ในน้ำแล้วแต่ทันใดนั้นเองก็มีโบราณดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ใช่คำเดิมกับเมื่อวานที่เขาได้ยิน.....
“หมื่นหมัดไร้คำพูด,ผันแปรตามวิถี,เคลื่อนไหวดังอัสนี,ปฐียังะเื”
13K
