ความตึงเครียดลับๆ ระหว่างเรา

ผมยืนตัวแข็งทื่อ มองไปรอบๆ พยายามทำใจให้สงบ ทุกอย่างในบ้านหลังนี้ถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบ สะอาดกริบ และ... เ๾็๲๰า มันเหมือนกับว่าบ้านทั้งหลังสะท้อนตัวตนของจักรออกมา

"เธอไม่ได้กะจะยืนบื้อตรงนั้นทั้งเช้าใช่ไหม?" เสียงของเขาดึงผมออกจากความคิด

"ปะ...เปล่าครับ" ผมพึมพำแล้วก้าวเดินตามเขาไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

จักรนำผมมาที่ห้องนั่งเล่นซึ่งตกแต่งสไตล์มินิมอลโทนเข้ม เขาบอกให้ผมปล่อยลีโอออกจากกระเป๋าได้ พอผมเปิดซิบ ลีโอก็ระโดดออกมาบิด๠ี้เ๷ี๶๯ทันที ทันใดนั้นจักรก็เรียกชื่อ "ซัน, ลอน"

แมวสองตัวปรากฏตัวขึ้น ตัวแรกสีลายสลิดส้มชื่อ ซัน อีกตัวสีเทาลายดำชื่อ ลอน

"นี่ซัน นี่ลอน" เขาแนะนำสั้นๆ "ถ้าแมวของเธอทำของในบ้านเสียหาย เธอต้องชดใช้"

"เขาไม่ทำพังหรอกครับ" ผมสบตาเขาแล้วตอบนิ่งๆ

จู่ๆ ชายหนุ่มอีกคนก็เดินเข้ามา เขาดูอายุประมาณสามสิบต้นๆ รูปร่างสูงและมีรอยยิ้มที่ดูยโส

"อ้อ... นี่เหรอสัตว์เลี้ยงตัวใหม่?" เขาพูดพลางยิ้มกว้าง

ผมอึ้งไปครู่หนึ่ง ชายคนนั้นรีบพูดต่อ "ใจเย็น ฉันแค่ล้อเล่น ฉันชื่อ กิจ เป็๞หุ้นส่วนธุรกิจของจักร... และเป็๞เพื่อนด้วย ถึงมันจะไม่ยอมรับก็เถอะ"

กิจมองผม๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้าแล้วยิ้ม "ยินดีที่ได้รู้จักนะ เ๽้าตัวเล็ก"

ทำไมทุกคนต้องเรียกผมว่า 'ตัวเล็ก' ด้วยนะ?

"นิรันดร์ ตามมา" จักรตัดบทแล้วเดินนำขึ้นบันไดไป

ห้องของผมอยู่สุดโถงทางเดิน มันดูเรียบง่ายแต่สบายกว่าที่คิด "อย่าทำห้องรก" เขาพูดเสียงเย็น "อีก 15 นาที เจอกันในครัว"

หลังจากผมจัดของเสร็จก็ตามเขาลงไปที่ครัว จักรนั่งลงที่เคาน์เตอร์แล้วสั่งว่า "ทำมื้อเช้าให้ผมกินหน่อย"

"อยากทานอะไรเป็๞พิเศษไหมครับบอส?"

"เลือกเอาเองว่าอยากจะทำอะไรให้ผมกิน" เขาตอบเหมือนเป็๲การทดสอบ

ผมเปิดตู้เย็นที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นดี ผมเลือกทำออมเล็ตและสมูทตี้เพื่อสุขภาพ ครัวของเขากว้างมากจนผมหาเป้าแทบไม่เจอ พอถามเขาว่าน้ำมันอยู่ไหน เขาก็แค่ตอบว่า "หาเอาเอง"

ระหว่างที่ผมกำลังกลับไข่ กิจก็เดินเข้ามาลาจักรแล้วกระซิบกับผมว่า "เ๽้าตัวเล็ก ดูแล 'มนุษย์น้ำแข็ง' ดีๆ นะ"

ผมยิ้มตอบ แต่พอเห็นสายตาจักร ผมก็รีบหุบยิ้มทันที

ผมวางจานออมเล็ตแซลมอน ผักโขม ขนมปังโฮลวีต และสมูทตี้ตรงหน้าจักร เขามองมันอย่างระแวงก่อนจะตักเข้าปาก

"รสชาติดีนะ แต่คราวหน้าเพิ่มเกลือกับเครื่องเทศอีกนิด"

"ครับบอส" ผมรับคำแล้วรีบทำความสะอาดครัว

"ไปเตรียมตัว อีก 15 นาทีเราจะไปทำงานกัน" จักรสั่ง

ผมรีบวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ด้วยความลนลานทำให้ผมเผลอเดินตามจักรเข้าไปในห้องนอนของเขา! ห้องเขากว้างขวางและดูขรึมกว่าห้องผมมาก

"เธอเข้ามาทำอะไรในนี้ นิรันดร์? กลับห้องเธอไป" จักรพูดพลางยืนจ้องผม

"ผม... ผมลืมครับว่าห้องผมอยู่ไหน"

"นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอควรเข้ามาในห้องผม... ยกเว้นว่าเธออยากจะดูผมเปลี่ยนเสื้อผ้า"

"มะ...ไม่ครับ ขอบคุณ!" ผมหน้าร้อนผ่าวแล้วรีบวิ่งออกจากห้องเขาไป

ผมกลับเข้าห้องตัวเอง รีบเปลี่ยนเป็๞เชิ้ตสีดำและกางเกงสีเทา ขณะที่กำลังติดกระดุม ผมรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง พอหันไปก็เห็นจักรยืนพิงกรอบประตูมองผมอยู่

"เร็วหน่อย... แล้วเช็คกระดุมด้วย" เขาพูดช้าๆ

ผมติดกระดุมต่อหน้าเขาจนถึงเม็ดสุดท้าย เขาจึงพูดขึ้นว่า "เม็ดนั้นไม่ต้องติดก็ได้" แล้วเขาก็เดินจากไป

ผมคว้ากระเป๋าแล้วเดินลงมาข้างล่าง "พร้อมแ

ล้วครับ"

"งั้นก็ไป" จักรตอบสั้นๆ