ตอน 8 ประมุกผู้ฟื้นคืนแต่ไร้ใจ
เมื่อสิ้นแสงพลังลง... นางค่อยๆฟื้นคืนชีพ....
แต่ด้วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงของนาง... นางค่อยๆก้าวเท้าเดิน...นางเกือบจะล้มลง
มหาเทพต้วนหลุนเอามือประคองนางไว้....
แต่ที่แปลกประหลาดคือ... เมื่อนางฟื้นขึ้นมา นางกลับถามว่า
ที่นี่คือที่ใด......
"หลุนเสี่ยวเซียนที่นี่คือ แดน์ของเ้าแห่งนี้คือธารเทพธารา... ส่วนข้า คือ หลุนเซ่าิของเ้า.."
"หลุนเซ่าิ ิ... อืมข้าไม่รู้จักเ้า"
เทพัพูดคุยกับมหาเทพต้วนหลุนเป็การส่วนตัว
"ท่านมหาเทพ คาดว่านางจะฟื้นคืนชีพได้แต่ความทรงจำของนางยังไม่ฟื้นคืน "
"ข้าจะต้องปลุกความทรงจำของนางให้จงได้ "
"งั้นเทพัเ้าช่วยเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับก่อน เพื่อไม่ให้เกิดเื่วุ่นวายข้าจะให้ใครรู้มิได้ว่าประมุก์ได้ฟื้นคืนแล้ว อีกทั้งนางยังเป็เทพธิดาหญิงเป็ไปได้ยากนักที่เทพทั้งหลายจะอยู่ใต้บัญชา "
"มีทางเดียวเท่านั้นที่จะนำพานางขึ้นสู่ตำแหน่งประมุก์ได้อย่างสมบูรณ์คือ...ท่านช่วยฝึกการบำเพ็ญเพียร ฝึกการใช้พลังเทพแก่นางพลังเทพของนางมากมหาศาลกว่าข้าหลายร้อยเท่า เ้าไม่ต้องกังวลเื่ซ่อมม่านอาคมหากนางฟื้นคืนพลังทั้งหมดได้ แค่ข้ากับนางย่อมซ่อมม่านอาคมได้ทันเวลาแน่ "
เมื่อพูดคุยกับเทพมังการเสร็จ มหาเทพต้วนหลุน ลงไปยังเผ่ามารเพื่อพบกับธิดาเผ่ามานเจี้ยนฟ่านเสิ่น
"ฮ่าๆ ท่านมหาเทพ... ท่านช่างร้ายกาจนักกล้าเข้ามาเยี่ยมเยือนดินแดนของข้า.... แดนมารมิได้ต้อนรับท่านทุกเมื่อหรอกนะท่านจะไปจะมาตามใจท่านมิได้หรอก...."
"ท่านมาที่นี่ก็ดี ข้ารอคอยท่านมานาน อยากจะประมือกับท่านอีกสักครา"
"ฮ่า เมื่อหลายแสนปีก่อนเผ่าเทพพ่ายแพ้ให้กับดินแดน์ของข้า... ความพ่ายแพ้นั้นยังไม่เพียงพอแก่ใจเ้าอย่างนั้นหรือ"
"ท่านพูดเช่นนี้ช่างเหยียดหยามข้าผู้เป็ฯประมุก์นัก..."
เมื่อพูดจบทั้งสองประมือกันด้วยพลังเวทย์ที่ร้ายกาจ...แต่เพียงแค่ไม่กี่กระบวนท่า จอมมารก็พ่ายแพ้อย่างไม่เป็ท่าดาบประจำกายของต้วนหลุนตี้จวินกำลังจะบั่นคอของจอมมารแต่ต้วนหลุนตี้จวินรั้งมือไว้ ดาบจ่ออยู่ที่คอของจอมมาร
"พลังของเ้ายังอ่อนหัดต่อข้านักอย่าคิดที่จะใช้พลังอันอ่อนด้อยนี้ มาท้าทายข้าอีก ครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตเ้าซะเพราะเห็นว่าเผ่ามารยังคง้าการปกครองจากประมุกที่โง่เง่าเช่นเ้าอยู่"
จอมมารทำสีหน้าโกรธแค้น พร้อมพูดตะเบงเสียง
"ถ้าท่านไม่ได้มาที่นี่เพื่อประมือกับข้างั้นท่านจะมาที่นี่เพื่อการอันใด"
"บุตรธิดาของเ้าอยู่หรือไม่ "
"ฮ่าๆ ที่แท้มหาเทพาุโหลายแสนปีเช่นเ้าก็ตกหลุมรักลูกสาวของข้าอย่างนั้นหรือ ข้าจะไม่มีวันให้เ้าได้สมหวังหรอก"
ในขณะเดียวกัน ฟ่านเสิ่น ธิดาของจอมมาร อยู่ในวังมีทหารบุกเข้าไปรายงานว่า มหาเทพต้วนหลุน มาที่เผ่ามาร กำลังต่อสู้กับท่านจอมมารโปรดไปช่วยเหลือท่านจอมมารด้วย
ฟ่านเสิ่นที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ ทำท่าใเพราะนางรู้ว่ามหาเทพได้กลับคืนสู่แดน์หลังจากไปบำเพ็ญเพียรที่โลกมนุษย์บรรลุปราณขั้น10 พลังเทพย่อมมหาศษลแน่ ลำพังท่านพ่อสู้ไม่ได้หรอก
นางจึงรีบร้อนไปที่ปากทางเข้าเผ่ามารนางได้ยินที่พ่อของนางพูดว่า...มหาเทพต้วนหลุนรักนาง....นางเห็นว่าพ่อของนางเข้าใจผิด นางไม่อยากให้พ่อของนางพูดอะไรไปมากกว่านี้เพราะเกรงว่าหากยังพูดอะไรต่อไปความรักที่นางมีให้มหาเทพต้วนหลุนจะไม่มีทางเป็ไปได้แน่
นางรีบรุดวิ่งเข้าไป
"ท่านพ่อ ท่านพ่อ !!!!"
"ลูกพ่อเ้ามาที่นี่ทำไม กลับเข้าไปซะ ที่นี่ไม่จำเป็ต้องให้เ้าช่วย"
"ท่านมหาเทพ ข้าขอร้องท่าน ปล่อยท่านพ่อของข้าไปเถอะ "
ต้วนหลุนตี้จวิน ดึงกระบี่ที่จ่อคอของจอมมมารออกพร้อมกับทำหน้าเฉยชาต่อคำพูดทุกคำของจอมมาร
"เจี้ยนฟ่านเสิ่น เ้าตามข้ามาเถอะข้ามีเื่อยากจะหารือกับเ้า"
"ฟ่านเสิ่นรับทราบเ้าค่ะ "
"ทหารมาพาท่านพ่อของข้ากลับเข้าเผ่ามารไปรักษา"
พูดจบ นางเหาะตามมหาเทพต้วนหลุนไปที่ธารเทพธารา
ทหารเฝ้าประตูเมือง์เห็นเช่นนั้น ต่างทำท่าทีแตกตื่นใ
"นี่ นี่ คือธิดาของจอมมาร "
"แต่ นางมากับท่านมหาเทพ เกรงว่าจะต้องมีเหตุอื่น"
"มหาเทพต้วนหลุนตี้จวินพูดกับทหารพวกเ้าวางใจเถิด อย่าพูดเื่นี้ออกไป จงเก็บไว้เป็ความลับ"
ต้วนหลุนตี้จวินเกรงว่า ทุกคนจะแตกตื่น..เสกให้นางเป็หนังสือหนึ่งเล่ม และถือนางเข้าไปที่ธารเทพธารา
เมื่อเข้าไปด้านในถึงที่ประทับของประมุก์เขาเห็นว่านางกำลังฝึกบำเพ็ญเพียรใช้พลังเวทย์ใบหน้าของมหาเทพต้วนหลุนก็มีรอยยิ้มขึ้นมาทันที
ฟ่านเสิ่นเห็นเสี่ ดีใจมากจนหนังสือดิ้นหลุดมือ.. ต้วนหลุนตี้จวิน รีบเสกให้นางคืนร่าง...ไม่ทันได้อธิบายอะไรให้นางฟัง ฟ่านเสิ่นนางรีบวิ่งเข้าไปหาเสี่ยวเซียนจับมือนางไว้
"เสี่ยวเซียนน้อย เ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"
"เสี่ยวเซียนนางทำหน้าตา งง มองไปที่เทพัและต้วนหลุน"
"ทะ ทะ ท่าน ...ท่านเป็ใคร "
" เอ๊ะ... นี่เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่ท่านมหาเทพ"
ต้วนหลุนตี้จวินจึงเล่าเื่ทั้งหมดให้ฟ่านเสิ่นฟังและให้ฟ่านเสิ่นช่วยเข้ามาอยู่เป็เพื่อนนาง ช่วยสอนวิชาเวทย์ให้นาง
"ข้าจะเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรทหารแดน์ต้องจับข้าแน่"
"เ้าไม่ต้องกังวล เ้ารับสิ่งนี้ไว้สิ "
ต้วนหลุนเสกแหวนวิเศษให้ฟ่านเสิ่น
"เพียงแค่เ้าสวมสิ่งนี้ทุกครั้งที่เข้ามาบนแดน์จะสามารถกำบังกายจากคนที่อยู่บนแดน์ได้ยกเว้นข้า"
ฟ่านเสิ่นนนางดีใจมาก เอาแหวนวงนั้นกลับไปที่เผ่ามารนอนกลิ้งไปมาบนเตียง กอดแหวนครั้งแล้วครั้งเล่า
"คืนนี้ข้าคงนอนหลับฝันดีเป็คืนที่ข้าจะมีความสุขมากที่สุด ท่านมอบแหวนให้ข้าเช่นนี้ข้าก็คิดกับท่านไปไกลแสนไกล ถึงแม้ว่าข้ากับท่านจะเป็ไปได้ยากก็เถอะ ข้าขอเก็บท่านไว้ลึกสุดหัวใจ"
เมื่อพูดจบ นางก็หลับไป......
ทุกๆวัน ฟ่านเสิ่นจะเข้าไปที่แดน์ เขต ธารเทพธาราเพื่ออยู่เป็เพื่อนนาง จนเสี่ยวเซียนเริ่มสนิทสนมกับฟ่านเสิ่นอีกครั้งความรู้สึกนี้นางรู้สึกว่าเป็ความรู้สึกคั้นๆเหมือนเคยเกิดขึ้นกับนางมาก่อนแต่จำไม่ได้ว่าเกิดขึ้นั้แ่เมื่อใด
มีหลายครั้งที่เสี่ยวเซียน เกือบจะนึกออกแล้วว่า...นางเคยสนิทสนมกับฟ่านเสิ่นที่ใด ภาพในหัวของนางมักจะปรากฏขึ้นมาเป็ฉากๆคือนางเห็นเด็กน้อยผู้หนึ่ง... อยู่กระท่อมกลางหุบเขาที่อ้างว้างเล่นกับกวางเผือกตัวหนึ่งเป็เพื่อนด้วยความอบอุ่น... โดยที่นางไม่รู้เลยว่าฉากที่นางเห็นในหัวของนางนั้น คือภาพจำของนางที่เคยสนิทสนมกับฟ่านเสิ่นเมื่อครั้งยังเป็กวางเผือกอยู่แดนมนุษย์
นางมักจะนำเื่นี้มาเล่าให้ฟ่านเสิ่นฟัง...ฟ่านเสิ่นหัวเราะออกมาเสียงกัง อีกทั้งยังเอามือลูบหัวของนางด้วยความเอ็นดู
"เ้าช่างเป็เด็กที่ไร้เดียงสาตลอดเสียจริง ทั้งบนโลกมนุษย์จนมาถึงแดน์แห่งนี้ข้า ก็ยังแพ้ให้กับความไร้เดียงสาของเ้า..."
15K
![[จบ] ฉันมีพี่ชาย 7 คน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670481521_1917697.webp)
