ข้าคือสาวใช้ค่ะ ท่านแม่ทัพ

        “ช้าก่อนท่านแม่ทัพจนกว่าท่านจะได้ชิมน้ำหวาน”

        “ไหนน้ำหวาน”

        นางเอานิ้วที่มีเมือกใสกลิ่นคล้ายจะคาวก็ไม่คาว จะหอมก็หอมอ่อนๆ ป้ายปาก ..... มันหวาน! หอมยิ่ง ละมุนลิ้นยิ่ง

        “นี่น้ำใด?”

        นางยิ้มไม่กล่าวแต่มองลงเบื้อล้าง เขามองตามเห็นสิ่งที่อยากเห็นที่สุดในการมาหานาง  เขาหายใจกระเส่า แววตาเบิกโพรงมือรีบจ้วงล้วงลงไป  ๼ั๬๶ั๼นุ่มมือนัก  ลื่น นุ่ม มากกว่าใครๆ ที่เคยเสพสมมา  กลักน้ำขึ้นมาชิม  หอมหวานนัก เขานั่งคุกเข่าลง แหงนหน้าเงยเห็นกลีบสดสวยแม้มีสามีแล้ว แล้วเลีย

        สังคมที่ไม่ให้บุรุษต่ำกว่าสตรี  สังคมที่ไม่ว่าจะเสพสมประการใดล้วนไม่ให้สตรีขึ้นคร่อมบุรุษ  ไม่ต้องกล่าวถึงการนั่งคุกเข่าต่อหน้าสตรียิ่งไม่มีทางแต่ยามนี้แม่ทัพที่องอาจชาญสนามรบกลับคุกเข้าเงยหน้าดูดซดน้ำจากของต่ำที่นวลนุ่มสวยสดงดงามหอมหวน  มันอวบอูมนูนเด่นนุ่มนิ่ม ไม่อวบกว้างแผ่ขยาย  นี่ต้องคับแน่นยามสอดใส่แน่นอน

        นางจงใจสะบัดเขาออก

        “อย่าค่ะท่าน”

        แล้วลื่นไถลลงนั่งที่ตักเขานางใช้ชั่วเสี้ยวจังหวะเล็งให้ปากร่องขางจ่อกับแท่งที่ชี้ตั้งของเขา

        มันจ่อแล้วนุ่ม ร้อน เยิ้ม นูน สวยงามนัก เขาไม่รอช้ากดบั้นเอวนางลงพร้อมเสยขึ้น

        “อ๊าห์ตายแล้ว ท่านแม่ทัพ ท่านใส่มันเข้าไปในตัวข้า ท่าน.ท่าน..ทับรอยสามีข้า....”

        เกาเฉิงสิ้นสติสมประดี  เขาตะบันชำเรากามราคะใส่หนิงเวียนเอาเป็๞เอาตายเสพตรงไหนได้เสพ ลูบจับ ขบเลีย ไล้ หอม จูบ ล้วงล้วนทำหมดเหมือนกลัวว่าจะไม่มีชีวิตจนวันพรุ่งนี้

        ................

        เมื่อไม่มีนายกองจ้าน  คนคุ้มหัวหนิงเอ๋อก็ไม่มี  ฮูหยินใหญ่เกลียดพี่น้องคู่นี้  จึงจิกใช้หนิงเอ๋อทำงานหนัก ซักผ้า หุงข้าว  ซ้ำยังให้เอาอึไปเท

        หนิงเอ๋อทำงานจนเหงื่ออกตัวยังหอม  นางซ่อนกลิ่นนี้โดยการเอาน้ำปรุงเหม็นของเฒ่าลู่มาทางตามตัวเพื่อให้ตัวเหม็นเหงื่อดุจบุรุษชนชั้นแรงงาน

        ตกเย็น  พี่สาวก็กลับมา

        “เซี่ยวเอ๋อ  ข้าหาเ๽้าซะทั่ว  มาทำงานให้ฮูหยินนี่เอง”

        “พี่ใหญ่ท่านขอกินข้าวเถอะ  ข้าจะทำเสร็จแล้ว”

        “เ๽้าเอาเงินก้อนของข้าไปจากที่นี่”

        “แล้วพี่ล่ะ?”

        “ฟังพี่นะ  จากนี้ข้าจะเอาเ๽้าไปด้วยไม่ได้”

        “ข้าไม่เข้าใจ?”

        “ข้าพิชิตเกาเฉิงแล้ว”

        “เกาเฉิง.. แม่ทัพบ้านั่น..เอ๋...ท่าน...ท่านฆ่าเขาหรือ...ท่าน...”

        “อย่างหลัง”

        “ว๊าย! ... พี่ใหญ่ ท่าน...”

        “อย่าเสียงดัง  รีบเอาห่อเงินของข้าไป มันไม่มากแต่ทำให้เ๽้าเดินทางไปได้พักใหญ่ๆ คนฉลาดแบบเ๽้าต้องหาหนทางได้”

        “ทำไมข้าต้องแยกกับพี่ด้วย”

        “เ๽้าจะปรนเปรอเกาเฉิงกับข้าเหรอไง?”

        “พี่ทำได้ข้าก็ทำได้”

        “อย่าโง่นัก คิดว่าข้าทุ่มเทเท่าไหร่ไปกับเ๽้า  จงอยู่ให้ได้ ข้าเดินเส้นทางนี้แล้ว มันดูเผินๆ คล้ายสุขสบาย  แต่มันอันตรายยิ่ง”

        “ท่านทำเพื่ออะไร  เราก็หนีไปด้วยกัน  เอาเงินเก็บไปตั้งตัว”

        “ข้าจะไปหานาง...”

        “นาง?”

        “แม่ของเรา”

        “ท่านแม่..? ...ฮองเฮาน่ะเหรอ? พี่จะบ้าเหรอท่านจะเข้าถึงนางได้ยังไง”

        “เกาเฉิงเป็๲พระญาติห่างๆแต่ก็เป็๲ขุนศึกร่วมรบจนตั้งราชวงศ์ ต้องมีวันถูกเรียกเข้าเฝ้า  ข้าปรนเปรอจนเขาติดข้าไหนเลยไม่เอาข้าไปวังหลวง  ข้าเรียนฟ้อนรำดนตรีมากกว่าวิชาการเพราะเพื่อใช้หาโอกาสเล่นต่อหน้าพระพักตร์”

        “พี่ทำไปทำไม  เราอยู่ของเราแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว”

        “เ๽้าคิดว่าการที่ท่านพ่อโดนปลด  มันบังเอิญเหรอไง  เ๽้าฉลาดไหนเลยไม่รู้ว่านางหว่านแหทำทีให้ฮ่องเต้ส่งคนและญาติๆมาคุมแถวนี้พร้อมปลดขุนนางเก่า แต่แท้จริงนางหาทางเล่นงานกำจัดท่านพ่อแบบไม่เจาะจงเกินไป”

        หนิงเอ๋อเงียบนางเองก็คิดแบบนี้

        “เราเป็๲ลุกในไส้นางแม้เกิดจากการโดนท่านพ่อบีบบังคับ แต่ควรแอบให้ความช่วยเหลือเราบ้าง แกล้งทำทีเอ็นดูเราสองคน รับเราเข้าวังไปเลี้ยงดูเป็๲นางกำนัลก็ยังได้  แต่นางไม่ทำ ถ้าไม่เพราะร่างกายข้ามีเสน่ห์มัดใจบุรุษ ไหนเลยเราจะอยู่มาได้ถึงป่านนี้ ไม่อดอยากอยู่ข้างทางก็ต้องขายตัว รับแขกแต่ละวัน 3-4 คน มากหน่อยก็ 7-8 คน เ๽้าจะเอาแบบนั้นมั้ย”

        หนิงเอ๋อเม้มปากน้ำตาจะไหล  นางไม่อยากจากพี่สาว

        “ฟังนะเซี่ยวเอ๋อข้าไม่ใช่คนดีอะไรนัก วันหนึ่งหากอยู่กับข้าต่อ เ๽้าจะต้องตายเพราะข้าสักวัน ถ้ารักข้า  อย่าทำให้ข้ามีห่วง  จงอยู่รอดให้ได้”

        “แต่พี่ใหญ่.....”

        หนิงเซียนตบหน้าหนิงเอ๋อไปหนึ่งฉาด

        เพี้ยะ

        “นางเด็กโง่  เ๽้าอ่อนกว่าข้าแค่ไม่ถึงครึ่งก้านธูป  ใครใช้ให้เ๽้าตามหลังข้าตลอดเวลา  เดินด้วยตนเองได้แล้ว”

        พูดจบโผเข้ากอดน้องสาว  ทั้งคู่ร่ำไห้

        จากนั้นหนิงเอ๋อหอบเสื้อผ้าเอาเงินสะสมใส่ห่อผ้าออกไป ที่แรกที่เขาจะไปเพื่อลาจากคือบ้านเฒ่าลู่และเฒ่าหยางเพื่อกราบลาอาจารย์

        ......

        “เฮ้อ....วันนี้มาถึงจนได้”

        เฒ่าลู่พุดพร้อมถอนหายใจ

        “อาจารย์  ท่านทราบแต่แรกว่าพี่ใหญ่จะจากข้าไปเหรอ”

        “นางเกิดภายใต้ดาวราคะชนดาวล่มเมือง ชะตาชีวิตนางหาใช่ธรรมดาแต่แรก ใครดวงไม่ถึงอยู่กับนางไม่ตายก็สาหัส พ่อเ๯้าท่านแม่บุญธรรมที่เลี้ยงเ๯้ามา และตอนนี้นางกองจ้าน แม้ไม่ตายแต่ก็ดดนโบยไปหลายทีก่อนจะติดคุก  ถ้ายังอยู่กันต่อบอกเลยว่าตายทั้งบ้าน”

        “แล้วทำไมข้าไม่ตายล่ะ”

        “เพราะ.....วันหนึ่งเ๯้าจะรู้”

        “ตาแก่บ้า  พูดเป็๲ปริศนาบ้าบอดันใด  มีอะไรก็พูด ต้องรอข้าตกตายก่อนค่อยรู้เหรองไง”

        หนิงเอ๋อพูดไปเอาหน่อผ้าที่เสื้อผ้าฟาดใส่เฒ่าลู่  ยังดีที่ไม่ใช้ห่อผ้าที่มีก้อนเงิน

        “โอ๊ยๆๆๆเบาก่อน ก็ได้ๆ เซ้าซี้จัง  ข้าจะบอก.....”

        นางหยุดตี

        “เ๽้าเองก็มีดวงที่ประสบเคราะห์กรรมที่หนักหนา  แต่เป็๲คนละสายกับนาง”

        “นั่นคือ.....”

        “นั่นคือดวงรบราชิงอำนาจและ.....”

        “จะบ้าเหรอ  ข้าฝึกวรยุทธ์แค่พอเอาตัวรอดจะไปสู้กับใคร......แล้วอีกอันล่ะ พูดค้างไว้นี่”

        “คือดวงคู่ครอง  จะสับสนอลหม่าน  สุขทุกข์ระดมเข้ามาแยกไม่ถูก”

        “พูดให้มันชัดกว่านี่สิ”

        “โอ๊ย  นางเด็กบ้า..จะบ้าเหรอข้าทำนายตามดวงดวงและชะตาเกิดตกฟากเ๽้า ไม่ใช่เทพเซียนจะได้บอกได้หมด ถ้าบอกได้หมด ข้าจะเดินหมากแพ้เ๽้าได้ไง”

        “อืมจริง....”

        “เ๽้าไปขึ้นเหนือไปยังซีจิ๋วเถอะ”

        “มีปริศนาอีกล่ะ พูดให้ชัดๆ ได้มั้ย”

        “โอ๊ย.. เด็กบ้าข้าก็แค่ดูดวงเ๽้าว่าขึ้นเหลือไปเมืองหนึ่งแล้วจะมีโชคกว่าไปทางอื่น  นอกนั้นไม่รู้”

        หนิงเอ๋อเบ้ปากนั่งทรุดตัวลงร่ำไห้

        เฒ่าลู่เลิกลักทำอะไรไม่ถูก

        “นี่ๆข้าไม่ได้ตะคอกเ๯้านะ ก็เ๯้าโวยวายใส่ข้านี่ โธ่ๆ...นี่ๆ ลุกๆ อย่าร้องนะ”

        “ข้า..ไม่อยากจากพี่ใหญ่ไม่อยากจากพวกท่านไปนี่  ข้าไม่ไปได้มั้ย”

        “เอ่อ...เฮ้อ...

        มีเสียงแทรกขึ้นมา

        “ไม่นานความลับเรือนร่างเ๽้าก็จะปิดไม่อยู่  คิดว่าเกาเฉิงจะยอมปล่อยหญิงสาวที่เมืองพี่สาวเ๽้าอีกคนไว้เหรอ”