รถแล่นเข้ามาจอดในเขตโรงพยาบาลชลันธรเดินเข้าไปติดต่อที่เคาน์เตอร์อย่างอารมณ์ดี เธอคิดถึงแม่มากๆ
“สวัสดีค่ะ มารับคุณสุภรณ์ตามที่นัดไว้ค่ะ”
“เอ๊ะ!! เมื่อกี้คนของลูกสาวท่านเพิ่งมารับไปนี่คะ ก็เป็คนเดียวกับที่พามาหาคุณหมอคราวก่อนค่ะ”
“อะไรนะคะ!!” ชลันธรแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินแบบนั้นเธอรู้ทันทีว่าใครเป็คนมารับแม่ของเธอ
“ไปนานหรือยังคะ”
“เมื่อกี้เลยค่ะคิดว่าน่าจะสวนกับที่คุณเข้ามาด้วยซ้ำ” พยาบาลรีบบอก สีหน้ากังวลเช่นเดียวกัน
“งั้นรบกวนคุณพยาบาลโทรแจ้งตำรวจทีค่ะ คนที่มารับแม่ไม่ใช่ลันค่ะ”ชลันธรพูดแค่นั้นก็รีบวิ่งออกไปแล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็วเธอเหยียบคันเร่งแบบที่ไม่เคยขับเร็วขนาดนี้มาก่อนในชีวิตแต่ตอนนี้ไม่ได้คำนึงถึงชีวิตของตัวเองแล้ว เธอต้องตามรถที่มารับแม่เธอให้เจอก่อนจนกระทั่งเห็นรถคันคุ้นตาที่เหมือนจำได้ว่าเป็รถของลูกน้องเขตวิทย์เธอจึงตามไปติดๆ
ตื้ดดด....ตื้ดดดด
เสียงโทรเข้ามาหลายสายชลันธรตัดสินใจกดรับเมื่อเห็นว่าเป็เบอร์ของนพเก้าโทรเข้ามา
“คุณเก้า...” ลันรับสายด้วยเสียงละล่ำละลัก
“ลัน!! ทำไมเสียงคุณเป็แบบนั้น แล้วตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”
“ลันกำลังตามแม่ค่ะมีคนของเขตวิทย์มารับตัวแม่ไปก่อนลัน”
“ใจเย็นๆนะ ตอนนี้คุณบอกผมมาก่อนว่าอยู่ตรงไหนผมจะรีบตามไป”
“ค่ะ..ลันอยู่แถว......”
“แชร์ตำแหน่งคุณให้ผมก่อน ด่วนเลย”
เมื่อได้ตำแหน่งของชลันธรแล้ว นพเก้ารีบสั่งลูกน้องให้แจ้งตำรวจแล้วแจ้งพิกัดตามที่ชลันธรบอกมาพร้อมกับตัวเขาเองที่บึ่งรถตามพิกัดของชลันธรไปอย่างรวดเร็ว พลางนึกโมโหที่เขาไม่ดึงดันไปรับแม่เธอด้วยกัน
ด้านชลันธรก็ตามจนเห็นรถลูกน้องของเขตวิทย์อยู่ไกลๆมุ่งหน้าออกชานเมือง รถราเริ่มบางตาลง ทางก็เริ่มแคบลงและก็กลายเป็ทางที่รถยนต์แทบจะสวนกันไม่ได้แล้วก็ไม่มีรถผ่านเลยสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นหญ้าสูงเกือบท่วมหัวแต่ความเป็ห่วงแม่ทำให้ไม่ได้นึกกลัวเลยสักนิดจนรถเลี้ยวเข้าไปตึกร้าง ชลันธรจอดรถอยู่ไม่ไกลนักแล้วทิ้งเวลาสักพักถึงค่อยตามเข้าไปแล้วก็ไม่ลืมที่จะหาหยิบไม้แถวนั้นไว้ป้องกันตัว
“ปล่อยนะ...ปล่อยฉันพวกแกจับฉันมาทำไม” เสียงสุภรณ์เริ่มสั่นเครือ ใจเริ่มสั่นเพราะเจอกับสถานการณ์ที่น่าใแม้เธอจะกินยาตรงตามเวลาและสามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้มาสักพักแล้วก็ตามแต่เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ก็ทำให้เริ่มวิตกจนใจสั่น
ตอนที่พวกเขาแจ้งว่าลูกสาวของเธอติดงานด่วนและส่งให้เขามารับเธอไม่ได้นึกสงสัยเลยสักนิดเพราะเธอจำได้ตอนที่พวกเขาพามาหาหมอในครั้งก่อนนู้น
“นี่ป้า เงียบๆเถอะน่าเดี๋ยวลูกสาวป้าก็ตามมาน่ะ”เขตวิทย์ ซึ่งนั่งรออยู่ที่นี่ก่อนแล้วเอ่ยขึ้น
“นี่แกเป็ใครกันแน่ ทำไมทำแบบนี้”
“บอกให้เงียบๆไงวะ!!” เขตวิทย์หันมาตะคอกใส่สุภรณ์ จนเธอใกลัวกรีดร้องและเป็ลมทรุดลงกับพื้นลูกน้องของเขตวิทย์จึงช่วยกันยกเธอไปวางไว้ที่โซฟา
“แม่...”ชลันธรชะงักเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้อง เธอจำได้ว่าเป็เสียงของแม่เธอความเป็ห่วงแม่ทำให้เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
“แม่....แม่อยู่ไหน” เดินกึ่งวิ่งแล้วะโสุดเสียงเพื่อจะหาแม่ให้เจอจนเข้ามาในห้องโถงใหญ่ด้านในสุดของตึกร้าง
“ว้าวๆๆ ไหนดูซิใครมาเอ่ย ฮ่าๆๆ”เขตวิทย์หัวเราะร่วนเมื่อเห็นชลันธรโผล่เข้ามา
“แม่..!!” ชลันธรวิ่งถลาจะเข้าไปหาแม่เธอที่นอนหมดสติอยู่ที่โซฟาใกล้กับเขตวิทย์ แต่ก็โดนลูกน้องของเขตวิทย์เข้ามาขวางและจับเธอไว้ก่อน
“ปล่อยฉันนะ...แกทำอะไรแม่”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่ะ แม่เธอแค่เป็ลมเดี๋ยวก็ตื่น”
“แล้วทำแบบนี้ไปทำไม” น้ำตาไหลพราก
“ยังมีหน้ามาถามอีก รู้ไหมว่าฉันต้องเจออะไร..ห๊ะ!!” เขตวิทย์ตะคอกใส่เสียงดัง หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
“ไหนล่ะเ้านายของแกที่รักนักรักหนาน่ะ มันไปตายที่ไหนแล้ว”
“คุณพูดอะไรของคุณ ใครไปทำอะไรให้มีแต่คุณนั่นแหละที่ข่มขู่เราสารพัด”ชลันธรเถียงเขาออกไป
“แกนี่มันไร้เดียงสาจริงๆโครงการโดนระงับก็เพราะเธอมันตัวซวย แถมฉันยังโดนฟ้องร้องอีก”
“นั่นมันก็เพราะความโลภมากของคุณเองมันเกี่ยวอะไรกับแม่กับฉันด้วย”
“เกี่ยวสิ เพราะแกมันตัวซวยไงไหนๆวันนี้ก็อยู่กันพร้อมหน้าแม่ ลูกแล้วฉันก็จะช่วยให้พวกแกได้อยู่ด้วยกันตลอดไปที่นี่แหละ อ่อ..แต่ว่าเธอกับแม่เธอตามไปเจอพ่อเธอกันเอาเองก็แล้วกันนะโทษทีฉันน่าจะให้ไปพร้อมๆกันเฮ่อ...แต่ไม่เป็ไรยังไงก็ต้องตายด้วยกันทั้งหมดนั่นแหละคิดเสียว่าเป็ของสมนาคุณจากฉันให้กับครอบครัวของเธอ”
“หมายความว่ายังไง...พ่อฉันแกทำพ่อฉันเหรอ” ชลันธรใกับสิ่งที่ได้ยิน
“นี่อย่าบอกนะว่าเ้านายผัวเธอมันยังไม่ได้บอกเธอเื่นี้”
“อะไรนะ”
“เออ..ฉันเนี่ยแหละที่สั่งคนไปจัดการพ่อเธอเธอคิดว่าพ่อเธอจะฟื้นขึ้นมาหรือไง สภาพนอนเป็ผักแบบนั้นมันดีแค่ไหนแล้วที่ช่วยสงเคราะห์ให้ไปสบาย แล้วนี่นะไอ้เ้านายตัวดีของเธอมันก็แจ้งจับฉันอยู่นี่ไงเล่าฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้วก็จะเอาให้มันสุดนี่แหละ”พูดจบเขตวิทย์ก็ลากชลันธรเข้าไปในอีกห้อง ปล่อยลูกน้องที่เริ่มลังเลดูทางหนีทีไล่ไว้แล้วให้เฝ้าแม่เธอไว้
“ปล่อย...ปล่อยนะแกจะทำอะไร” ชลันธรดิ้นสุดแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากเคเบิลไทร์ที่รัดข้อมือเอาไว้แต่ก็ไม่เป็ผล เขตวิทย์ผลักเธอลงบนฟูกเก่าๆบนเตียง
“กรี้ดดดด”
“ก่อนที่จะส่งเธอไปหาพ่อฉันขอทำลายดวงใจไอ้เก้าก่อนก็แล้วกัน ถึงแม้มันจะไม่ใช่ทางที่ฉันชอบก็เถอะ”
เสือไบคือรสนิยมทางเพศที่เขตวิทย์เป็เขาได้ทั้งกับชายและหญิง แต่จะชอบไปทางชายเสียมากกว่าทั้งบ้านและเครือญาติไม่มีใครรู้เื่นี้ เขาจึงได้เป็โสดมาโดยตลอด
“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย กรี้ดดดด”ชลันธรร้องสุดเสียง ดิ้นรนสุดชีวิต
“เพล้ง!! ปึ้ก”
เสียงโคมไฟเก่าที่แตกกระจาย พร้อมกับร่างของเขตวิทย์ที่กระเด็นไปอีกทางแล้วฟุบนิ่งไป นพเก้ามาถึงทันเวลาพอดีพร้อมกับตำรวจที่ตามเขามาติดๆ
“คุณเก้า ฮือๆๆ” ลันปล่อยโฮออกมาเมื่อเห็นนพเก้า
“ลัน เป็ไงบ้าง คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เขาสำรวจทั่วร่างสั่นเทาของหญิงสาวพร้อมกับรวบเธอเข้ามากอดไว้แนบอกลูบหลังลูบไหล่ปลอบโยน
“แม่...แม่ล่ะคะ”ลันนึกขึ้นได้ว่าเห็นแม่เธอนอนหมดสติอยู่บนโซฟาั้แ่เข้ามา
“ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้ตำรวจกำลังเรียกรถพยาบาลมารับแม่คุณไม่ต้องห่วงนะ”
“แล้วลูกน้องของเขตวิทย์ล่ะคะ เมื่อกี้มันเฝ้าแม่ลันอยู่”
“ไม่มีนะตอนผมเข้ามาก็เจอแต่แม่คุณนอนอยู่คนเดียว” นพเก้าบอก เพราะเขาเข้ามาไม่เจอใครสักคนเห็นแต่แม่ของลันนอนหมดสติอยู่พอดีกับที่ตำรวจมาถึงเขาจึงฝากให้ดูแลต่อและรีบเข้ามาตามหาเธอเพราะได้ยินเสียงร้องพอดีคาดว่าลูกน้องเขตวิทย์ที่ลันบอกคงจะหนีเอาตัวรอดไปหมดแล้ว
“ไปกันเถอะเดี๋ยวทางนี้ให้ตำรวจจัดการต่อ ไม่ต้องกลัวนะ” เขาแก้มัดและประคองเธอออกมาพอดีกับที่รถพยาบาลมาถึงพอดีกำลังจะเข็นเปลแม่เธอขึ้นรถ
“แม่...” ลันวิ่งตามได้สองสามก้าวเธอหน้ามืดแล้วล้มลงไป
“ลัน”นพเก้าก้าวยาวถึงตัวรับร่างไว้ทันพอดี ความกลัว ความใ และวิตกเป็ห่วงเื่แม่จนเป็ลมไปอีกคน
617
![สุสาส์นราคะ [The Tomb of Infatuation]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1787924019_64039632.webp)
