กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

หลินเฟยแทบจะกระอั่กเลือดออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายแก่บอกให้ทำ แต่หลินเฟยกลับไม่มีทางเลือกตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! หลินเฟยจำใจเดินเข้าหากระบี่เล่มยักษ์จากนั้น หมั่บ! จับไปที่ด้ามกระบี่หลินเฟยค่อยๆออกแรงดึงทีละนิดแต่ดูเหมือนกระบี่เล่มใหญ่จะไม่ขยับเลย
''อ๊าก''สุดท้ายหลินเฟยจึงตัดสินใจใช้แรงทั้งหมดยกกระบี่หนักดู ด้ามกระบี่ลอยขึ้นมาเพียงนิดเดียวแต่หลินเฟยหลับไม่ยอมแพ้มันยกกระบี่หนักค้างเอาไว้แบบนั้นจนรู้สึกยกไม่ไหวแล้วถึงได้ปล่อย ตึึง!ด้วยความสูงเพียงเล็กน้อยกระบี่ที่ตกสู่พื้นยังทำให้เกิดเสียงดังขนาดนี้ หากมันตกมาจากที่สูงๆ?หลินเฟยไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
''อีกครั้ง''หลังจากรู้สึกว่าแรงกลับมาหลินเฟยจึงเข้าไปยกกระบี่หนักต่อ เหมือนครั้งแรกไม่มีผิดหลินเฟยยกด้ามกระบี่หนักขึ้นมาได้เพียงหน่อยเดียวเท่านั้น
''ทำไมข้าต้องมาเจอเรื่องบัดซบแบบนี้ด้วย''หลินเฟยปล่อยมือจากกระบี่หนักแล้วล้มตัวนอนลงบนพื้นดวงตาของหลินเฟยกำลังจ้องมองไปที่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ จากนั้นจึงยื่นมือออกไปแล้วกำมัน
''ซักวันข้าจะมีพลังมากพอที่ใช้เพียงกำปั้นเดียวในการทำลายผืนฟ้าหรือไม่''ระหว่างที่หลินเฟยกำลังคิดเสือขาวก็เข้ามาเลียหน้าหลินเฟยจากนั้นมันก็นอนลงข้างๆหลินเฟยแล้วหลับไป
''เจ้าเองก็นิสัยแปลกประหลาดมากๆ เป็นถึงสัตว์อสูรที่น่ากลัวขนาดนั้นแต่กลับไม่โหดร้ายอย่างที่คิด''ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลินเฟยเริ่มสนิทกับเสือขาวมากขึ้น โดยจริงๆแล้วเสือขาวไม่ได้มีอะไรน่ากลัวเลยวันๆมันแค่กินกับนอนเท่านั้นและสิ่งที่หลินเฟยรู้อีกอย่างก็คือเสือขาวตัวนี้เองก็น่าจะถูกชายแก่จับมาลองยาด้วยเหมือนกัน
''ช่างเถอะ ข้าต้องรอดให้ได้ ฮึบ!''หลินเฟยลุกขึ้นแล้วพยายามยกกระบี่หนักอีกครั้งหนึ่งทุกๆครั้งที่หลินเฟยยกกระบี่หนักร่างกายของหลินเฟยจะแข็งแกร่งขึ้นทีละนิดและยกกระบี่หนักได้นานขึ้น3เดือนผ่านไปตลอดเวลาทุกวันหลินเฟยพยายามยกกระบี่หนักให้นานขึ้น จนตอนนี้หลินเฟยทำได้แล้วมันสามารถยกกระบี่หนักขึ้นมาได้ทั้งเล่ม
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า สำเร็จ!''หลินเฟยใช้ความพยายามอย่างมากในการยกกระบี่หนักทั้งเล่มขึ้นมาร่างกายของหลินเฟยในตอนนี้มีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยเพราะกล้ามเนื้อส่วนใหญ่ของหลินเฟยจะถูกบีบอัดเอาไว้ข้างใน ถึงกล้ามเนื้อจะไม่มากแต่แรงกลับเยอะ
''ฮึบ!''หลินเฟยยังไม่ได้เหวี่ยงกระบี่แต่หลินเฟยกลับนำกระบี่มาพาดไว้บนบ่าแทนจากนั้นจึงพยายามก้าวเดินไปข้างหน้า 3ก้าวเพียง3ก้าวเท่านั้นขาของหลินเฟยก็ก้าวไม่ออกอีกต่อไปหากมีใครมาเห็นหลินเฟยในตอนนี้คงจะตกใจ เพราะกระบี่ที่พาดบ่ามันใหญ่และยาวกว่าตัวหลินเฟยมากโฮก! ในตอนนั้นเองเสือขาวก็วิ่งมาหาหลินเฟยพร้อมกับกวางตัวใหญ่ที่อยู่ในปากหลินเฟยส่ายหัวจากนั้นจึงวางกระบี่หนักลง แร่เนื้อแล้วย่างกวางให้เสือขาวกินกาลเวลายังคงหมุนเดินต่อไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ครบ1ปีที่หลินเฟยได้รับกระบี่หนักมาจากชายแก่ ตุ่บ!ชายแก่มาตรงเวลามันพุ่งลงมาที่พื้นดินขณะหลินเฟยถือกระบี่หนักพาดบ่าอยู่
''โฮ่ โฮ่ นี่เจ้าถึงขนาดมารอข้าเลย อืม...ยกกระบี่นั่นได้แบบสบายๆแล้วสินะ''ตุ่บ! ชายแก่โยนยาทิ้งไว้จากนั้นจึงหายไป แค่นี้? หลินเฟยถึงกับพูดไม่ออกมาถึงก็พูดเพียงไม่กี่คำแล้วก็จากไปหากมีโอกาสหลินเฟยก็คิดจะเอาคืนชายแก่คนนี้บ้าง
''เหอะ''หลินเฟยสถบออกมาก่อนจะเดินไปหยิบเม็ดยามากินจากนั้นจึงออกวิ่งทั้งที่มีกระบี่พาดบ่าอยู่หลังจากหลินเฟยคิดว่าวิ่งจนพอประมาณแล้วจึงได้เหวี่ยงกระบี่ นี่เป็นการเหวี่ยงครั้งแรกของหลินเฟยวืด! ตูม! การเหวี่ยงมันไม่ได้ง่ายเลยด้วยกำลังหลินเฟยที่ไม่เพียงพอและจับสมดุลของน้ำหนักไม่ได้การเหวี่ยงจึงเต็มไปด้วยความยากลำบาก
''อีกครั้ง!''
''อีกครั้ง''
''...''หลินเฟยฝึกต่อไปราวกับคนเสียสติ จนครึ่งวันผ่านไปหลินเฟยก็สามารถจับจุดบางอย่างได้เป็นการถ่ายน้ำหนักตามจังหวะการเคลื่อนไหว อย่าไปฝืนหรือบังคับมันปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติจากการเหวี่ยงกระบี่หนักของหลินเฟยกลับกลายเป็นว่าหลินเฟยร่ายรำกระบี่หนักด้วยท่าทางแปลกๆแม้แต่เสือขาวที่ดูอยู่ก็อดทำท่าทางล้อเลียนไม่ได้
''เจ้ามาลองบ้างมั้ย!''หลินเฟยตะโกนออกมานั่นทำให้เสือขาวยืน2ขาแล้วยื่นอุ้งมือออกมาด้านหน้ามันกำลังจะบอกว่า 'โทษทีข้าไม่มีมือที่ใช้จับกระบี่' จากนั้นมันก็ทำท่าทางกวนประสาทก่อนจะนอนลง
''เจ้ามันไอ้เสือขี้เกียจ''หลินเฟยเลิกสนใจเสือขาวมันหันมาจดจ่อที่กระบี่หนักแทน ฝึก! ฝึก! ฝึก!วันแล้ววันเล่าหลินเฟยเอาแต่ร่ายรำกระบี่หนัก บูม! ฟูม! ฟูม! ฟูม! อีก1ปีผ่านไปหลินเฟยทำได้ดีมากขึ้นตอนนี้การสามารถบังคับกระบี่หนักของหลินเฟยเกือบจะบังคับได้เหมือนใจนึก
''ฮ่า!''หลินเฟยตะโกนออกมาหลังจากฝึกซ้อมเสร็จ ตุ่บ! ชายแก่กลับมาอีกครั้งครั้งนี้ชายแก่โยนเม็ดยาเสร็จแล้วก็จากไปทันที นั่นทำให้หลินเฟยพอใจมากที่ไม่ต้องเห็นหน้าชายแก่นานๆ
''เจ้าขาวเราไปเที่ยวในป่ากันเถอะ''เจ้าขาวที่ตัวเล็กลงจนมีขนาดเท่าลูกแมวค่อยๆลุกขึ้นย้อนกลับไปเมื่อ2เดือนก่อนอยู่ๆเสือขาวก็ตัวหดลงจนมีขนาดเท่าลูกแมวและพลังของมันเองก็หายไปด้วยตอนนี้มันจึงอ่อนแออย่างมาก อ่อนแอถึงขนาดที่ว่าแค่หลินเฟยต่อยมันครั้งเดียวมันก็ตายแล้ว
''อ๋าว''หลังจากได้ยินเสียงหลินเฟยมันก็ร้องเพื่อตอบรับทันที จากนั้นจึงกระโดดขึ้นไปบนไหล่หลินเฟยตลอดเวลาที่มันตัวเล็กและไร้พลังมันก็ได้หลินเฟยคอยหาอาหารให้นั่นทำให้ทั้งคู่เหมือนกับพี่น้องกัน
''เกาะให้ดีๆข้าจะใช้แรงทั้งหมด''ตูม! พื้นดินเกิดหลุมลึกด้วยน้ำหนักและแรงถีบทำให้หลินเฟยพุ่งไปไกลตูม! เมื่อตกถึงพื้นหลินเฟยก็ทำแบบเดิม ตูม! ตูม! ตูม!การเคลื่อนที่ของหลินเฟยทำให้ป่าเต็มไปด้วยหลุมลึกจนตอนนี้หลินเฟยเจอสัตว์อสูรบ้างแล้ว แผละ!ขณะพุ่งตัวไปตามป่าหลินเฟยก็เหวี่ยงดาบออกไปเพื่อใช้ฟาดสัตว์อสูรที่เจอ
''เฮ้อ...ข้าต้องการความแหลมคมไม่ใช่ท่อนเหล็กทื่อๆแบบนี้''หลินเฟยหยุดลงแล้วยืนบ่นพึมพัมจากนั้นมันก็ยกกระบี่หนักขึ้นมาดู หลินเฟยยืนจ้องกระบี่หนักอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้ขยับแม้แต่น้อยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เสือขาวที่เกาะอยู่บนไหล่หลินเฟยเต็มไปด้วยความสับสน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่8:ฝึกและฝึก!

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่8:ฝึกและฝึก!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้