ตอนที่ 11 แผลหนักติดเชื้อ (2)
ไม่มีอวี้เหลียนคอยปราม ในที่สุดอวี้ชุ่ยก็ได้ระบายความในใจออกมาอย่างไร้กังวล “หลิวมามาเ้าค่ะ นางมักจะหาเื่ตีพวกเราเสมอ ทั้งยังหักเบี้ยหวัดแต่ละเดือนของพวกเราไปเป็ของตัวเอง พวกเราไม่มีเบี้ย ไร้หนทางจะเชิญหมอ พี่หญิงของข้าถึงได้...แบกรับเอาไว้มาตลอด...” พูดจบก็ร้องไห้โฮออกมา
“ไม่ต้องร้องแล้ว ความแค้นครั้งนี้ พวกเราจะต้องชำระแน่” ไม่รู้ด้วยเหตุใด กู้เชียนเสวี่ยเหมือนมีความรู้สึกร่วมไปด้วย เหมือนตนกลายเป็เ้าของร่างเดิมจริงๆ ในเมื่อมีคนมารังแกคนของนาง นางก็ไม่มีทางยอมรามือง่ายๆ แน่
อวี้เหลียนร้อนไปทั้งตัว าแนี่จะปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้ว
กู้เชียนเสวี่ยยื่นแขนไปช้อนตัวของอวี้เหลียนแล้วอุ้มขึ้น ตอนที่เป็หมอในยุคปัจจุบัน จะต้องอุ้มคนอยู่เสมอ แรงแขนของนางนั้นมากกว่าผู้หญิงทั่วๆ ไป ยังดีว่าเ้าของร่างเดิมที่ไม่รู้จักเรียนรู้และไร้ซึ่งทักษะใดๆ ยังมีร่างกายแข็งแรง สามารถอุ้มอวี้เหลียนที่ทั้งผอมและอ่อนแอแบบนี้ขึ้นมาได้อย่างสบาย
“คุณหนู ท่านจะทำอะไรหรือเ้าคะ” อวี้ชุ่ยงุนงง
กู้เชียนเสวี่ยอุ้มตัวอวี้เหลียนเข้าไปด้านใน ที่ห้องนอนของตัวเอง แล้ววางนางลงบนเตียง
“คุณหนูเ้าคะ แบบนี้ไม่เหมาะสมนะเ้าคะ เนื้อตัวของพวกบ่าวสกปรกนัก จะให้มานอนบนเตียงของท่านได้อย่างไรกัน” อวี้ชุ่ยตกตะลึง
กู้เชียนเสวี่ยส่ายหัว “ชีวิตสำคัญที่สุด ไม่มีแบ่งรวยแบ่งจนหรอกนะ อีกอย่าง พวกเ้าเป็สาวใช้ของข้า ไม่ใช่คนนอกเสียหน่อย”
“คุณหนูหรือ” อวี้ชุ่ยชะงักงัน
“ว่าอันใด” นางตอบกลับ พลางถอนเสื้อผ้าบนตัวของอวี้เหลียนออกจนหมด แล้วตรวจดูาแ
“ท่าน...ท่านคือคุณหนูจริงๆ หรือ เหตุใดบ่าวถึงได้รู้สึกเหมือนว่าท่านเปลี่ยนเป็คนละคนเลยเล่า” อวี้ชุ่ยพูดความในใจที่ไม่กล้าพูดมาตลอดออกมา
กู้เชียนเสวี่ยเดินไปที่หน้ากระจกแต่งตัว ในความทรงจำเหมือนว่าตรงนี้จะมีมีดประดับ[1] อยู่หนึ่งด้าม ดูใหม่เอี่ยมและคงจะคมไม่น้อย “เช่นนั้นเ้าชอบข้าในตอนนี้ หรือว่าคิดถึงข้าคนก่อนหน้ากันล่ะ”
“แน่นอนว่าต้องเป็ท่านในตอนนี้เ้าค่ะ!” อวี้ชุ่ยรีบตอบกลับ แต่ก็พบว่าตัวเองเสียมารยาทแล้ว จึงรีบแก้คำ “ไม่ว่าจะเป็คุณหนูตอนก่อนหน้าหรือตอนนี้ บ่าวก็ชอบหมดเ้าค่ะ เพียงแต่ว่า...ชอบคุณหนูในตอนนี้มากกว่าเ้าค่ะ”
กู้เชียนเสวี่ยหัวเราะ “เช่นนั้นก็ดี ไปเอาเหล้าฤทธิ์แรงที่โรงเก็บของ รีบไปรีบมาล่ะ”
“เ้าค่ะ” อวี้ชุ่ยรับคำสั่ง แล้ววิ่งออกไปทันที
กู้เชียนเสวี่ยเองก็ไม่ได้หยุดพัก เอาผ้าชุบน้ำให้พอหมาด แล้วนำมาเช็ดรอบๆ าแด้วยความระมัดระวัง
สภาพแผลหนักทีเดียว อวี้เหลียนหมดสติไปนานแล้ว แม้จะััโดนาแหลายครั้ง แต่อวี้เหลียนก็ยังไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมา
เพียงครู่เดียว เหล้าก็ถูกนำมา กู้เชียนเสวี่ยจึงใช้เหล้าล้างฆ่าเชื้อมีดประดับ
อวี้ชุ่ยยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ด้วยความตึงเครียด “คุณหนู...พี่หญิงของข้านาง...ไม่เป็อะไรใช่หรือไม่”
หลังจากฆ่าเชื้อเรียบร้อยแล้ว กู้เชียนเสวี่ยก็เฉือนเนื้อที่เริ่มเน่าเปื่อยบนาแของอวี้เหลียนอย่างไม่ลังเล าแเริ่มมีเืไหลออกมาอีกครั้ง กู้เชียนเสวี่ยกดทับจุดลมปราณรอบๆ าแเอาไว้ แล้วนำเอาผงยาจินชวง[2] ที่เตรียมเอาไว้โรยลงไปบนปากแผล
แต่าแนั้นใหญ่เกินไป เืไหลออกมามากทีเดียว ผงยาจินชวงใช้ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย
“ให้ตายเถอะ!” กู้เชียนเสวี่ยสบถเสียงต่ำ “ไปเอากล่องเย็บปักมา”
อวี้ชุ่ยตกตะลึง ในตอนนี้จะเอากล่องเย็บปักมาทำอะไรกัน นางไม่เชื่อหรอกว่าคุณหนูอยากจะทำการปักลายในตอนนี้
ถึงแม้ว่าจะมีความสงสัยเต็มไปหมด แต่อวี้ชุ่ยก็ยังไปเอามันมา
กู้เชียนเสวี่ยนำเส้นด้ายมาฆ่าเชื้อด้วยเหล้าแล้วร้อยเข้ากับเข็ม จากนั้นท่ามกลางเสียงกรีดร้องของอวี้ชุ่ย นางก็เริ่มเย็บปากแผลบนแผ่นหลังของอวี้เหลียนทันที
“เมื่อกี้เ้าถามข้าไม่ใช่หรือ ว่าอวี้เหลียนจะเป็อะไรหรือไม่” หลังจากที่เย็บปิดปากแผลเรียบร้อยแล้ว กู้เชียนเสวี่ยก็นำเอาผงยาจินชวงโรยลงไปบนปากแผลที่เพิ่งเย็บเสร็จ พลางเอ่ยถามอวี้ชุ่ยที่ใจนงงอยู่ด้านข้าง
อวี้ชุ่ยจึงได้สติขึ้นมา “ใช่แล้วเ้าค่ะ คุณหนูเ้าคะ พี่หญิงของข้าไม่เป็อะไรใช่หรือไม่”
กู้เชียนเสวี่ยชี้นิ้วไปยังกระดาษบนโต๊ะ “นั่นคือใบสั่งยาลดไข้ช่วยลดอาการอักเสบ เ้ารีบนำไปที่ร้านขายโอสถแล้วต้มมันเดี๋ยวนี้ หากทำให้ไข้ของอวี้เหลียนลดลงได้ ก็ถือว่ารอด แต่หากไม่สามารถทำให้ไข้ลดลงได้ ก็คงต้องไปเป็นางฟ้าบน์เท่านั้น”
เชิงอรรถ
^ มีดประดับ เป็นมีดที่พกเอาไว้ป้องกันตัวและใช้เป็นเครื่องประดับได้ด้วย^ ยาจินชวง เป็นยาโบราณ มีฤทธิ์ในการช่วยห้ามเลือด
1K
