บทที่ 13 กลับบ้านมาให้ทุกคนเหยียบย่ำ
เมื่อได้บรรยากาศอันน่าพอใจแล้ว จวีซือเฝยที่เมื่อครู่โกรธจนสมองแทบะเิ ก็ลอบหัวเราะเยาะในใจ
จวีซือหนานไม่สนใจเสียงแร้งเสียงกาที่อยู่เื้ัเ่าั้เลยแม้แต่น้อย เธอไม่เคยสนว่าใครจะมองเธอว่าดีหรือไม่ เพราะถึงอย่างไร คนเ่าั้ก็ไม่มีผลอะไรกับชีวิตเธออยู่แล้ว จึงป่วยการที่จะอธิบายให้พวกเขารู้เื่
ตอนเลิกงาน จวีซือหนานก็ปรากฏตัวอยู่หน้าประตูบ้านของตระกูลจวี
หลังจากลังเลไปพักหนึ่ง เธอจึงตัดสินใจผลักประตูเข้าไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
เอี๊ยด!
เสียงรถเบรกกะทันหันดังมาจากทางด้านหลัง เมื่อจวีซือหนานหันกลับไปตามเสียงนั้น ก็เห็นเป็รถสปอร์ตคันสีแดงสดที่คุ้นตา
เมื่อเห็นจวีซือเฝยซึ่งตาแดงก่ำ กำลังคล้องแขนหานเกาอี้ลงจากรถ จวีซือหนานก็ทำเพียงแค่มองอย่างเฉยชา จากนั้นก็เดินเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจคนทั้งคู่
“พี่…”
เสียงที่ฟังดูเศร้าสร้อยของจวีซือเฝยดังมาจากด้านหลัง ทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียน เธอไม่อยากจะสนใจ แต่แมลงวันตัวนั้นมันน่ารำคาญยิ่งกว่าตัวไหน ๆ
“จวีซือหนาน ใครใช้ให้เธอกลับมา เธอได้รับอนุญาตจากฉันให้กลับมาแล้วงั้นเหรอ”
ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปในห้องรับแขก จวีซือหนานก็ถูกชายร่างสูงอย่าหานเกาอี้ขวางทางเอาไว้ เธอเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างเฉยชา แล้วเอ่ยอย่างท้าทายว่า “บริษัทส่งฉันกลับมา หานเกาอี้มีอะไรจะพูดอีกไหม”
“ต้องมีอยู่แล้ว! เธอควรแจ้งให้ฉันรู้ก่อนที่จะกลับมาสิ นี่ถ้าไม่ได้ซือเฝยมาบอก เธอคงจะหลอกฉันอีกแล้วสินะ”
จวีซือหนานหยุดฟังอย่างไม่เต็มใจนัก เมื่อมองหน้าหานเกาอี้ในตอนนี้แล้ว เธอแทบจะไม่มีความรู้สึกใด ๆ หลงเหลืออยู่เลย
“คุณถามฉันในฐานะอะไร คุณคิดว่าฉันเป็พี่สะใภ้ของคุณหรือไง”
“นี่เธอ…”
คำพูดรุนแรงของคุณหานเกาอี้ถูกคั่งค้างอยู่ในลำคอ เขามองจวีซือหนานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ไม่คิดว่าเพียงแค่ไปไม่กี่วันเธอกลับกลายเป็คนเฉียบคมและพูดจาแหลมคมขนาดนี้ เขาฉุดตัวเธอเข้ามาใกล้ ๆ จ้องมองด้วยสายตาเข้ม “จวีซือหนาน เธออย่าก้าวร้าวเกินไปนะ!”
หานเกาอี้กลืนคำพูดรุนแรงกลับลงคอ เขามองจวีซือหนานด้วยสีหน้าเกรี้ยวโกรธ
จากไปแค่ไม่กี่วัน ไม่นึกเลยว่าเธอจะกลับกลายเป็คนปากกล้าตาไวขนาดนี้ เขาคว้าแขนเธอเข้ามาใกล้ แล้วบังคับให้เธอสบสายตา “จวีซือหนาน อย่าทำเป็อวดดีนักนะ!”
เมื่อเห็นสีหน้าราวกับอยากจะบีบคอจวีซือหนานของหานเกาอี้ ทำจวีซือเฝยที่อยู่หลังถึงกับเหยียดยิ้มแสดงความพอใจให้ผู้เป็พี่ได้เห็น
ชั่วพริบตาต่อมา เธอจึงเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ หานเกาอี้ แล้วเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาน่าสงสาร “คุณชายหานคะ… ถึงพี่ฉันจะเคยทำผิดกับคุณ แต่เธอเพิ่งกลับมา ตอนนี้พวกเราอย่าทะเลาะกันเลย ได้ไหมคะ”
หานเกาอี้ก้มมองเธอ สายตาของเขาก็อ่อนโยนลงมาก “ได้สิ ฉันจะทำตามที่เธอขอ!”
“ดีมากค่ะ!”
จวีซือเฝยพยักหน้ารับราวกับแมวน้อยที่ใสซื่อ เธอซบอกหานเกาอี้ แล้วมองจวีซือหนานด้วยรอยยิ้มถากถาง ราวกับกำลังพูดในใจว่า ‘ดูนี่สิ ท่าทีที่หานเกาอี้มีต่อเราสองคน ช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง’
แต่สำหรับจวีซือหนานแล้ว ท่าทีแบบนี้มันน่าขำเสียมากกว่า
เมื่อเข้ามาในบ้าน จวีซือหนานคิดไว้ว่าจะได้เห็นพ่อที่ร่างกายซูบผอม แต่กลับพบว่าเขานั่งขาไขว่ห้าง ถือหนังสือพิมพ์ และดื่มชาอย่างสบายใจ
เมื่อจวีกั๋วเจิ้งเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอ เขาก็ลุกพรวดพราดจากโซฟา แล้วถามเธอด้วยน้ำเสียงคาดคั้น
“กลับมาทำไม ใครให้แกกลับมา”
จวีซือหนานหัวเราะสมเพชตัวเองอยู่ในใจ ที่เธออุตส่าห์กังวลไปนั้น ทั้งหมดเป็เพียงแค่แผนการของน้องสาวตัวแสบ!
“บริษัทส่งหนูกลับมา!”
เธอมองจวีกั๋วเจิ้งด้วยสายตาเรียบเฉย
“ฮึ่ม! ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะไปจะมายังไง แต่เธอต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
“พ่อคะ…” จวีซือเฝยแสร้งวิ่งมาใกล้ผู้เป็พ่อด้วยสีหน้าอ่อนโยน “พี่กลับมาตามคำสั่งของบริษัท แถมยังได้โยกย้ายมาอยู่ในบริษัทเดียวกับหนู ในเมื่อพี่กลับมาแล้ว พ่อก็ควรให้พี่อยู่ด้วยสิคะ!”
จวีกั๋วเจิ้งหันไปมองลูกสาวคนรอง แล้วเห็นแก้มของเธอบวมแดง เขาจึงรีบเดินเข้าไปหาอย่างกังวล
“ซือเฝย หน้าลูกไปโดนอะไรมา ใครทำกับลูกแบบนี้”
“พ่อคะ หน้าหนู…” จวีซือเฝยกัดริมฝีปากอย่างเศร้าใจ สายตาของเธอเหลือบมองไปทางจวีซือหนานอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นพ่อจะเดินมาหาพี่สาว เธอจึงรีบคว้าแขนเขาเอาไว้ “หนูแค่บังเอิญล้มลงไปเองค่ะ ไม่เกี่ยวกับพี่เลย พี่ไม่ได้เป็คนทำ…”
จวีซือหนานหัวเราะอย่างเอือมระอา คนพวกนี้เ้าบทบาทกันจริง ๆ
“ฮึ่ม!” จวีกั๋วเจิ้งชี้นิ้วไปยังจวีซือหนานด้วยความโกรธ “ใครให้แกกลับมา แถมกลับมาวันแรกก็ทำร้ายน้องสาวตัวเองซะแล้ว แกจะทำเื่โง่ ๆ ไปถึงไหน”
88
