เช้าวันรุ่งขึ้น ด้วยความเพลียทำให้ผกายฤกษ์ตื่นทีหลังอำมรินทร์ ซึ่งตอนนี้เขากำลังอาบน้ำอยู่ เธอรู้สึกโล่งใจที่ยังคงเห็นหมอนข้างยังอยู่ในตำแหน่งเดิม ระหว่างที่รอห้องน้ำ เสียงมือถือของอำมรินทร์ก็ดังขึ้น ครั้งแรกผกายฤกษ์ปล่อยให้ดังเป็สายไม่ได้รับ แต่เขาก็ยังโทรมาอีกครั้ง จึงเดินมาหยิบมือถือของอำมรินทร์ ก็เห็นว่าขึ้นชื่อว่า พงศ์ศักดิ์ เธอจึงรับสาย
“สวัสดีครับ นั่นคุณอำมรินทร์ใช่มั้ย” พงศ์ศักดิ์ถาม
“คุณอำมรินทร์อาบน้ำอยู่ค่ะ มีอะไรฝากไว้มั้ยคะ”
พงศ์ศักดิ์เงียบไปพักหนึ่งแล้วเขาก็พูดว่า “มาศหรอครับ ผมรบกวนฝากบอกให้เขาโทรกลับเมื่อเขาว่างนะครับ ผมจะคุยเื่ธุรกิจ”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะบอกเขาให้”
“แค่นี้นะครับ มาศ”
“ค่ะ” ผกายฤกษ์เริ่มฉุกคิด เพราะน้ำเสียงที่เขาพูดกับเธอดูสนิทสนมอย่างกับคนคุ้นเคยกัน เธอเลยรีบเมมเบอร์โทรของพงศ์ศักดิ์ไว้ก่อนที่อำมรินทร์จะอาบน้ำเสร็จ หลังจากนั้นเธอก็จัดเตรียมเสื้อผ้าไปอาบน้ำ รอให้เขาออกมาก่อน
“ใครโทรมาหรอครับ ผมได้ยินเสียงมือถือดัง” อำมรินทร์ถาม
“คุณพงศ์ศักดิ์ เขาให้คุณโทรกลับเห็นว่าจะคุยเื่ธุรกิจค่ะ”
“ขอบคุณครับ แล้วคุณหลับสบายใช่มั้ย” อำมรินทร์พูดยิ้มๆ
ผกายฤกษ์เห็นอำมรินทร์เปลือยท่อนบนก็รู้สึกเขินๆ เลยว่า “หลับสบายค่ะ ขอโทษที่วันนี้ตื่นสายไปหน่อย ฉันรู้สึกเพลียค่ะ ฉันขออาบน้ำก่อนนะคะ” ผกายฤกษ์รีบเข้าไปอาบน้ำทันที
ผกายฤกษ์กับอำมรินทร์เดินลงมาทานข้าวด้วยกัน สาวใช้และบอดี้การ์ดมองมาอย่างยิ้มๆ เพราะบรรยากาศในบ้านดีขึ้นกว่าเดิม เพราะทั้งสองไม่ได้บาดหมางกันเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว แต่ผกายฤกษ์รู้สึกอึดอัดเพราะเธอจะต้องเดินมาส่งอำมรินทร์ที่รถ และเขาก็ชอบแกล้งเธอด้วยการหอมแก้มแล้วไปขึ้นรถทันที เธออยากจะอาละวาดแต่ก็ข่มใจไว้ก่อน ค่อยคุยกับเขาให้เคลียร์ทีหลัง
ประมาณสายๆ ผกายฤกษ์ตัดสินใจเผชิญหน้ากับพงศ์ศักดิ์เพราะเธอ้ารู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพี่มาศ เลยโทรไปหาเขา
“สวัสดีครับ พงศ์ศักดิ์พูดครับ”
“มาศเองนะคะ มาศอยากคุยกับคุณเื่แฟลชไดร์ฟค่ะ”
“คุณยังเก็บมันไว้อีกหรอครับมาศ”
“ใช่ค่ะ เรามาเจอกันหน่อยดีมั้ยคะ”
“ได้ครับ เที่ยงนี้เจอกันที่ภัตตาคารโรงแรมธารา”
เมื่อถึงเวลานัด ผกายฤกษ์ลงจากรถส่วนตัว เธอก็ต้องผงะเพราะมีชายสองคนพร้อมอาวุธปืนจ่อที่ด้านหลังและกระซิบว่า “ถ้าไม่อยากตาย ให้เดินไปขึ้นรถตู้แต่โดยดี”
ผกายฤกษ์อยากรู้ว่าพวกนี้เป็ใครเลยยอมทำตามอย่างแต่โดยดีไม่ขัดขืน
รถตู้ไปจอดที่คฤหาสน์หลังหนึ่ง ผกายฤกษ์ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในคฤหาสน์ตามคนร้ายสั่ง เธอมองเข้าไปก็เห็นพงศ์ศักดิ์นั่งรอที่โซฟาอยู่แล้ว
“นั่งสิครับ มาศ”
ผกายฤกษ์เดินไปนั่ง เธอกำลังจะพูด แต่แล้วก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง ะโว่า
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ คุณพงศ์ คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้แบบนี้นะคะ”
ผกายฤกษ์มองไปเห็นเป็พรรณพร ซึ่งกำลังถูกบอดี้การ์ดสองคนคุมตัวไว้อยู่ เธอกำลังจะลุกไปช่วยแต่ฉุกคิดได้ว่าตอนนี้เธอแสดงบทบาทเป็พี่มาศอยู่ เลยอดทนเฉยไว้
แต่เมื่อพรรณพรมองมาที่ผกายฤกษ์ เธอกลับเปลี่ยนท่าที เธอยอมนิ่งไม่ดิ้นรนเหมือนเดิม กลับพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “นั่นไงคะ ในเมื่อคนรักของคุณก็มาแล้ว คุณจะกักขังฉันไว้ทำไม ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะคะ”
พงศ์ศักดิ์ไม่ยอมพูดกับพรรณพร แต่กลับสั่งลูกน้องว่า “พวกนาย พาตัวเมียฉันไปที่ห้องนอน หากเมียฉันหนีไปได้อีก ฉันจะไล่พวกนายออก เข้าใจมั้ย”
“ครับ เ้านาย”
พรรณพรถูกพาตัวไปข้างบนบ้านทันที
************************************************
“ผมรู้ว่าคุณคือผกายฤกษ์ น้องสาวฝาแฝดของภาณุมาศ”
“ทำไมคุณถึงรู้ล่ะคะ”
“เพราะถ้าเป็มาศตัวจริง เธอก็ต้องรู้ว่าแฟลชไดร์ฟนั่นไม่มีความสำคัญกับผมอีกแล้ว เพราะเธอลบหลักฐานสำคัญต่อหน้าผมเอง แต่ผมไม่คิดว่าเธอจะเก็บมันไว้อีก” พงศ์ศักดิ์อธิบาย
“คุณจะกรุณาเล่าความเป็มาให้ฟังจะได้มั้ยคะ”
“เอาล่ะ ผมจะเล่าความเป็มาทั้งหมดให้ฟัง เื่มีอยู่ว่า ผมกับมาศเป็แฟนกันมาก่อน แต่เธอเป็นักข่าวและเธอก็สืบได้ว่าผมลักลอบจ้างแรงงานต่างด้าวผิดกฎหมาย แต่เพราะเธอรักผมมาก เธอเลยยอมทำลายหลักฐานข้อมูลทั้งหมดเพื่อปกป้องผม แต่หลังจากนั้นผมก็ส่งพวกเขากลับประเทศเรียบร้อยแล้วเพื่อไม่ให้มีปัญหาภายหลังอีก จนกระทั่งวันหนึ่งอยู่ดีๆ มาศก็เปลี่ยนใจไปแต่งงานกับไมเคิล ทำให้ผมอกหักเสียใจไม่เป็ผู้เป็คน แต่เพราะผมยังมีพ่อกับแม่ ทำให้ผมยอมทำใจมุ่งทำงานเพียงอย่างเดียว
อย่างไรก็ตามผมก็ยังแปลกใจเื่ของมาศ ผมจึงไปสืบจนรู้ว่า ไมเคิลเขามีหลักฐานเอาผิดผมเื่แรงงานต่างด้าว ในตอนแรกเขาจะส่งหลักฐานให้ตำรวจ แต่เพราะเขาหลงรักภาณุมาศ และรู้ว่าเธอเป็แฟนผม เขาเลยคุยกับเธอแล้วบังคับให้เธอแต่งงานด้วย โดยเขาจะยอมทำลายหลักฐานก็ต่อเมื่อมาศยอมแต่งงานด้วยเท่านั้น ผมรู้สึกสงสารเธอ ไม่คิดว่าเธอจะยอมทำเพื่อผมถึงขนาดนี้”
“ที่แท้พี่สาวฉัน ยอมแต่งงานกับไมเคิลเพราะคุณอย่างนั้นหรอคะ”
“ใช่ครับ แต่พวกเราไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เพราะผมไม่อยากทำลายชีวิตครอบครัวของเธอ”
“พี่สาวฉันถูกฆ่าตายค่ะ” ผกายฤกษ์ยอมเผยความจริง
“อะไรนะครับ เธอตายไปแล้วอย่างนั้นหรอครับ มันเป็ฝีมือใคร” พงศ์ศักดิ์แทบช็อค
“จับคนร้ายและผู้บงการได้แล้วค่ะ แต่ยังจับตัวผู้บงการใหญ่ไม่ได้ คาดการณ์ว่าจะเป็ภาณุวัฒน์ค่ะ ทั้งนี้ก็ขอให้ถือซะว่าพวกคุณเคยมีความทรงจำที่ดีต่อกันเถอะนะคะ และฉันก็เห็นว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับนักข่าวคนนั้นแล้วนี่คะ”
“ใช่ครับ พวกเรามีอะไรกันแล้ว จนตอนนี้เธอก็ท้องได้สองเดือนแล้วครับ แต่เธอคิดว่าผมยังคงรักมาศอยู่ เธอเลยพยายามหนีผมไปอีก”
“เล่าความเป็มาของพวกคุณให้ฟังจะได้มั้ยคะ”