ตอนที่ 16
ประจักษ์แจ้งเคล็ดวิชา
ชั้นบนสุดของตำหนักบำเพ็ญ เป็ที่พักอาศัยของจ้าววังยุทธ์เมฆครามเขตสิบสอง รอบชั้นเป็แนวระเบียง ทั้งบัดนี้ ยังมองเห็นจ้าววัง ซีคงเล่ย ยืนอย่างสงบ มันทอดมองไปยังฟากฟ้าตะวันออก จับจ้องอยู่เช่นนั้น คล้ายกำลังรอคอยบางสิ่ง ให้ปรากฏออกมา
ไม่นาน ก็ปรากฏจุดเล็กๆ หากเพียงชั่วแวบ จุดเล็กที่ว่าก็ขยายใหญ่ ไม่นานก็เข้ามาใกล้ จนสังเกตเห็นได้ว่าเป็เงาร่างของคน
คน ที่กำลังเหินร่อนบินมา...
ชุดยาวสีน้ำเงินพัดพลิ้ว เส้นผมยาวสีขาวปลิวสาย ท่วงท่าสภาวะเบาบาง หากความเร็วกลับล้ำเหนือจินตนา เพียงพริบตา ก็หยั่งเท้าลงมายืนบนพื้นระเบียง
“ ซีคงเล่ย คารวะท่านอาจารย์” ซีคงเล่ยยกมือขึ้นป้องคารวะอย่างนอบน้อม ต่อบุคคลผู้มาใหม่
“ เข้าไปคุยกันด้านใน” สตรีผมขาวกล่าวเสียงเรียบ ที่แท้ คนผู้นี้กลับเป็เป็อาจารย์ของซีคงเล่ย
ภายในชั้นที่เก้าของตำหนักบำเพ็ญ ซีคงเล่ย กำลังนั่งอยู่ฟากตรงข้ามของสตรีผมขาว โดยมีเพียงโต๊ะกลมตัวหนึ่งขวางกั้น
“ เป็เื่ราวใด ที่ทำให้ท่านอาจารย์ ต้องรุดมาด้วยตัวเองเช่นนี้” ซีคงเล่ยเป็ผู้กล่าว
“ เป็เื่ของตำหนักนางเซียน”
“ ตำหนักนางเซียน!!” ซีคงเล่ยทวนคำอย่างแปลกใจ
“ ข้าสืบทราบได้ว่า ราวสองเดือนก่อน เป็รองจ้าวตำหนัก มาเยือนอาณาจักรเมฆครามเราด้วยตัวเอง”
“ รองจ้าวตำหนัก!!!... สืบทราบ!!... ที่แท้นี่เป็เื่ราวใด?”
“ นางมาตามหาคน หากมิได้บอกกล่าวไหว้วานต่อทางเรา”
“ หาคน? ไม่บอกกล่าว... เช่นนั้นท่านอาจารย์คิดว่า…”
“ ใช่า... ข้าก็คิดว่าต้องเกี่ยวพันถึงคำทำนาย” สตรีผมขาวกล่าวแทรก
“ เช่นนั้นเป็ท่านอาจารย์ทราบแล้ว ว่านางมาตามหาใคร?”
สตรีผมขาวพยักหน้า “ คนผู้นี้เรียกเฉินเสวี่ยเอ๋อร์ เดิมพักอาศัยอยู่ในเมืองเมฆาคล้อย”
“ เมืองเมฆาคล้อย? เช่นนั้นนางคงได้ตัวกลับไปแล้ว ใยท่านอาจารย์ยังต้องเหน็ดเหนื่อยเดินทางมาอีก”
“ ได้ตัวไปแล้วหรือไม่นั้น... ไม่อาจทราบ หากก่อนหน้า เฉินเสวี่ยเอ๋อร์ผู้นี้หายตัวไป”
“ หายตัวไป... อย่างไร?”
“ เฉินเสวี่ยเอ๋อร์ เดินทางจากเมืองเมฆาคล้อย ไปยังตระกูลเฉินที่นครหลวงเมฆคราม ร่วมกันกับศิษย์ตระกูลเฉินผู้หนึ่ง ทว่า ในระหว่างทาง นางกลับหายตัวไป แต่ศิษย์ตระกูลเฉินผู้นั้น... ตกตาย”
“ หายตัว...ตกตาย… นี่ใยมิใช่การสังหารคนลักพาตัว?”
“ ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ขัดขืน ทั้งเฉินเสวี่ยเอ๋อร์ ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ปัจจุบันข้าเองก็สืบสิ่งใดไม่ทราบ”
“ เื่ราวดูคล้ายจะซับซ้อนอยู่บ้าง” ซีคงเล่ยกล่าว ก่อนจะขบคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงกล่าวต่อ “ แล้ว รองจ้าวตำหนักนางเซียนผู้นั้น ยังอยู่ในอาณาจักรเมฆครามเราหรือไม่?”
“ กลับไปแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อน”
“ กลับแล้ว!!... เช่นนั้นอาจได้ตัวเฉินเสวี่ยเอ๋อร์ที่ว่ากลับไปแล้ว...” ซีคงเล่ยออกความเห็น หากกลับถูกผู้เป็อาจารย์กล่าวแทรกขึ้นอีก
“ หรือไม่ก็ยังไม่ได้สิ่งใดกลับไป”
“ เช่นนั้น ท่านอาจารย์ที่มาไกลถึงที่แห่งนี้ยังมีเื่ราวใดอีก?”
“ ไม่มีใด เพียงสืบแล้ว จึงอยากลงมาดูให้ถึงเมืองเมฆาคล้อย”
“ เป็ ท่านอาจารย์หวั่นเกรง ในการกระทำของตำหนักนางเซียน?”
“ ย่อมไม่ จะอย่างไร ตำหนักนางเซียนก็เป็ถึงแดนผู้พิทักษ์ อาณาจักรเมฆครามเรา ล้วนไม่มีใดในสายตาพวกมัน หากที่มา เพราะเกรงว่าจะเกี่ยวพันถึงคำทำนาย จึงอดไม่ได้ ที่จะคิดไม่ตกอยู่บ้าง”
“ แล้วท่านอาจารย์สืบพบหรือไม่ ว่าเฉินเสวี่ยเอ๋อร์ผู้นี้ ที่แท้เป็ตัวตนเช่นไร?”
“ เพียงเด็กน้อยวัยไม่ถึงสิบหก ร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยด้วยโรคความเย็นที่รักษาไม่หาย ทั้งไม่ได้เป็ผู้ฝึกตน”
“ นั่นใยมิต่างจากคนพิการแล้ว ไฉนตำหนักนางเซียนจึง้าตัวนาง”
“ นั่นจึงเป็จุดที่ข้าขบคิดไม่เข้าใจ”
“ จริงสิ!!... ไฉนเฉินเสวี่ยเอ๋อร์ที่อ่อนแอผู้นี้ จึงต้องเดินทางไปตระกูลเฉินที่นครหลวง”
“ สมรส”
“ สมรส!!!... เด็กน้อยนี้ถึงกลับมีวาสนา ได้สมรสกับบุรุษในนครหลวง โอ้..ไม่สิ นางหายตัวไป เช่นนี้จึงเรียกว่าไม่มีวาสนาแล้ว”
“ กล่าวถึงวาสนา นางนับว่ามีโชคชะตาที่พลิกผันอยู่บ้าง เดิม นางมีคู่หมั้นหมายเป็นายน้อยตระกูลหลี่ ที่อาศัยอยู่เมืองเดียวกัน หากต่อมา บิดาของนาง กลับเลือกยกนาง ให้กับศิษย์ตระกูลเฉินจากนครหลวง”
“ ยังไม่นับว่าเป็การกระทำที่แปลกประหลาดอันใด ในสายตาของผู้คน นครหลวง จึงเป็สถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ แต่...มีความเป็ไปได้หรือไม่ ว่าการหายตัวไปของนาง จะเป็ฝีมือของคนตระกูลหลี่”
สตรีผมขาวส่ายหน้า “ ตระกูลหลี่ เป็เพียงตระกูลมีชื่อในเมืองเมฆาคล้อย มิได้มีฐานกำลังลึกล้ำอันใด”
ซีคงเล่ยพยักหน้า “ เดี๋ยวนะ!!!... เมื่อกี้ท่านอาจารย์บอกว่า คู่หมั้นของนาง คือนายน้อยตระกูลหลี่จากเมืองเมฆาคล้อย?”
“ ถูกแล้ว”
“ ใช่เป็หลี่หานเฟิงหรือไม่?”
“ เ้าก็รู้จักมัน!!..” สตรีผมขาวกล่าวขึ้นอย่างแปลกใจ
“ มันเป็ศิษย์เข้าใหม่ ในวังยุทธ์เขตสิบสองนี้ ทั้งยังได้รับเลือก ให้เป็ศิษย์แห่งความภาคภูมิใจ”
“ โอ้!! มันมีดีถึงเพียงนั้น?”
“ มันช่ำชองเื่การต่อสู้อยู่บ้าง หากติดตรง ระดับพลังอ่อนด้อยไปบ้าง”
“ อ่อนด้อย?” สตรีผมขาวทวนคำอย่างแปลกใจ
“ เพียงขอบเขตปราณพื้นฐานขั้นที่สาม”
“ ปราณพื้นฐานขั้นที่สาม?” สตรีผมขาวทวนคำอย่างครุ่นคิด “ นั่นใยมิใช่เด็กน้อยที่ไร้ยางอายผู้นั้น”
“ ไร้ยางอาย?” ซีคงเล่ยทวนคำอย่างไม่เข้าใจ
“ ไม่มีใด”
“…………” ซีคงเล่ย
“ ฮัดชิ้ววว...”
หานเฟิงยกนิ้วขึ้นถูจมูก ในใจขบคิดไปว่า เป็ผู้ใดกล่าวถึงตนแล้ว...
หากตัวมันขณะนี้ กำลังยืนรออาจารย์ผู้คุมเรือนเม็ดยา นำเม็ดยามาให้ มัน ที่มาถึงก็สั่งเม็ดยาปราณแดงไปสี่เม็ด นั่นจึงเป็จำนวนสูงสุด ที่มันสามารถแลกมาได้ เพราะยังต้องเหลือคะแนน ไว้เช่าห้องในตำหนักบำเพ็ญ เพื่อปิดด่านดูดซับเม็ดยา
หานเฟิง ออกจากเรือนเม็ดยามา ก็มุ่งตรงกลับไปที่ห้อง มันยัง้าอ่านจารึก ให้จบโดยไว ถึงแม้ไม่ทราบว่า เคล็ดวิชาในจากรึก เป็อันใด ทั้งยังไม่แน่ว่า จะมีประโยชน์ใดกับตน แต่..มันเชื่อว่า จารึกอักษรเทพ ย่อมต้องมิใช่เพียงเคล็ดวิชาสามัญธรรมดาทั่วๆไป
เมื่อถึงห้อง ภายในห้องยังคงว่าเปล่า หวังเจิ้งหู่ยังไม่กลับ หานเฟิงนั่งลงบนเตียง หยิบจารึกขึ้นมาแปลต่อ...
“ เอ๊ะ!!!...” หานเฟิงต้องอุทานอย่างแปลกใจ เมื่อมองไปที่ตัวอักษรตัวหนึ่ง แล้วกลับพบว่า ตนอ่านออก
“ ไฉนจึงเข้าใจแล้ว ก่อนหน้าข้าจดจำได้ว่า อักขระตัวนี้ข้าแปลไม่ออก” หานเฟิงงุนงงสงสัย หากเลือกที่จะไม่ใส่ใจ แปลออกได้ย่อมดีต่อตัวเอง
ตะวันลาลับขอบฟ้า หานเฟิงต้องลุกขึ้นมาจุดตะเกียง จากรึกที่ค้างอ่านอยู่สามในสี่ บัดนี้มันอ่านไปได้ถึงสองส่วน ยังเหลืออีกเพียงแค่หนึ่งส่วนเท่านั้น ซึ่งเร็วมาก มันเองก็ไม่คาด ว่าเวลา่บ่ายเพียงไม่กี่ชั่วยาม กลับทำให้มันเข้าใจในเนื้อหาของวรรคความ ได้มากมายเช่นนี้ มันคาดว่า หากให้เวลาอีกสักหนึ่งชั่วยาม ไม่แน่ว่ามันอาจจะอ่านจบ แม้จะแปลได้ไม่ครบ หากยังคงเข้าใจได้ในเนื้อความสำคัญ
ขบคิดได้เช่นนั้น ก็เลือกจะหยิบตะเกียง ก่อนสาวเท้าก้าวเดินออกจากห้องไป…
หานเฟิงเดินไปตามเส้นทางหินเขียว เส้นทางเดียวกับเมื่อยามเที่ยง ฟ้ามืดแล้ว มันจึงต้องใช้แสงตะเกียงส่องนำทาง มัน ที่ระดับพลังยังอ่อนด้อย ยังไม่อาจมองเห็นได้ในยามค่ำคืน
เป้าหมายของมันคือแนวผา เพียงคิดว่า หวังซูเหยาคงไม่ซุ้มซ้อมฝีมือ
กระทั่งชั่วระยะเวลาหนึ่งผ่านพ้น ในที่สุดหานเฟิงก็เดินมาถึงแนวผา แนวผาเงียบสงบ ไม่พบวี่แววว่าหวังซูเหยาแต่อย่างได ย่อมแน่นอน มืดค่ำ คงไม่มีใครออกมาเดินอยู่เช่นตัวมันในตอนนี้
แนวผากระจ่างแจ้ง ไม่มีแมกไม้บดบัง จันทร์กระจ่างจึงส่องต้องแนวผา จนสว่างไสว หานเฟิงจึงไม่จำต้องพึ่งแสงจากตะเกียง เพราะเพียงแสงจันทร์ ก็สว่างพอ ที่มันจะเห็นถ้อยคำจารึกบนแผ่นศิลา
หานเฟิง หย่อนก้นลงนั่งเหนือผาหิน อาศัยแสงจันทร์สาดส่อง จ้องมองแผ่นศิลา “ เอ๊ะ!!!...” กลับต้องแปลกใจอีกคำรบ เมื่อถ้อยความอักษรคล้ายจะเข้าใจได้ยิ่งกว่าเดิม
“ มันเกิดอะไรขึ้น?... ไฉนทุกครั้งครา ที่ข้ามีความคืบหน้าในการอ่าน จึงทำให้ข้า เข้าใจในตัวอักษรที่เดิมขบคิดไม่ออก ได้มากขึ้น…”
หานเฟิงขบคิดไม่เข้าใจ เมื่อไม่เข้าใจก็ไม่ขบคิดต่อ เพียงจ้องมองแผ่นศิลาในมือ เริ่มแปลอักษรต่อจากที่ค้างคา…
……….
…..
ราวหนึ่งชั่วยามต่อมา ก็บังเกิดเป็เื่ราวอันประหลาด แผ่นศิลาเรืองแสงสีครามเจิดจ้า หากหานเฟิง ที่ถือไว้ด้วยแผ่นศิลา กลับคล้ายว่า จะตกอยู่ในห้วงแห่งภวังค์ ดวงตาสะท้อนแสงสีคราม มองเห็นภาพอักษรวิ่งพล่าน อยู่ในลูกตาดำของมัน
หนึ่งชั่วยามผ่านพ้น แผ่นศิลายังคงสาดแสง หานเฟิงก็ยังคงค้างนิ่งอยู่ในท่าเดิม ไม่ขยับไหว คล้ายดั่งรูปปั้นศิลา ที่ต่อให้ฟ้าร้อง ฝนพรำ ก็หาได้รู้สึกอันใด...
เนิ่นนานผ่านไป ก็ยังเป็อยู่เช่นนี้ จนกระทั่ง...
ดวงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า เป็เช้าวันใหม่มาเยือน
ผืนสมุทรสีคราม อาบย้อมด้วยแสงแรกของดวงตะวัน
หานเฟิงจึงพลันได้สติ ั์ตาที่ส่องสะท้อนสีครามจากแผ่นศิลา เหลือบขึ้นจับจ้องมอง แสงแรกของรุ่งอรุณ ั์ตาดำขลับสงบนิ่ง หากลึกเข้าไปด้านใน กลับทอประกายเป็แสงแห่งปัญญาที่ทรงภูมิ…
“ ภาควัฏมนุษย์ บ่มเพาะ สติปัญญาความคิด” หานเฟิงกล่าวขึ้น ที่กล่าวย่อมเป็บทวิชาที่มันได้ประจักษ์แจ้งไปแล้วสิ้น
มันยกยิ้มอย่างพึงใจ ดวงตาสาดประกายด้วยแสงอันลี้ลับดุจดวงดารา
“ ยามนี้ข้ารู้สึกว่า สมองโปร่งโล่งยิ่ง คิดสิ่งใด ล้วนรวดเร็วฉับไวกระจ่างชัด นึกย้อนไปในอดีต...กลับมิใช่เพียงแค่ภาพร่างเลือนลาง ทุกสิ่งอย่าง กระจ่างแจ้งอยู่ในห้วงแห่งความทรงจำ”
“ ภาควัฏมนุษย์…” หานเฟิงยกชูแผ่นศิลาขึ้น ภาพที่เห็นคือแผ่นศิลาที่ค่อยๆหม่นแสงลง กระทั่งที่มอดดับ แผ่นศิลาก็ปริร้าว รอยแตกลุกลามดุจใยแมงมุม ก่อนที่มันจะแตกสลาย กลายเป็ธุลีลอยล่องไปในท้องนภา
หานเฟิงเหม่อมอง เศษธุลีกระจัดกระจาย
“ ...ข้ากลับไม่ทราบ... ว่าแท้จริงแล้ว เคล็ดวิชาบทนี้ เป็ภาคย่อยของบทวิชาใด?...”
่สายๆที่เหล่าศิษย์ต่างเลือกไปกระทำสิ่งที่ตนเอง้า หานเฟิงก็เช่นกัน ยามนี้มันกลับมาที่ห้อง จัดเตรียมโอสถเม็ดยา มันตั้งใจไว้นานแล้ว ว่าจะดูดซับเม็ดยายกระดับพลัง
“ ยังคงมีทักษะ... แฝงมากับเคล็ดวิชา ภาควัฏมนุษย์ ทว่า ตัวข้าในยามนี้กลับมิอาจใช้ออก ยังคงต้องรอให้เก่งกว่านี้ เมื่อนั้นจึงค่อยทดลองดู ว่าทักษะนี้ จะร้ายกาจสมกับที่กล่าวอธิบายไว้จริง…”
หานเฟิงสาวเท้าก้าวเดิน เป้าหมาย...
ตำหนักบำเพ็ญ...
521
