ขณะที่งุนงงท่ามกลางเสียงสบถด่าดังต่อเนื่องถี่ยิบของมันขอทานน้อยเลื่อนสายตาดูร่างกายมองเห็นแขนขวาที่ปกคลุมด้วยิัคล้ายเหี่ยวย่นแต่คล้ายมีรอยสีแดงก่ำคล้ำปานจะช้ำเือยู่รอยหนึ่งรอยแดงนั้นแปลกประหลาดเพราะครึ่งแขนของชายชราขาวซีดจนเหมือนนมผงเห็นรอยสีแดงคล้ำคล้ายรอยซ้ำนั้นเป็รอยนิ้วมือทั้งห้ายิ่งสร้างความงุนงงต่อขอทานน้อย
ที่แท้มันออกแรงมากเกินไปบีบรัดแขนชายชราจนกระดูกแทบแตกหักเื่นี้สร้างความสะทกสะท้อนใจแก่ชายชรานี้อย่างยิ่งมันฝึกฝนพลังปราณมายาวนานเรียนรู้วิชาต่อสู้จนมีฝีมือสูงล้ำมาตรแม้นไม่ใช่บุคคลที่มีเรือนร่างอยู่ยงคงกระพันเทวราชแต่ยังแข็งแกร่งกว่าเปลือกไม้และหลักศิลาอยู่มากแต่คาดไม่ถึงจะถูกขอทานน้อยมอมแมมที่เกรอะกรังด้วยคราบเืผู้นี้ออกแรงคว้าจับแขนบีบจนกระดูกแทบแตก
ขอทานน้อยสีหน้าใสซื่องุนงงกล่าวถามกลับไปว่า
" ท่านได้รับรอยฝ่ามือนี้มาจากที่ใดหรือ? " สีหน้ามันใสซื่อคล้ายไม่รู้เื่ครั้นพอชายชราเห็นเข้าโทสะพลันลุกฮือโหมมันรู้สึกว่าขอทานบัดซบนี้รู้เื่แต่จงใจแกล้งทำสีหน้ากลบเกลื่อนยั่วยุมันจนตาแดงก่ำตวาดด่ามันจนน้ำลายกระเด็นเซ็นซ่านเต็มหน้าขอทานน้อยไหนเลยจะเข้าใจได้แต่เกาหน้าแกรกๆ อุ้มชายชราวิ่งตะบึงสู่ป่าไม้แห่งหนึ่งด้วยความเร็วดุจเหินบิน
เวลามิทราบพัดผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดในป่าไม้ที่มีดงไม้พุทราขึ้นรกรุงรังต้นไม้ใบหญ้าและกิ่งก้านสาขาสีเขียวขจีสวยสดดั่งน้ำบึงสดใสเรียงรายยาวเหยียดก้อนหินโขดหินระเกะระกะทอดตัวผ่านหินผาลึกชันลำธารสีใสคล้ายท้องฟ้าสวยงามทอดเป็สายยาวเชื่อมต่อจรดจุดสิ้นสุดของป่าไม้เดินลำธารไปราวห้าร้อยเมตรภายใต้หินผาคล้ายท้องร่องของชะง่อนหินที่ถูกกลบหลบซ่อนอย่างแเี
นั้นมีถ้ำขนาดกลางอยู่แห่งหนึ่งลำธารไหลอ้อยอิ่งผ่านท้องร่องหินโกรกกรากลงหน้าถ้ำศิลาแห่งนี้ภายในถ้ำศิลานี้มาตรแม้นไม่ได้กว้างใหญ่แต่ก็เพียงพอให้ผู้คนจำนวนหนึ่งอยู่อาศัยมีพืชผักขึ้นเกาะตามผนังศิลาของถ้ำราวกับเถาวัลย์มองเข้าไปในถ้ำนี้มิทราบลึกยาวเท่าใดเห็นศิลาถ้ำบางส่วนส่องประกายสีเขียวสดใสสวยงามคล้ายมรกตก้อนใหญ่หม่นแสง
ในถ้ำศิลาแห่งนี้มีดวงตาสองคู่กำลังกะพริบปริบๆ ชายชราดวงตาเนืองแน่นด้วยพลังประกายตามันเจิดจ้าดั่งเพชรพลอยส่องต้องแสงอาทิตย์กำลังภายในมิทราบลึกล้ำถึงขั้นใดแล้วข้างๆ ชายชรามีชายหนุ่มอยู่ผู้หนึ่งมันคล้ายคนไม่คล้ายคนหน้าตาดำมะเมื่อมราวถูกเคลือบด้วยสีชั้นหนึ่งลักษณะทุกอย่างล้วนไม่โดดเด่นมองดูไร้ค่าไม่สมควรให้จดจำอย่างยิ่ง
ขอทานน้อยพอผ่านการวิ่งตะบึงมาอย่างยาวนานยังคล้ายไม่เหนื่อยล้าอ่อนแรงสร้างความแตกตื่นแก่ชายชราอย่างสุดแสนแม้แต่มันยังทำมิได้ขอทานบัดซบนี้กลับทำได้เื่ราวบนฟ้าพลิกตลบลงสู่ดินหรือไร? มันนอกจากตกตะลึงยังมีโทสะที่คุกรุ่นลุกฮือโหมมันแม้นต่อสู้กับเหล่ายอดฝีมือหลายสิบคนไม่ได้รับาเ็ภายนอกสาหัสมากนักเพียงแค่พลังหมดสิ้นเนื่องเพราะภายในบอบช้ำสาหัส
แต่ตัวมันกลับรับาเ็สาหัสตอนที่ขอทานบัดซบนี้อุ้มวิ่งตะบึงมาผ่านการเดินทางตลอดเจ็ดชั่วโมงโดยไม่พักมันแทบจะสลบเหมือดไปตลอดทางเพราะมันสูญเสียพลังยามนั้นจึงอ่อนแอยิ่งพอกระทบกับกำลังมหาศาลของขอทานบัดซบนี้ถึงกับหักกระดูกซี่โครงมันไปทั้งหมดสามซี่กระดูกแขนขวาถูกมันบีบจนเกือบแหลกแตกหักบนิัและเรือนร่างประทับด้วยรอยซ้ำเืดำม่วงมากเกินสิบรอย
แปดส่วนล้วนมาจากขอทานบัดซบนี้อีกสองส่วนมาจากตอนมันต่อสู้ชิงชีวิตกับยอดฝีมือเ่าั้พอประสบพบเจอเื่เช่นนี้ไหนเลยไม่ตกตะลึงตัวมันกลับรับาเ็จากขอทานบัดซบนี้มากกว่าต่อสู้กับยอดฝีมือหลายสิบคนเื่เหลือเชื่อนี้ทำเอาให้อับอายจนหน้าแดงปลั่งราวกับตับหมูหากเื่นี้แผ่ขยายกระจายไปทั่วยุทธจักรมันไม่ใช่ย่อยยับหรือ?
มันคับแค้นขอทานบัดซบนี้มากกว่าเหล่ายอดฝีมือที่มาชิงคัมภีร์วิชานั้นเสียอีกหาไม่ใช่เพราะต้องรั้งรอฟื้นฟูสภาพพลังมันคงฆ่าไปแล้วแต่อีกใจหนึ่งมันเองก็มีปณิธานและคุณธรรมสูงเยี่ยมขอทานบัดซบนี้แม้จะโกรธแค้นแต่มันเป็ผู้ที่ช่วยชีวิตมันเอาไว้พามันวิ่งตะบึงมาหลบซ่อนยังป่าพุทราในขุนเขาแห่งนี้มันไหนเลยลงมือต่อผู้ที่ช่วยชีวิตมันได้?
ดังนั้นตลอดเวลามันจึงได้แต่นั่งสั่นหงึกๆ เพราะต้องข่มกลั้นกล้ำกลืนกับอารมณ์และโทสะที่พลุ่งพล่านจนเืเดือดชีวิตคนแม้ดำรงอยู่ด้วยความแค้นแม้นความแค้นต้องชำระด้วยการล้างแค้นแต่ต้องมีคุณธรรมและปณิธานนั้นยังต้องอยู่เหนือกว่าความแค้นเ่าั้หากมิฉะนั้นก็มิอาจเรียกได้ว่าเป็มนุษย์ในชนชั้นธรรมะเพราะมนุษย์นั้นโดดเด่นในด้านความคิดและอารมณ์
พอท่านปราศจากสิ่งเ่าั้ไหนเลยยังเป็มนุษย์อยู่? เพราะเหตุนี้ชายชรามันจึงมิอาจหักใจลงมือสังหารต่อผู้ช่วยชีวิตมันได้มันเมื่อขบคิดก็ได้แต่กล้ำกลืนอย่างขมขื่นและหดหู่เป็ความหดหู่ใจที่มิอาจกระทำได้ตามใจชอบมันั้แ่เข้ามาในถ้ำศิลาก็เอาแต่ตัวสั่นหงึกๆ อยู่ตรงนั้นยามนี้ค่อยสงบลงบ้างแล้วพอมันเงยหน้าขึ้นเห็นหยาดเหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าและแผ่นหลัง
ชายชราจ้องมองขอทานบัดซบที่สีหน้าดำมะเมื่อมเพราะคราบเืที่เกรอะกรังทั่วร่างแววตามันทอประกายแปลกประหลาดและพิสดารมันครุ่นคิดไม่ออกเลยว่าสภาพแวดล้อมแบบไหนถึงเลี้ยงให้เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเติบโตมาได้เช่นนี้มันที่แท้โง่งมหรือไม่มันที่แท้อยู่มาอย่างไรกระทั่งการเข่นฆ่าสังหารจนอวัยวะภายในเลอะเลือนยังไม่ตื่นตระหนกหากแต่กลับชื่นชอบ?
เด็กหนุ่มที่อายุเพียงแค่นี้เหตุใดถึงได้มีมุมมองความคิดเยี่ยงนี้ชมชอบการฆ่าฟันไม่แม้แต่จะสะอิดสะเอียนเลยสักนิดอีกทั้งทั้งตัวมันยังเปรอะเปื้อนคราบเืราวกับถูกแช่อยู่ในถังมันที่แท้เป็ใครมาจากไหนผู้ใดเลี้ยงมันมาและเลี้ยงมันในสภาพแวดล้อมแบบใดคำถามเหล่านี้ต่างวนเวียนอยู่ในสมองและความคิดของเขา
ต้องทราบว่านิสัยของคนผู้หนึ่งเมื่อเติบโตมามีปัจจัยการเป็แบบนั้นเพราะวิถีการเติบโตขึ้นมาเติบโตขึ้นมาด้วยการเลี้ยงดูที่ดีเกินไปประคบประหงมอย่างดีจนแทบทุกเื่ผู้เยาว์ประเภทนี้พอเติบโตขึ้นมามักเป็คนที่แล้งน้ำใจอย่างสุดแสนจะเปรียบปานจิตใจชั่วร้ายอำมหิตเห็นแก่ตัวไม่สนใจผู้อื่นนอกจากผลประโยชน์ของตนเองเพราะมันถูกเลี้ยงมาด้วยการเอาอกเอาใจโดยใช่เหตุเกินไปจึงเพาะเลี้ยงเป็นิสัยที่เลวร้ายขึ้นมาในจิตใจจนกลายเป็สันดานที่ยากจะแก้ไขนั้นเอง
พอเป็สันดานก็มิอาจแก้ไขได้จริงๆ ดั่งคำกล่าวว่าอย่าลดตัวให้เขาย่ำอย่าใฝ่ต่ำเพราะคำหวานอย่าเกลือกกลั้วกับคนพาลอย่าหวังว่าสันดานจะเปลี่ยนแปรสภาพแวดล้อมจากครอบครัวที่เลี้ยงให้คนเติบโตมาเป็ปัจจัยสำคัญกับนิสัยในอนาคตของคนผู้นั้นอย่างยิ่งแต่ชายชราขบคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าคนผู้นี้ต้องเติบโตมาอย่างไร
เติบโตมาเยี่ยงไรถึงได้ไร้ความรู้สึกไร้ความคิดขนาดนี้มันมีประสบการณ์ในชีวิตอันน้อยนิดในความเลวร้ายอย่างไรถึงได้ชมชอบชมดูการเข่นฆ่าสังหารทั้งๆ ที่มันยังอายุน้อยขนาดนี้เหตุใดถึงใจกล้าแข็งกับเื่นี้ถึงขนาดนี้โลหิตการเข่นฆ่าสังหารฟังว่าเขียนและอ่านมาตรว่าง่ายดายยิ่งแต่คนผู้หนึ่งต้องใจแข็งขนาดไหนถึงกล้าชมชอบดูคนที่ถูกสังหารต่อหน้าต่อตา
การเข่นฆ่าอาจเป็เื่ปกติสำหรับผู้คนในยุทธจักรแต่จะมีกี่คนที่เ็าไร้ความรู้สึกถึงขั้นเห็นสภาพร่างกายของคนผู้หนึ่งที่ถูกทำลายจนน่าสะอิดสะเอียนมีหลายคนแม้นเคยสังหารคนมานับร้อยแต่บางสภาพของคนที่อวัยวะภายในทะลักออกพร้อมกับมันสมองที่แหลกเหลวเนื้อหนังมังสาหลุดลุ่ยจนเป็ภาพที่น่าสะอิดสะเอียนจะทนดูได้แม้กระทั่งชื่นชอบ?
ในยุทธจักรน้อยนิดจะมีคนประเภทนี้แม้แต่ชายชราเองที่จิตใจเ็ายังไม่เคยชื่นชอบกระทั่งสะอิดสะเอียนกับสภาพเยี่ยงนั้นยิ่งเื่นี้ทำให้มันขบคิดจนหัวหมุนจริงๆ มันไฉนมีคราบเืเกรอะกรังทั่วตัวมากมายถึงขนาดนี้ในคราบดำมะเมื่อมนั้นยังมีเศษเนื้อเล็กๆ ติดตามตัวมันเข่นฆ่าผู้คนมาหรือกระไร สรุปแล้วมันเป็ขอทานบัดซบที่โง่งมงายหรือเป็ฆาตกรที่โเี้สังหารผู้คนกันแน่? หากเป็ประการหลังเื่นี้มันมิอาจปล่อยวางง่ายดาย
สุดท้ายคำตอบนี้คงมีแต่ขอทานบัดซบที่รู้มันพอมองไปในแววตาของขอทานบัดซบก็รู้ซึ้งว่ามันไม่ใช่ฆาตกรโเี้เพราะมันไม่แม้แต่เคยฝึกฝนการต่อสู้หรือลมปราณ ชายชรามีประสบการณ์โชกโชนเพียงจ้องมองปฏิกิริยาคนก็ทราบว่ามันจริงหรือเท็จแต่แค่สงสัยว่ามันมาจากที่ใดสุดท้ายได้แต่ทอดถอนหายใจยาวเหยียดกล่าวกับมันว่า" เ้ามีนามว่ากระไรมาจากที่ใด? "
ขอทานน้อยกะพริบตากลมโตดำขลับมองดูน่าเอ็นดูยิ่งกล่าวว่า" ข้าพเ้ามีนามว่าเจี้ยนเว่ยมาจากเมืองแห่งหนึ่งมิทราบว่าชื่ออันใด" มันพอกล่าวก็ส่ายศีรษะไปมาแววตาไร้พิษสงหากไม่มีคราบเืที่ทำให้มองดูอัปลักษณ์คงน่าเอ็นดูมากกว่านี้
ชายชรามองมันอย่างครุ่นคิดชั่วครู่จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงเล็กน้อยว่า" เจี้ยนเว่ยเ้ามิมีแซ่หรือ? " มันขมวดคิ้วมุ่นสีหน้าซีดขาวค่อยๆ คืนสู่สีแดงของเืลมเล็กน้อยขอทานน้อยใช้มือเท้าคางสีหน้าขบคิดในคอร้องอืมม์อยู่ชั่วคณะค่อยกล่าวออกมาว่า
" ถ้าข้าจำมิผิดข้าพเ้าน่าจะแซ่ถัง ถังเจี้ยนเว่ย"
พอมันเอ่ยออกมาชายชราพลันตื่นตัวเล็กน้อยเห็นมันลืมตาโพลงจากนั้นค่อยๆ คืนเป็ปกติกล่าวว่า
" เ้าแซ่ถังบิดามารดาเ้าเล่ามีนามว่าอันใด " มันคล้ายกำลังขบคิดเื่บางอย่างแค่มิอาจแน่ใจว่าใช่หรือไม่จึงเอ่ยถามไปอย่างเร่งร้อน
ขอทานน้อยเจี้ยนเว่ยหดหนังตากลมโตดำขลับสีหน้าคล้ายจะหดหู่แต่ไม่หดหู่คล้ายไร้ความรู้สึกแต่ไม่คล้ายไร้ความรู้สึกส่ายหน้าหลายรอบตอบกลับไปว่า
" ข้าพเ้ามิทราบว่าบิดามารดาเป็ใครั้แ่ที่จำความได้ข้าพเ้าเป็เด็กกำพร้าั้แ่อายุหนึ่งถึงสองขวบชื่อแซ่ของตนเองก็มีลุงบอกทิ้งไว้ก่อนจะสิ้นอายุขัยไป" มันนึกย้อนทบทวนถึงอดีตและชีวิตอันหดหู่เศร้าสลดของตนเองอยู่ครู่หนึ่งชีวิตมันแม้นโศกศัลย์แต่แววตามันหาได้เศร้าโศกไม่มันคล้ายดั่งเป็คนที่มิ้าจะรู้สึกอะไรอีกแล้วก็มิปาน
ชายชราที่จริงเกลียดชังคับแค้นเจี้ยนเว่ยอย่างยิ่งพอยามนี้จิตใจกลับตะลึงวูบเพราะตนกลับเกิดความรู้สึกสมเพชเวทนาและสงสารเอ็นดูมันเล็กน้อยความรู้สึกเช่นนี้คล้ายไม่รู้สึกมาเนิ่นนานแล้วดวงตามันเกลือกกลิ้งตลบหนึ่งใบหน้าคล้ายกำลังรำลึกถึงอดีตอันยาวนานก็ปานกล่าวว่า
" คราบเืมากมายปานนี้เจอประสบพบพานกับเื่ราวอันใดมา" ไม่ว่าผู้ใดพบเห็นสภาพอัปลักษณ์เพราะคราบเืของมันก็ต้องใสงสัยอย่างยิ่ง
เจี้ยนเว่ยทบทวนนึกย้อนเื่ในเมืองเมฆสงบการเข่นฆ่าครั้งนั้นทำให้มันเพาะเป็นิสัยที่แปลกประหลาดออกมาบังเกิดให้จิตใจมันเ็าไร้ความรู้สึกเพราะมันเห็นการตายของคนจำนวนมากมายเช่นนี้จึงคล้ายเป็สิ่งปกติธรรมดาเสียแล้วเจี้ยนเว่ยลืมไปจนสิ้นแล้วว่าร่างมันถูกเกาะด้วยคราบเืจากนั้นจึงเล่าเื่ราวและเหตุการณ์ในเมืองเมฆสงบให้แก่มัน
แต่มันมิทราบชื่อเมืองแห่งนั้นจึงมิได้เอ่ยไปเจี้ยนเว่ยอาศัยร่อนเร่ไร้บ้านเป็ขอทานอาภัพผู้หนึ่งในเมืองเมฆสงบมามากกว่าสิบปีแม้แต่ตัวมันก็มิทราบว่าตนเองอยู่เมืองแห่งนี้ได้อย่างไรเื่ราวมันกลับน่าแปลกใจยิ่งมิทราบว่าตลอดชีวิตมันอาศัยอยู่อย่างเดียวดายอาภัพมากมายขนาดไหนเด็กผู้หนึ่งั้แ่อายุสามสี่ขวบก็กลายเป็เด็กไร้ญาติ
113
