……
อาเทนติยูสมั่นใจว่าคนในรถม้าที่นั่งผ่านเขาออกไปในเมื่อกี๊นี้มัน.. กัสต้าชัดๆนี่หว่า!! อาเทนติยูสจึงค่อนข้างที่จะมั่นใจว่าที่คฤหาสน์ไวท์แห่งนี้นั้น จะต้องมีความเกี่ยวข้องกับเื่ของวิศณีตุลย์ที่เขากำลังตามหาอยู่แน่ๆ เพราะมันเป็ไปไม่ได้เลย.. ที่บุคคลชนชั้นกลางจะมาติดต่อกับพวกบุคคลชนชั้นสูงโดยที่ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายอะไร และยิ่งจะเป็ไปไม่ได้ใหญ่.. ถ้าพวกเขานั้นได้เป็พันธมิตรกันอยู่ และในก่อนหน้านี้.. ทางคฤหาสน์ไวท์คงจะไม่ส่งคนไปแอบสืบและจับตามองพวกของกัสต้าและเด็กๆทั้งสองคนเป็แน่!! มันจะต้องมีเลศนัยอะไรแอบแฝงที่อาเทนติยูสจะต้องลองไปสืบดูให้จงได้..
อาเทนติยูสและลาทส์ใช้ประโยชน์ตอนที่รถม้าของกัสต้ากำลังวิ่งออกไปทางที่ประตูทางออกนั้น พวกเขาทั้งสองจึงวิ่งตรงไปยังคฤหาสน์ไวท์ได้อย่างรวดเร็ว เพราะเสียงของรถม้ามันดังจนกลบเสียงของฝีเท้าของพวกเขาทั้งสองคนไปเลย..
อาเทนติยูสและลาทส์เดินอ้อมไปทางด้านหลังของคฤหาสน์ เพื่อที่จะได้หาช่องทางเพื่อที่จะได้ลอบเข้าไปในปราสาทแห่งนี้ให้ได้ และอาเทนก็ได้เจอกับต้นไม้ต้นใหญ่ที่มันแผ่กิ่งก้านสาขาไปยังหน้าต่างของห้องๆหนึ่ง เขาจึงให้ลาทส์ปีนต้นไม้ไปและเฝ้าอยู่ที่ต้นไม้นั่นเพื่อแอบส่องดูพฤติกรรมของผู้ที่อยู่ในปราสาทแห่งนี้
ส่วนตัวของเขา อาเทนจะแอบย่องเข้าไปในปราสาทอย่างเงียบๆ ด้วยเพราะว่าอาเทนติยูสใช้เวทย์พลางตัวอยู่ในขณะนี้ จึงทำให้คนธรรมดาทั่วๆไปจะมองไม่เห็นเขาแน่ๆ แต่ถ้าเป็พวกนักเวทย์ที่มีพลังมานาขั้นที่ห้าขึ้นไปจะเริ่มรู้สึกได้ถึงสิ่งที่เคลื่อนไหวโดยไร้ภาพ และถ้ามานาขั้นที่แปดขึ้นไปจะรับรู้ได้ถึงภาพที่โปร่งแสงกำลังเคลื่อนไหว
ซึ่งมานาที่อาเทนติยูสมีนั้น เขาได้บรรลุถึงขั้นสูงสุดไปแล้ว เพราะเขามีมานาอยู่ในระดับขั้นที่สิบแปด และมีพลังเวทย์ที่แข็งแกร่งจึงทำให้อาเทนติยูสสามารถควบคุมพลังของมานาในร่างกายของเขาให้ไหลเวียนได้อย่างสม่ำเสมออย่างไม่ทำให้ร่างกายของเขาได้รับผลกระทบกระเทือนใดใด
อาเทนติยูสได้เข้ามาข้างในคฤหาสน์ไวท์เรียบร้อยแล้ว ในตอนนี้เขาเห็นพ่อบ้านเดินออกมาจากห้องห้องหนึ่ง
“ ทำไมนาง ? ถึงทำให้ข้าปวดหัวยิ่งนัก!! ” พ่อบ้านเฮวส์บ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เบาบาง ก่อนจะเดินขึ้นไปที่ข้างบนตรงชั้นสอง
อาเทนติยูสได้ยินพ่อบ้านพูดบ่นออกมาแต่เขาได้ยินไม่ค่อยถนัด และด้วยความที่เขายังต้องสำรวจภายในห้องต่าง ๆของคฤหาสน์ ณ ที่แห่งนี้ดูก่อนแล้วนั้น จึงทำให้อาเทนติยูสไม่ได้สนใจในคำพูดของพ่อบ้านที่ได้พูดบ่นไป เมื่อสักครู่เท่าไหร่นัก
เขาเริ่มค่อยๆเดินสำรวจไปทีละห้อง โดยเริ่มจากห้องที่เขาเข้ามาเจอก่อนในขั้นแรก นั่นคือห้องรับรองแขกที่มันเป็ห้องที่กว้างกวางที่สุดในเวลานี้ และไม่มีผู้คนในห้องนั้นเลย อาเทนติยูสมองผ่านๆ เพราะเขาคิดว่าคงจะไม่มีใครเอาผู้หญิงมาขังไว้ที่ห้องแบบนี้เป็แน่ และค่อยๆเดินตามทางไปยังห้องที่พ่อบ้านเพิ่งจะออกมาเมื่อสักครู่.. จากห้องนั้น เขาค่อยๆแง้มประตูเพื่อที่จะได้แอบมองและส่องดูว่าข้างในนั้นมีอะไรพอให้เขาสำรวจได้บ้าง
ทันทีที่เขาแง้มประตู.. อาเทนติยูสก็ได้เห็นวิศณีตุลย์กำลังนั่งเหม่อและมองไปที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่อยู่ในห้องห้องนั้น อาเทนติยูสจึงเดินเข้าไปแต่ยังไม่เปิดเผยตัว..
‘ นั่น!! ตุลย์ของข้า.. จริงๆด้วย นางถูกจับมาอยู่ในที่แบบนี้อย่างนั้นรึ ? แล้วข้าจะหาทางช่วยนางให้ออกไปเอง ’
อาเทนติยูสเดินเข้ามาใกล้ๆวิศณีตุลย์และมองดูว่าเธอกำลังนั่งเหม่อมองสิ่งใดกันแน่ ? อ่า.. สิ่งที่วิศณีตุลย์กำลังนั่งเหม่อมองอยู่.. สิ่งนั้นมันคือ.. กระดานหมากรุกที่เ้าพ่อบ้านเฮวส์ตัวแสบเป็คนสั่งให้พวกข้ารับใช้เอามาวางกองเอาไว้ที่ห้องของวิศณีตุลย์ในตอนเช้านั่นเอง!!..
‘ อ๋อ.. เ้าคงจะชอบเล่นเกมกระดานอย่างนั้นกระมัง ? แต่.. เอ๊ะ!! แล้วเ้าเล่นกับใครกันล่ะ ? ตุลย์เ้า!!.. ’
ระหว่างที่อาเทนติยูส กำลังคิดเองเออเองไปอยู่นั้น.. พลันประตูห้องของวิศณีตุลย์ก็ถูกเปิดออก อาร์มมิ่งไวท์นั่นเองที่เปิดเข้ามา!!..
วิศณีตุลย์ในตอนนี้ เธอไม่เห็นอาเทนติยูสเพราะเขาใช้เวทมนตร์พลางตัวเอาไว้ แต่อาเทนติยูสยืนอยู่ข้างๆตัวของเธอในตอนนั้นนั่นเอง และอาร์มมิ่งไวท์ที่เดินเข้ามาก็ยังไม่เห็นอาเทนติยูสด้วยเช่นกัน เขาถามวิศณีตุลย์ว่า
“ เมื่อครู่เ้าออกไปที่ห้องรับรองอย่างนั้นรึ ? ” อาร์มมิ่งไวท์ทำเสียงแข็งใส่หล่อน แต่สายตาเขากลับจ้องมาที่วิศณีตุลย์ในตอนนี้อย่างไม่วางตา
อาเทนติยูสเฝ้ามองอยู่ใกล้ๆเขาจึงเห็นสายตาของอาร์มมิ่งไวท์ที่มองมายังวิศณีตุลย์ของเขาในขณะนี้ ด้วยความที่เป็ผู้ชายด้วยกัน อาเทนติยูสจึงไม่ชอบสายตาที่อาร์มมิ่งไวท์นั้นมองมาที่วิศณีตุลย์ในตอนนั้นเลย..
“ อ๋อ.. ช่ายขา พอดีฉานยากอามหนาม เสือ แต่เห็นท่านโคมกับกัสต้ายู่ ( อ๋อ.. ใช่ค่ะ พอดีฉันอยากอ่านหนังสือ แต่เห็นท่านคุยกับกัสต้าอยู่ ) ” วิศณีตุลย์พยายามอธิบายเหตุผลของเธอให้อาร์มมิ่งไวท์ฟัง
อาเทนติยูสหลังจากที่ไม่ได้ฟังสำเนียงเด๋อๆดาๆของวิศณีตุลย์มาได้พักใหญ่ๆ พอได้กลับมาได้ยินอีกครั้งหนึ่ง เขาก็เกือบจะหลุดหัวเราะออกมา จนอาเทนติยูสต้องรีบเอามืออุดปิดปากตัวเองเอาไว้เพื่อกันเสียงเล็ดลอดออกไป
“ เ้ารู้ไหม ? ว่าข้าเกือบจะโดนเ้ากัสต้าจับได้อยู่แล้วนะ!!.. แล้วทำไมเ้าไม่บอกเฮวส์ล่ะ!? ว่าเ้า้าสิ่งใด ? ” อาร์มมิ่งไวท์แกล้งบ่นว่าวิศณีตุลย์และค่อยๆขยับมาใกล้เธอมากขึ้นกว่าเดิม “ หรือเป็เพราะว่าเ้าอยากที่จะใกล้ชิดกับข้ามากขึ้น.. ล่ะฮืม..!! ” อาร์มมิ่งไวท์ยื่นหน้าเข้ามากระซิบใกล้ๆที่ข้างหูของวิศณีตุลย์
วิศณีตุลย์ชะงักและขยับตัวหนีให้ออก ห่างจากตัวของอาร์มมิ่งไวท์ เธอรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่เธอได้นั่งอยู่ในตอนแรก และด้วยความที่ใและพยายามรีบลุกขึ้นหนีอาร์มิ่งไวท์ในตอนนั้น ก็เลยเสียหลักและเซมาข้างหลังเล็กน้อย
แต่ในนาทีที่วิศณีตุลย์ได้เสียหลักและเซไปที่ด้านหลังในขณะนั้น อาเทนติยูสก็ได้พยุงและรับตัวเธอเอาไว้ได้อย่างนุ่มนวล พร้อมกับกระซิบอย่างแ่เบาผ่านใบหูของหล่อน
“ ข้าเอง.. ตุลย์ ” อาเทนติยูสกระซิบอย่างเบาบาง
วิศณีตุลย์สะดุ้งเล็กน้อย แต่ด้วยความที่มีอาร์มมิ่งไวท์อยู่ด้วยในห้องในตอนนี้เธอจึงไม่ยอมที่จะพูดอะไรออกมา แต่พยายามพูดกับอาร์มิ่งไวท์เพื่อเป็การบอกใบ้ให้อาเทนติยูสรู้ว่าตัวของเธอนั้นรู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ตรงนี้
“ ฉานรู้แล้ว!! ( ฉันรู้แล้ว!! ) ” วิศณีตุลย์พูดพร้อมกับขยับหัวของเธอหันมาข้างๆที่เธอได้ยินเสียงของอาเทนติยูสในเมื่อครู่นี้
อาเทนติยูสอมยิ้มน้อยๆทันทีที่ได้เห็นปฎิกิริยาของวิศณีตุลย์ แต่อาร์มมิ่งไวท์ไม่เข้าใจว่าวิศณีตุลย์เธอบอกว่ารู้แล้ว และเธอรู้เื่อะไรอยู่ ?
“ รู้แล้ว ? เ้ารู้อะไรอย่างนั้นรึ ? ” อาร์มมิ่งไวท์ถามวิศณีตุลย์อย่างงงๆ
“ เอ่อ.. ฉานรู้ว่า.. เอ่อ.. รู้ว่าฉานเริ่มหิวแล้ว ฮ่าๆๆๆ ( เอ่อ.. ฉันรู้ว่า.. เอ่อ.. รู้ว่าฉันเริ่มหิวแล้ว ฮ่าๆๆๆ ) ” วิศณีตุลย์เริ่มแถ.. และเฉไฉไปเรื่อยเพื่อให้อาร์มมิ่งไม่สงสัยในตัวของเธอในเวลานี้
“ เ้าหิวอย่างนั้นรึ ? ถ้างั้น.. เดี๋ยวข้าจะให้คนนำอาหารมาส่งให้เ้ากินก่อนก็แล้วกัน ” อาร์มมิ่งไวท์บอกกับวิศณีตุลย์อย่างคนที่แคร์อีกฝ่ายว่าจะหิวข้าว
วิศณีตุลย์พยักหน้ารับหงึกๆอย่างคนที่รอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด.. อาเทนติยูสได้ที.. เขาจึงเอามือโอบกอดวิศณีตุลย์ของเขาจากทางด้านหลัง และพร้อมกับก้มหน้าเอาคางมาวางที่บนบ่าของเธอ ริมฝีปากของเขาอยู่ใกล้กันกับใบหูของหล่อน ลมหายใจของอาเทนติยูสพ่นออกมา.. รดที่ต้นคอของเธออย่างแ่เบา
“ ช่วยไล่.. เขาออกไปที..!!! ” เสียงกระซิบของอาเทนติยูสที่มีแค่เพียงวิศณีตุลย์เท่านั้นที่ได้ยิน มันทำเอาหัวใจของวิศณีตุลย์เต้นไม่เป็ส่ำ เธอหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และอาร์มมิ่งไวท์ก็เห็นว่าวิศณีตุลย์จู่ๆก็หน้าแดง
“ เ้าเป็อะไรไปอย่างนั้นรึ ? ทำไมหน้าของเ้าถึงแดงแบบนั้น!! หรือว่าไม่สบายกัน.. ” อาร์มมิ่งไวท์ยื่นมือมาอังที่หน้าผากของวิศณีตุลย์เพื่อตรวจดูว่าเธอเป็ไข้หรือไม่
วิศณีตุลย์เบี่ยงหน้าออกจากมือของอาร์มมิ่งไวท์นิดนึง เพื่อให้ตัวของเธอหลุดพ้นจากการหายใจหายคอติดขัด
“ ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา หรือว่าเ้า..? ” อาร์มมิ่งไวท์ทำหน้าทะเล้นใส่วิศณีตุลย์เพื่อจะหยอกเย้าเธอเล่นอีก
“ ฉานหิวน่ะ!! ( ฉันหิวน่ะ!! ) ” วิศณีตุลย์รีบพูดตัดบทก่อนที่เธอจะโดนอาร์มมิ่งและอาเทนกลั่นแกล้งอีก
“ เอาอย่างนั้นก็ได้..!! ถ้าอย่างนั้น.. ข้าจะคิดว่า.. เ้าคงจะหิวจริงๆ เพราะเ้า.. เล่นหิว.. จนหน้าแดงไปเลยนี่!? ” อาร์มมิ่งไวท์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับวิศณีตุลย์ขึ้นอีก
วิศณีตุลย์พยายามถอยออกมา.. นิดนึงแต่ว่าก็ถอยมากๆไม่ได้ เพราะว่าติดอาเทนติยูสที่อยู่ที่ทางด้างหลังของเธออยู่ในขณะนี้ แต่ก็เหมือนกับว่าอาเทนติยูสนั้นจะไม่้าให้อาร์มมิ่งไวท์ได้เข้ามาใกล้กับวิศณีตุลย์ของเขา อาเทนติยูสจึงได้กระชับมือของเขาที่โอบกอดเอวของวิศณีตุลย์จากข้างหลังอย่างหลวมๆ เพื่อดึงเอาร่างบางของเธอให้เข้ามาแนบชิดกับแผ่นอกของอย่างทันที
หัวใจของวิศณีตุลย์.. ในวินาทีนี้นั้นมันเต้นสั่นระรัว ราวกับว่ามีคนป่าและคนบ้า มนุษย์หินและมนุษย์ถ้ำกำลังรัวตีหัวใจของเธอเล่นอยู่
‘ โอ้ย!!!!!! ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว!! อะไรกันเนี่ย.. อีกคนก็บ้า!!.. อยู่ด้านหน้า อีกคนก็กระชากกอดอยู่ด้านหลัง มาเล่นบ้าอะไรกัน ? ในตอนนี้เนี่ยยยยย!!!!???? ’
วิศณีตุลย์กำลังตกที่นั่งลำบาก เพราะว่าเธอไม่สามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าในตอนนี้ได้เลยน่ะสิ!! ในสถานะการณ์คับขันในขณะนี้.. ทั้งๆที่ในใจของเธอก็รับรู้ได้ว่าอาเทนติยูสนั้นเป็นักเวทย์ ที่มีความเก่งกาจและมีความสามารถมาก แต่เขาเล่นมาทำอะไรพิเรนแบบนี้.. มันเลยเหมือนกับว่าเธอกำลังโดนผีอำเลย.. เพราะว่าวิศณีตุลย์นั้นไม่สามารถมองเห็นตัวของอาเทนติยูสได้แต่อย่างใดเลยน่ะสิ.. แต่สามารถรับรู้ความรู้สึกและสามารถััได้ถึงตัวตนของเขาในเวลานี้ เล่นเอาหัวใจของเธอเต้นระรัวอยู่ไม่เป็ส่ำ
และยังอีกคนในตอนนี้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเธอ ที่ชอบมาแกล้งและยั่วเย้าเล่นกับเธออย่างกับเห็นเธอเป็ของเล่นของเขา จะให้ว่ายังไงกันดีนะ นอกจากอาเทนติยูสที่หล่อเหลาจนวิศณีตุลย์ยังไม่ยอมชินตาง่ายๆมาแล้วนั้น อาร์มมิ่งไวท์ก็หล่อเข้มและคมคายไม่มีผิด เวลาที่เขาทำหน้านิ่งๆจะดูมาดแมนมากๆเลย แต่ถ้าเขาทำหน้ากรุ้มกริ่มกระลิ้มกระเหลี่ยมออกมาใส่เธอแล้วล่ะก็.. วิศณีตุลย์จะพยายามถอยหนีเขาในทุกๆครั้งไป เพราะเหตุใดกันน่ะหรือ ?
ก็เพราะว่าเธอกลัว.. กลัวว่าจะห้ามใจไม่ไหวกันยังไงล่ะสิ!! ก็ใครให้อาร์มมิ่งไวท์ที่หน้าตาเคร่งขรึมเหมือนผู้ชายมาดเท่มาทำหน้าตาที่ดูน่ารักน่าหยิกและขี้เล่นกันกับเธอในแบบนี้กันก่อนล่ะ ?
และในสถานะการณ์ในตอนนี้ก็ช่างมาทรมานตัวและหัวใจของวิศณีตุลย์ซะเสียเหลือเกิน..
‘ คนนึง.. ก็รู้อ่ะนะ ว่าตามมาช่วย แต่แหม!!.. มาช่วย!!.. ทีหลังช่วยมาแบบปรกติหน่อยจะได้ไหมคะคุณพี่!!!!! ส่วนอีกคนก็ไม่ยอมลดละเลยเสียจริงๆ เล่นอยู่นั่นแหละ!? ฉันก็หนี.. จนหนีจะไม่ได้แล้วเนี่ย!! หนีจนหลังติดกับอาเทนไปแล้ว แถมจะออกอาการก็ไม่ได้อีกด้วย เดี๋ยวอีตาอาร์มมิ่งจะรู้ว่ามีคนแอบเข้ามาในปราสาทของเขา เดี๋ยวอาเทนติยูสก็จะเดือดร้อนกันไปอีก ตายแน่ๆเลยฉัน พวกนี้จะทำแบบนี้กับฉันอีกนานไหมเนี่ย.. โอ้ย!! อยากจะบ้าตาย อยากจะหนีไปให้ไกลสุดโลกเลยยยยย… ’
“ แล้วเมื่อร่ายฉานจาได้กินข้าวเสียทีล่า ? ( แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้กินข้าวเสียทีล่ะ ) ” วิศณีตุลย์พยายามทำเสียงให้แเีที่สุดและเป็ปรกติที่สุดเท่าที่จะปรกติได้
“ อ่ะ!!.. ตกลงๆ ได้ๆ เอาอย่างนั้นก็ได้ สงสัยเ้าคงจะหิวจริงๆ ถ้าอย่างนั้นเ้ารอสักครู่นะ เดี๋ยวข้าให้คนนำอาหารมาให้แก่เ้า ” อาร์มมิ่งไวท์สั่นกระดิ่งเรียกคนรับใช้ให้เข้ามา
เขาสั่งให้คนรับใช้นำอาหารมาให้แก่วิศณีตุลย์ในห้องเพื่อเอาไว้ให้เธอได้รับประทาน และเขาก็คงคิดว่าเธออาจจะหิวมากๆจริง
“ ถ้าอย่างนั้น ข้าขอไปทำงานของข้าที่ทำค้างไว้ให้เสร็จก่อนนะ แล้วเราค่อยมาคุยกันใหม่เมื่อเ้าอารมณ์ดีขึ้น.. หลังจากที่ได้รับประทานอาหารไปแล้ว ได้ใช่ไหม ? ” อาร์มมิ่งทำหน้านิ่งๆอีกแล้ว
“ ดะ.. ด้ายสิขา ( ดะ.. ได้สิคะ ) ” วิศณีตุลย์ตอบออกไปอย่างโล่งใจเป็ที่สุด
หลังจากที่อาร์มมิ่งไวท์ได้ออกไปจากห้องของเธอ วิศณีตุลย์ก็ได้ถอนหายใจออกมาเสียเฮือกใหญ่ และก้มลงนั่งบนเก้าอี้อย่างกับคนหมดแรง อาเทนติยูสขยับเข้ามาใกล้ๆกับเธออีกและยังคงใช้เสียงกระซิบมาพูดคุยอยู่กับเธอที่ข้างๆหู
“ เ้าหิวจริงหรือเปล่า.. ตุลย์ ? ”
วิศณีตุลย์หันขวับมาทางต้นเสียงทั้งๆที่ยังไม่เห็นตัว
“ นี่!!.. ท่านยางจามาแกล้งฉานอีกอย่างน้านหรือ ตอนนี้มานม่ายมีใครแล้วนี่นา ? ( นี่!!.. ท่านยังจะมาแกล้งฉันอีกอย่างนั้นหรือ ตอนนี้มันไม่มีใครแล้วนี่นา ? ) ” วิศณีตุลย์ต่อว่าอาเทนติยูสที่ยังแอบมากระซิบอยู่อีกที่ข้างหูของเธอ
“ ที่นี่ในตอนนี้ยังไม่ปลอดภัย ข้าก็ต้องทำแบบนี้ไปก่อนน่ะสิ ทำไมรึ ? หรือว่าเ้าไม่ชอบที่ข้ามากระซิบให้เ้าฟังในแบบนี้ ? ”
อาเทนติยูสยืนพิงกึ่งนั่งที่โต๊ะอาหารอยู่ในตอนนี้และเขาก็ก้มหน้าลงมามองดูวิศณีตุลย์ของเขาใกล้ๆ มันเหมือนกับว่าอาเทนติยูสได้ลืมเวลาไปเลยว่าเขามาที่นี่เพื่อมาทำอะไร ? และวิศณีตุลย์ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ ? และตัวของเขายังไม่ทันที่จะถามอะไร คนรับใช้ก็เข้ามากัน!!
พวกคนรับใช้นำอาหารและเครื่องดื่ม เข้ามาวางไว้ที่บนโต๊ะอย่างเป็ระเบียบและเรียบร้อย วิศณีตุลย์มองอาหารที่น่ากินทั้งหลายก่อนที่จะให้พวกคนรับใช้ทั้งหมดได้ออกไป..
584
