ร่างกายของชัชชนเริ่มส่งสัญญาณเตือนถึงความอ่อนล้าที่สะสมมานาน เขาตัวรุม ๆ ไอแห้ง ๆ และรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอ ชยากรสังเกตเห็นถึงความผิดปกติเล็กน้อยนั้นได้ด้วยสายตาคมกริบ
"นายเป็อะไร" ชยากรเอ่ยถามเสียงเข้มขณะที่ชัชชนพยายามจัดเตรียมอาหารเช้าอย่างเชื่องช้า
"ผม...รู้สึกไม่ค่อยสบายครับ" เสียงของชัชชนแหบแห้ง
ชยากรขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "ไม่สบายก็ไปนอนพักสิ มาเกะกะทำไม"
"แต่..." ชัชชนยังไม่ทันได้ปฏิเสธ ชยากรก็สั่งเสียงเฉียบขาด
"ไม่ต้องแต่ ฉันสั่งแล้ว ไปนอน! เดี๋ยวโทรให้คนเอายามาให้" ชยากรคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันที โดยไม่สนใจท่าทางอึกอักของชัชชน
"กินยาแล้วใช่ไหม" ชยากรเอ่ยถามสั้น ๆ ขณะยืนมองชัชชนที่นอนตัวขดอยู่ใต้ผ้าห่ม
"ครับ" ชัชชนตอบเสียงแ่
"ดี งั้นก็พักผ่อน" ชยากรพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ชัชชนนอนเดียวดายอยู่บนเตียงกว้าง
ตลอดวันที่ชัชชนนอนซมพิษไข้อยู่บนเตียง ชยากรไม่ได้เข้ามาดูแลใกล้ชิดนัก เพียงแต่จ้างแม่บ้านมาดูแลเื่อาหารและยาตามเวลาเท่านั้น และชัชชนโทรไปลางานที่ร้านอาหารเรียบร้อย
สองวันต่อมา
อาการป่วยของชัชชนค่อย ๆ ดีขึ้น ความรู้สึกบางอย่างในใจเขาก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ แม้ชยากรจะไม่ได้แสดงความอ่อนโยนออกมาตรง ๆ แต่การที่เขาสั่งยาและให้คนมาดูแล ก็ทำให้ชัชชนรู้สึกถึงความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางเ็า
ชัชชนรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่อยู่ในห้องนั่งเล่น หลังทานอาหารมื้อเย็นเสร็จ
"คุณชยากรครับ...ผมเห็นในทีวีมีซีรี่ย์เื่ใหม่น่าสนใจดี คุณชยากรอยากดูไหมครับ"
ชยากรเงยหน้าจากไอแพดเล็กน้อย มองชัชชนด้วยสายตานิ่งเฉย "ฉันไม่มีเวลาดูอะไรไร้สาระแบบนั้น"
"ครับ...ผมแค่ถามดู" ชัชชนรีบตอบเสียงแ่
"เปิดดูสิ...ถ้านายอยากดู...ฉันจะนั่งทำงานตรงนี้แหละ"
"ครับ"ชัชชนยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
ชัชชนเปิดซีรี่ย์ในโทรทัศน์จอใหญ่ด้วยความตื่นเต้น นี่เป็ครั้งแรกที่เขาจะได้ดูซีรีย์ ชยากรนั่งทำงานต่อบนโซฟาข้าง ๆ คอยเหลือบมองหน้าจอเป็ครั้งคราวด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์
ระหว่างที่ชัชชนดูซีรี่ย์อย่างตั้งใจ ก็มีฉากตลก ๆ ที่ทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง ชัชชนรีบหันไปมองชยากรด้วยความรู้สึกผิด
"ขอโทษครับ ผมเสียงดังไปหน่อย"
ชยากรละสายตาจากไอแพด "...ก็แค่เสียงหัวเราะ จะอะไรนักหนา ดูต่อเถอะ" น้ำเสียงของเขาไม่ได้แสดงความรำคาญออกมา
หลังจากที่ชยากรเคลียร์งานเสร็จ เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นชัชชนเผลอหลับไปแล้ว ใบหน้าคมซบอยู่กับหมอนอิงบนโซฟา ชยากรจ้องมองใบหน้านั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปอุ้มชัชชนในท่าเ้าสาวอย่างไม่ลังเล แล้วพาไปวางบนเตียงนอนอย่างเบามือ จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ แล้วสวมกอด พร้อมกับทอดสายตามองใบหน้าหลับใหลนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขาก็ปิดเปลือกตาลง
หนึ่งเดือนต่อมา
ร้าน My Home
"เฮ้ยแก...ดูนี่ ๆ" เสียงเจื้อยแจ้วของพนักงานดังมาจากโต๊ะข้าง ๆ ในร้านอาหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของอาหาร
"เฮ้ย!!! น้องแพรไหมถูกไฮโซชยากรเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานหรอเนี่ย" พนักงานอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"..."ชัชชนชะงักมือ ขณะกำลังตั้งใจเช็ดโต๊ะ
"หวานจนน้ำตาลเรียกพี่เลยแก" เพื่อนร่วมงานคนนั้นทำท่าทางคลั่งไคล้พร้อมรอยยิ้มกว้าง
ชัชชนรีบเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำ เชฟก้องมองตามด้วยความเป็ห่วง แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับรุ่นน้องคนสนิท
หลังประตูห้องน้ำปิดลง น้ำตาที่กลั้นไว้ ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกของชัชชนที่มีต่อชยากร มันข้ามเส้นคำว่าคู่นอนไปตั้งนานแล้ว (คืออะไร...คุณมีคนรักอยู่แล้วหรอ งั้นที่ผ่านมาคืออะไร...)คำถามมากมายผุดขึ้นมาในความคิดของชัชชน
ชัชชนลากสังขารกลับมาที่คอนโดของชยากรด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่ทับอยู่กลางอก ข่าวการแต่งงานของชยากรกับแฟนสาวยังคงวนเวียนในความคิดไม่หยุดหย่อน มันตอกย้ำความเ็ปที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับมากขนาดนี้
ประตูห้องถูกเปิดออก ชยากรเดินเข้ามาเห็นชัชชนนั่งรออยู่ที่โซฟา มองมาที่เขาด้วยสายตาสั่นไหว
"ทำไมไม่ไปอาบน้ำ"ชยากรเอ่ยขึ้น ขณะเดินมานั่งลงข้าง ๆ ชัชชน
ชัชชนตัดสินใจถามถึงสิ่งที่ค้างคาในใจ"คุณชยากรครับ...ข่าวในทีวี..." เสียงของชัชชนสั่นเล็กน้อย
ชยากรเลิกคิ้วสูง "มีอะไร"
"ข่าวที่คุณ...เซอร์ไพรส์ขอแต่งงานกับ..." ชัชชนพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น
"แล้ว?"
"..."ชัชชนเงียบ แต่น้ำตาเริ่มคลอ
ชยากรเริ่มรับรู้ถึงสิ่งที่ชัชชนกำลังสื่อ
"ชัชชน" ชยากรเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำ
"..."ชัชชนสบตากับชยากร
"นายเป็แค่คนที่ฉันจ่ายเงินเพื่อแลกกับเื่บนเตียง อย่าลืมสถานะของตัวเอง"
คำพูดของชยากรราวกับตอกตะปูกลางหัวใจ ความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นถูกทำลายลงอย่างราบคาบ ชัชชนโทษตัวเองที่โง่เขลาที่เผลอคิดว่าความใกล้ชิดเพียงเล็กน้อยจะมีความหมายมากกว่านั้น
ชยากรจ้องมองใบหน้าซีดเซียวนั้นด้วยสายตาที่แข็งกระด้าง "ทำตามข้อตกลงของเรา จนกว่าฉันจะเบื่อ"
"..."ชัชชนกำมือแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ อย่าได้ร้องไห้ให้เขาเห็น
ในคืนนั้น บรรยากาศในห้องนอนเย็นเยียบและตึงเครียด เมื่อถึงเวลาที่ต้องมีอะไรกัน ชัชชนทำเหมือนไร้ความรู้สึกใด ๆ ร่างกายของเขาแข็งทื่อและเ็า
ชยากรััได้ถึงความแตกต่างนั้น เขามองใบหน้าว่างเปล่าของชัชชนด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
"ถ้านายยังทำตัวไร้ชีวิตแบบนี้อีก ฉันจะหาคนใหม่!" ชยากรเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
ชัชชนกัดริมฝีปากแน่น เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมจำนนต่อความ้าของชยากร ทั้งที่หัวใจของเขาแตกสลายและไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน... สถานะของเขาถูกตอกย้ำอย่างเ็ป เขาเป็เพียงสิ่งของที่ถูกซื้อมาด้วยเงินเท่านั้นจริง ๆ
สามเดือนต่อมา
เย็นวันเสาร์
วันนี้ชยากรเข้าไปทานอาหารมื้อเย็นที่บ้านแฟนสาว เพราะเลื่อนนัดมาหลายครั้งแล้ว แพรไหมมาซื้อบ้านอยู่ข้างนอกคนเดียว
"พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันไหม"แพรไหมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส
"เออ...พรุ่งนี้ผมมีงานสำคัญน่ะ ไว้ครั้งหน้านะ"ชยากรตอบ
"คุณไม่เคยมีเวลาให้ฉันเลย! นี่มันกี่อาทิตย์แล้วที่เราไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนด้วยกันจริง ๆ จัง ๆ เหมือนคู่อื่นเขาบ้าง"แพรไหม ดาราแฟนสาวคนสวยของชยากรน้ำตาคลอเบ้า เสียงสั่นเครือ
ชยากรยืนกอดอก สีหน้าหงุดหงิด "ผมบอกคุณไปกี่ครั้งแล้วแพรไหม ว่า่นี้งานมันสำคัญ ผมต้องทุ่มเทให้มันก่อน"
แพรไหมเสียงดังขึ้น "งาน! สำคัญกว่าฉันเสมอสินะ! ฉันไม่ใช่แค่ของประดับตกแต่งเวลาคุณว่างนะ ฉันก็มีความรู้สึก ้าความใส่ใจเหมือนคนรักกัน"
ชยากรเสียงเริ่มสูงขึ้น"แล้วคุณจะให้ผมทิ้งงานที่มันค้ำคอผมอยู่ทุกวัน มานั่งป้อนข้าวป้อนน้ำคุณเหรอ? คุณก็รู้ว่าผมเป็คนแบบไหนั้แ่แรก"
แพรไหมเดินเข้าไปใกล้ ชี้หน้าชยากร "ฉันรู้! ฉันรู้ว่าคุณมันบ้างาน แต่ฉันก็สำคัญเหมือนกันนะ ทำไมคุณไม่เคยพยายามเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างเลย!"
ชยากรถอนหายใจยาวเหยียด "ผมก็พยายามประคองความสัมพันธ์ของเราแล้วไงแพรไหม แต่คุณมันก็เอาแต่เรียกร้อง ผมเหนื่อยเต็มทีแล้ว"
แพรไหมเสียงสั่นเครือยิ่งกว่าเดิม "เหนื่อย? ฉันสิที่เหนื่อย! เหนื่อยกับการรอคอย เหนื่อยกับการที่คุณไม่เคยเห็นฉันเป็คนสำคัญจริง ๆ จัง ๆ ในชีวิตคุณ!"
ชยากรเบือนหน้าหนี "ผมก็เป็ของผมแบบนี้ ถ้าคุณรับไม่ได้..."
แพรไหมเสียงแข็งกร้าว "ฉันรับได้! แต่ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะ้าอะไรจากความสัมพันธ์นี้บ้างไม่ใช่เหรอ? คุณคิดว่าการคบกันของเรามันคืออะไรกันแน่!"
ชยากรเงียบไปครู่หนึ่ง มองหน้าแพรไหมด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย "ผม...ผมก็แค่อยากให้ทุกอย่างมันลงตัว ผมสัญญาว่าถ้าโปรเจกต์นี้เสร็จ ผมจะมีเวลาให้คุณมากขึ้น"
แพรไหมส่ายหน้าช้า ๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม "คำสัญญาเดิม ๆ ...ฉันได้ยินมันมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ฉันไม่รู้ว่าฉันจะรอคุณไปถึงเมื่อไหร่"
ชยากรเดินเข้าไปใกล้ พยายามจับมือแพรไหม"อย่าพูดแบบนั้นสิแพร ผม..."
แพรไหมสะบัดมือออก "ปล่อยฉันเถอะ ฉันเหนื่อยที่จะต้องทะเลาะกับคุณเื่เดิม ๆ แล้ว"
แล้วเธอก็เดินหนีขึ้นห้องนอน ปล่อยให้ชยากรยืนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ หงุดหงิด และความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ
ชยากรถอนหายใจอย่างหนักหน่วง เขาขยี้ผมอย่างหงุดหงิด ความตึงเครียดและความเงียบที่ปกคลุมมันอึดอัดเกินทน คอนโดจึงเป็ที่แรกที่เขาคิดถึง แม้จะรู้ว่าคนที่รออยู่ที่นั่นก็ไม่ได้มีความผูกพันทางใจใด ๆ นอกเหนือจากข้อตกลงทางธุรกิจก็ตาม...
เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป สิ่งแรกที่ชยากรสังเกตเห็นคือความเงียบและความมืดมิด ชัชชนไม่อยู่ที่นี่
"ชัชชน?" ชยากรเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความสงสัย แต่ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ
เขามองนาฬิกาที่ข้อมือ เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว ชัชชนหายไปไหน?
ชยากรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาชัชชน แต่ไม่มีใครรับสาย เขาโทรซ้ำอีกสองสามครั้ง แต่ก็ยังคงไร้การตอบสนอง ความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของชยากร ชัชชนกล้าดียังไงถึงไม่อยู่ที่คอนโดในคืนที่เขาควรจะอยู่
สายตาเลื่อนไปเจอจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่โดดเดี่ยวบนโต๊ะหน้าโซฟา
ชยากรรีบหยิบมันขึ้นมาอ่าน ในจดหมายมีลายมือที่คุ้นเคยเขียนไว้ด้วยถ้อยคำหนักแน่น
ถึงคุณชยากร
ผมขอยกเลิกสัญญาทั้งหมดของเรานับั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ขอให้คุณมีความสุขกับคนที่คุณรัก
ชยากรกำกระดาษในมือแน่น ความโกรธแล่นพล่านไปทั่วร่าง "นายกล้าดียังไงมาทำแบบนี้! ทั้งที่ฉันยังไม่ได้สั่ง!"
เขาไม่รอช้ารีบสั่งให้บอดิ้การ์ดตรงไปยังร้านอาหารที่ชัชชนทำงานอยู่ เมื่อสอบถามพนักงานก็ได้รับคำตอบว่า ชัชชนลาออกไปแล้ว ชยากรร้อนใจยิ่งกว่าเดิม และให้คนไปดูที่บ้านเช่าของชัชชน แต่พบเพียงป้ายที่แขวนไว้หน้าประตูว่าปล่อยเช่า
ชยากร: บ้าจริง! (ชยากรสบถออกมาอย่างหัวเสีย)
ชยากร: ไปตามหาตัวชัชชนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม!
บอดิ้การ์ด: ครับ
เวลาผ่านไปไม่นาน บอดิ้การ์ดก็โทรศัพท์กลับมาด้วยน้ำเสียงใ
บอดิ้การ์ด: คุณชยากรครับ...ผมเจอตัวชัชชนแล้วครับ แต่ว่า...
ชยากร: แต่ว่าอะไร!? (ชยากรเค้นเสียงถามอย่างใจร้อน)
บอดิ้การ์ด:ชัชชน...กำลังรับงานให้กับคุณธนาที่ไนต์คลับครับ
ชยากรรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เพราะธนาคือศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจของเขา และไนต์คลับของธนา...เป็ที่รู้กันว่าเป็แหล่งรวมอบายมุข และมักมีการค้าประเวณีแอบแฝงอยู่ ความโกรธที่ประดังเข้ามาจนแทบควบคุมไม่ได้
ณ ไนต์คลับ
"กินเข้าไปสิ" ธนาแสยะยิ้มมุมปาก ยื่นยาเม็ดสีขาวให้ชัชชน น้ำตาของชัชชนไหลอาบแก้ม เขาพยายามเบือนหน้าหนี เพราะเขารู้ว่ามันคือยาอะไร
"ผมขอไม่กินได้ไหมครับ" ชัชชนอ้อนวอนเสียงสั่น
"อย่าดื้อเลยน่า...กินเข้าไป แล้วทุกอย่างจะง่ายขึ้น" ธนาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะบังคับให้ลูกน้องจับชัชชนกรอกยาเข้าไปในปาก
ฤทธิ์ยาเริ่มแผลง ชัชชนรู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเริ่มก่อตัวขึ้น
ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องถูกกระแทกเปิดอย่างแรง ชยากรและบอดิ้การ์ดอีกห้าคนปรากฏตัวด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาของชยากรจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความใและโกรธเกรี้ยว
ชัชชนสบตากับชยากร "คุณ.."
"ปล่อยราซ!" ชยากรตวาดเสียงดังลั่นใส่ธนา ก่อนจะตรงเข้าไปกระชากชัชชนออกจากพันธนาการมาอยู่ในอ้อมกอดของตน
"..."ชัชชนสบตากับชยากร แววตาดีใจปนความเ็ปฉายบนใบหน้าของชัชชน
ธนาหัวเราะในลำคอ "โอ้โห...มาถึงนี่ได้ยังไงครับเนี่ย ไม่คิดว่าจะมา ผมไม่ได้เตรียมอะไรต้อนรับเ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์เลย"
"อย่ายุ่งกับเด็กคนนี้!!!" ชยากรเสียงแข็ง ดวงตาคมกริบจ้องมองธนาอย่างไม่ลดละ
ธนาพูดพลางยิ้มเยาะ "อะไรกันครับเนี่ย ชอบเด็ก N คนนี้หรอกหรอ จุ จุ จุ...เ้าพ่อโรงแรมรวยระดับประเทศอย่างคุณชยากรและที่สำคัญเพิ่งขอแต่งงานกับดาราไปหยก ๆ ตอนนี้กำลังมาตามชู้กลับไปเนี่ยนะ" ธนาส่งสายตาให้ชยากรรู้ว่าภายในห้องนี้มีกล้องกำลังจับภาพเขาอยู่
"..."ชยากรชะงัก เมื่อเห็นกล้องวงจรปิดรอบห้อง เขาโมโหจนลืมนึกถึงเื่นี้ไปเลย เขาจะให้ข่าวฉาวเื่นี้มากระทบไม่ได้เด็ดขาด
"..."ชัชชนเงยหน้ามองชยากร
ด้วยความสับสนและกลัวว่าข่าวจะเสียหาย ชยากรจึงตัดสินใจปล่อยชัชชนออกจากอ้อมกอด และหันหลังเพื่อเดินกลับ
ชัชชนเซเล็กน้อย "..."
"อ้าว?...ไม่ช่วยแล้วหรอครับ" ธนาแสยะยิ้มเยาะหยัน
ชยากรค่อย ๆ กำหมัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ความโกรธฉายชัดอยู่ในแววตา
"ก็แค่เด็ก N แกจะทำอะไร ก็แล้วแต่แก" ชยากรพูดเสร็จ แล้วเดินออกไปทันที
"..."ชัชชนทรุดเข่าลงกับพื้น มองตามแผ่นหลังของชยากรที่ค่อย ๆ เลือนหายไป
"หึ..."ชัชชนแค่นหัวเราะในลำคอ ความรู้สึกสมเพชตัวเองถาโถมเข้ามา เขามันก็แค่เด็ก N ตามที่ชยากรบอกนั่นแหละ..ไม่ได้มีค่าอะไร
หยาดน้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้มอีกครั้ง ชัชชนตัดสินใจคว้ายาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมากินเข้าไปจนหมดเม็ด ในหัวของเขามันว่างเปล่า
ธนาและลูกน้องมองสภาพของชัชชนแล้วหัวเราะอย่างสมเพช
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็พร่าเลือน...เขารู้สึกถึงััหยาบกระด้าง การกระทำที่ไร้ความปรานี ราวกับร่างกายของเขาไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป
วันต่อมา
คลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่ร้านไนต์คลับถูกเผยแพร่ออกมา แต่ไม่มีเสียง เป็ภาพที่ชยากรบุกเข้าไปกระชากเด็ก N เข้ามากอด และถูกตัดเพียงเท่านั้น กลายเป็ประเด็นร้อนแรงที่ถูกพูดถึงไปทั่วประเทศอย่างรวดเร็ว ภาพลักษณ์ของนักธุรกิจหนุ่มหล่อ รวยเสน่ห์ และเป็ที่หมายปองของสาว ๆ ทั่วประเทศ เริ่มสั่นคลอนอย่างหนัก
สื่อทุกสำนักต่างประโคมข่าวอย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งขุดคุ้ยเื่ราวความสัมพันธ์ระหว่างชยากรกับชัชชน รวมถึงข่าวลือเื่รสนิยมทางเพศของชยากรที่เคยเป็เพียงกระแสในวงแคบ ๆ ก็ถูกนำมาขยายผล
'นักธุรกิจพันล้านที่เพิ่งเซอร์ไพรส์ขอคบแพรไหมไม่นาน บุกแย่งเด็ก N'
'ความสัมพันธ์ลับ ระหว่างไฮโซกับเด็กเอ็นเตอร์เทน'
'รสนิยมแท้จริงของไฮโซชยากรถูกเปิดเผย'
ผลกระทบเริ่มชัดเจน หุ้นโรงแรมของตระกูลสั่นคลอนอย่างหนัก นักลงทุนเริ่มไม่มั่นใจในภาพลักษณ์ของผู้บริหารหนุ่มไฟแรง
ห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราสไตล์โมเดิร์นในคฤหาสน์ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความโอ่อ่าบัดนี้ถูกปกคลุมด้วยไอความโกรธเกรี้ยว ธนินทร์ผู้เป็บิดา ใบหน้าแดงก่ำ เส้นเืที่ขมับปูดโปน มือหนาที่ปกติจะใช้ชี้นำโครงการโรงแรมระดับพันล้านบัดนี้กำลังทุบลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรงจนเสียงสนั่นลั่นไปทั้งห้อง
"นี่แกทำบ้าอะไรลงไป!" เสียงของธนินทร์ดังสนั่นจนกำแพงะเื ร่างสูงใหญ่ของเขาที่เคยสง่างามบัดนี้สั่นเทิ้มด้วยความกราดเกรี้ยว
"นี่มันไม่ใช่แค่เื่เล็กน้อยนะ! ข่าวฉาวเื่เด็ก N บ้าอะไรนั่น มันทำลายชื่อเสียงที่สร้างมาทั้งชีวิตของตระกูลเรา!"
มณีผู้เป็มารดานั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้าซีดเผือด แม้จะรู้สึกผิดหวังและอับอายไม่แพ้กัน แต่เธอก็ดูจะหวาดกลัวอารมณ์ที่รุนแรงของสามีมากกว่า
"มันไม่ใช่อย่างที่ข่าวเขียน..." ชยากรพยายามจะพูด แต่เสียงของเขาถูกกลืนหายไปในความโกรธของบิดา
"ไม่ใช่อย่างที่ข่าวเขียนงั้นเหรอ! แล้วรูปที่มันลงหราอยู่นี่มันคืออะไร! ตาบอดหรือไงถึงมองไม่เห็น!" ธนินทร์หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาขยำในมืออย่างแรง ก่อนจะปาลงพื้นต่อหน้าชยากร
"โรงแรมของเรามันต้องสร้างความน่าเชื่อถือ! ความไว้วางใจ! ไม่ใช่ข่าวฉาวโฉ่แบบนี้! แกคิดว่าลูกค้าจะกล้ามาร่วมงานกับเราไหม! คิดว่าหุ้นส่วนจะยังเชื่อใจเราอยู่ไหม!"
"คุณคะ ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ" คุณหญิงมณีพยายามปรามสามี แต่ก็ไม่เป็ผล
"จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง! ลูกชายตัวดีของเธอทำเื่บัดซบขนาดนี้!" ธนินทร์หันไปตวาดใส่ภรรยา ก่อนจะหันกลับมาทางชยากรอีกครั้ง
"ไหนจะแพรไหมอีก! แกคิดถึงจิตใจเขาบ้างไหม!"
ชยากรก้มหน้าลง เขาไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ ความรู้สึกผิดท่วมท้นจนพูดอะไรไม่ออก เขารู้ว่าความผิดพลาดครั้งนี้มันใหญ่นัก และผลกระทบที่ตามมามันเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้เพียงลำพัง
"ฉันอุตส่าห์สร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยเืเนื้อและหยาดเหงื่อ!" ธนินทร์ชี้หน้าชยากรอย่างเดือดดาล
"เพื่อแกจะได้สืบทอด! เพื่อให้แกได้เป็ใหญ่ในวงการ! แต่แกกลับเอาชื่อเสียงที่ฉันสร้างมาไปทิ้งน้ำ! แกมันไอ้ลูกไม่เอาไหน! "เสียงตวาดก้องไปทั่วห้องรับแขก ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดมากขึ้นไปอีก
"..."
แพรไหม ตกเป็เป้าสายตาในการถูกนินทา เธอปฏิเสธรับงานทุกอย่าง ไม่อยากไปสัมภาษณ์เื่นี้ และงดการติดต่อทุกช่องทาง
4K
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1751968032_51084667.webp)