เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เมื่อแสงแดดยามเช้าส่องกระทบหยางเฉินลุกจากเตียงด้วยจิตวิญญาณอันเต็มเปี่ยม เขาหยิบเสื้อขึ้นมาสวมเตรียมจากไป

        หญิงสาวลืมตาสะลึมสะลือตื่นขึ้นด้วยความไม่พอใจปราศจากมาดหัวหน้ากลุ่มใต้ดินผู้หน้าเกรงขามโดยสิ้นเชิงในยามนี้เธอดูเหมือนหญิงสาวธรรมดาทั่วไป

        "ฉันบอกคุณแล้วไงว่าอย่าทำในน้ำแล้วเป็นไงล่ะ ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนน้ำยังอยู่ข้างในอยู่เลย"

        "เฉียงเวยที่รักคุณไม่มีความรู้เรื่องการแพทย์พื้นฐานเลยนะ ที่เขาเรียกว่าอาการบวมน้ำ ฮ่าฮ่า"

        "ฉันไม่สน คุณมันไร้มโนธรรม"

        หยางเฉินหัวเราะกล่าวว่า "มันจะดีขึ้นเองหากคุณฝึกฝนมากๆในครั้งหน้า เรามาทำให้สมบูรณ์แบบกันเถอะ"

        "เฮ้อ ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าตกหลุมรักอันธพาลปากไม่มีหูรูดอย่างคุณได้อย่างไร"

        หลังจากหยอกล้อกันสั้นๆหยางเฉินจำได้ว่าต้องบ้านไปเปลี่ยนชุดไปทำงานเขาตบก้นเธอแล้วรีบออกจากบาร์ไปอย่างรวดเร็ว

        เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านสวนหลงจิ่งก็เป็นช่วงเวลาอาหารเช้าพอดี ป้าหวังที่กำลังจัดอาหารเห็นหยางเฉินเข้ามาพอดีเธอสับสนไปชั่วขณะ ก่อนถามว่า

        "คุณชายไปไหนมาคะคุณหนูและฉันเป็นห่วงคุณแทบแย่"

        ทันทีที่ป้าหวังพูดหลินรั่วซีที่กำลังกินโจ๊กอยู่สะอึกขึ้นมาทันที เธอขมวดคิ้วกล่าวว่า "หนูไม่ได้เป็นห่วงเขาค่ะ"

        เมื่อเห็นท่าทางเย็นชานั้น หยางเฉินไม่สนใจเขานั่งลงที่โต๊ะหยิบทัพพีมาตักโจ๊กใส่ชาม เริ่มต้นทานอย่างมีความสุข

        "ป้าหวังครับขนาดโจ๊กยังอร่อยขนาดนี้ ป้าทำได้ยังไงกันครับ"

        ป้าหวังหัวเราะอย่างมีความสุข ตอบว่า "ถ้าคุณชายชอบก็กินเยอะๆ นะคะ"

        เธอกลับไปที่ครัวเพื่อทำอะไรบางอย่าง

        หลังจากจัดการโจ๊กไปสองถ้วยใหญ่หยางเฉินก็เดินไปหยิบทัพพีเตรียมตัวจะตักโจ๊กในหม้ออีกครั้งหลินรั่วซีเห็นดังนั้นก็เลื่อนหม้อโจ๊กมาข้างๆ ตัวเอง ไม่ให้หยางเฉินมีโอกาสได้ตัก

        หยางเฉินเห็นดังนั้นเหมือนได้รับดาเมจอย่างรุนแรงก่อนหัวเราะว่า "ภรรยาที่รักคุณไม่แม้แต่จะให้สามีได้ทานโจ๊กยามเช้าเชียวหรือ"

        "นายกินไปตั้งสองถ้วยแล้ว อ๊ะฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้น" หลินรั่วซีเลื่อนหม้อไปใกล้ตัวมากขึ้นพร้อมก้มหน้าทานโจ๊กต่อ

        "โจ๊กแค่นั้นไม่พอยาไส้หรอกนะเอ๋ หรือว่ารั่วซีจะโกรธที่ผมไม่กลับมาเมื่อคืน?"

        "ฉันไม่สนว่านายจะไปที่ไหน"

        "แล้วทำไมคุณไม่ให้ผมกินโจ๊กล่ะ"หยางเฉินรู้สึกสับสน

        "ป้าหวังทำให้ฉัน ไม่ใช่นาย"

        หยางเฉินลังเลอยู่ชั่วครู่ ถึงโจ๊กจะอร่อยแค่ไหนแต่ด้วยคำมั่นสัญญากับสาวๆ ในออฟฟิศ หยางเฉินจำต้องปล่อยโจ๊กไปเขาขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรึยมตัวออกจากบ้าน

        ป้าหวังที่ออกจากครัวพร้อมโจ๊กหม้อใหญ่เห็นหยางเฉินกำลังจะออกไปเธอรีบเอ่ยถามทันที "ไม่ทานอีกหน่อยเหรอคะยังร้อนๆ อยู่เลย"

        "ผมมีบางอย่างต้องไปทำตอนเช้าครับป้าเดี๋ยวผมจะหาอะไรทานข้างนอก"

        หยางเฉินเห็นโจ๊กในหม้อก็น้ำลายสอจำต้องตัดใจเดินออกจากบ้านไป ป้าหวังถอนหายใจเดินไปข้างๆ หลินรั่วซี ก่อนกล่าวว่า

        "คุณหนู คุณชายเป็นคนดีนะคะคุณควรคุยกับเขาดีๆ อย่าต่อต้านกันอีกเลย"

        หลินรั่วซีหยุดค้างไปชั่วขณะกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า "ไม่ต้องสนใจเขาหรอกค่ะ"

        "ถ้าหากเขาจะไปกินข้าวข้างนอกก็ปล่อยเขาไปเถอะ"

        "ผู้ชายน่ะเมื่อยังหนุ่มยังแน่นก็มักจะเที่ยวเล่น ถ้าคุณหนูดูแลเขาอย่างดีล่ะก็ผู้หญิงข้างนอกนั่นจะเทียบกับคุณหนูได้อย่างไรคุณชายก็คงไม่ออกไปข้างนอกทั้งคืนอีก"

        หลินรั่วซียืนขึ้นวางช้อนลงดูเหมือนเธอไม่ต้องการฟังไปมากกว่านี้

        "ป้าคะหนูอิ่มแล้วขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"

        ป้าหวังเห็นหลินรั่วซีไม่อยากพูดเรื่องนี้ เธอไม่อาจทำอย่างไรได้ทำได้เพียงถอนหายใจ และเก็บโต๊ะอาหารต่อไป

        เหตุการณ์ในตอนเข้าไม่สามารถกระทบอารมณ์หยางเฉินได้เขาฟังข่าวในตอนเช้า ขณะขับรถไปตลาดที่ซึ่งเขาเคยขายแพะย่างเขาเดินไปซื้ออาหารเช้าที่มีหลากหลาย

        พ่อค้าแม้ค้าที่นี่ต่างรู้จักหยางเฉินเป็นอย่างดีต่างเอ่ยทักทายเขาเป็นการใหญ่ และยังแถมอาหารให้เขามากมายหยางเฉินเก็บกล่องใส่อาหารไว้ท้ายรถ วันนี้เขาไม่เห็นลุงหลี่มาขายของเป็นไปได้ว่าเขายังไม่ทราบเหตุการณ์เมื่อคืน

        เมื่อคิดถึงลุงหลี่หยางเฉินอยากให้จางหู่เขียนจดหมายไปบอกคนแถวนี้เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

        หยางเฉินมาถึงบริษัททันเวลาเขาขึ้นลิฟต์มาก็พบกับสองสาวยืนอยู่พวก เธอหัวเราะและพูดขึ้นว่า

        "ทำไมพี่หยางมาถึงเอาป่านนี้พวกเราหิวกันแทบแย่แล้วรู้ไหม"

        หยางเฉินยกกล่องขนาดใหญ่ขึ้นมา "อาหารมันค่อนข้างมากน่ะครับต่อไปผมจะมาให้เร็วกว่าเดิม"

        ขณะพูดหยางเฉินเดินตรงไปที่โต๊ะของเขาซึ่งไม่มีอะไรเลยนอกจากคอมพิวเตอร์ มันเหมาะที่จะเป็นที่วางอาหารอย่างมาก

        สาวๆในแผนกต่างส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเมื่อเห็นโต๊ะของหยางเฉินเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายไม่ว่าจะเป็น ซาลาเปา ขนมปังโรลไส้แมนดาริน ปาท่องโก๋ ข้าวเหนียว เค้กแป้งเกี๊ยวย่าง และขนมปัง แม้แต่น้ำซุปที่เต็มไปด้วยถั่วพวกเธอมองไปที่หยางเฉินพร้อมนัยน์ตาพร่างพราวระยิบระยับ

        "หยางเฉิน คุณพระช่วยคุณนี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ นำอาหารมากมายเหล่านี้มาจากไหนและยังหลีกเลี่ยงอาหารมื้อหนักอีกด้วย โอ้ววว" ตาของจางไช่เปล่งประกายรีบคว้าขนมปังไส้ถั่ว กัดไปหนึ่งคำในทันใด

        "ไม่น่าเชื่อว่านายจะเป็นปรมาจารย์ด้านการซื้ออาหารเช้ามีทั้งนมวัวและนมถั่วเหลือง มีทั้งหวานและไม่หวาน"

        จ้าวหงเยี่ยนไม่คิดว่าหยางเฉินจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านซื้ออาหารเช้าโดยแท้จริง

        เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานสาวมีความสุขหยางเฉินรู้สึกปลาบปลื้ม และภูมิใจในเวลาเดียวกัน

        "ทุกคนทานได้เต็มที่เลยนะครับถ้าหากต้องการอะไรโปรดบอกผมมาได้เลย ครั้งหน้าผมจะซื้อมาให้ทานเอง" หยางเฉินไม่ลืมที่จะโม้และประจบประแจงเพื่อเพิ่มโอกาสมีชีวิตรอดในสมรภูมิแห่งนี้