อินดี้ลุกออกจากเตียง เธอเดินผ่านมาเรียและบิลลี่ไปโดยไม่สนใจเลยว่าคนที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆเตียงนั้นจะรู้สึกอย่างไร ตอนนี้ภายในใจของเอเธนส์นั้นมันเหมือนหล่นวูบลงที่พื้นเขาทำอะไรไม่ถูกนอกจากยืนนิ่งๆเพื่อปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไปตามกาลเวลา
“ทีนี้จะทำยังไงดีละคะพี่เอเธนส์ ท่าทางคุณอินดี้เธอจะไม่ยอมอยู่ที่ต่อแน่ๆนะคะ”
“ให้ผมทุบหัวแล้วลากไปมัดไว้ใต้ห้องใต้ดินเลยไหมครับ เธอจะได้ไม่หนีพี่ไปอีก”
“จะบ้าหรอ ทำแบบนั้นคุณอินดี้ก็ยิ่งจะกลัวที่นี่เข้าไปอีกน่ะสิ นี่ละนะที่เค้าบอกว่าสัญชาตญาณหมามันมักจะไม่คิดก่อนเห่าน่ะ”
“ทั้งสองคนออกไปก่อนละกัน พี่อยากอยู่คนเดียว” ตอนนี้เอเธนส์ทำได้แค่เดินไปนั่งที่เก้าอี้โยกเพียงลำพัง เขารู้สึกกังวลและสับสนอย่างบอกไม่ถูก หนึ่งใจก็อยากไปตามอินดี้กลับมา แต่อีกหนึ่งใจเขาก็ไม่ควรรั้งมนุษย์อย่างอินดี้ไว้ เพราะถึงแม้ว่าเขาจะพูดอะไรไปตอนนี้อินดี้ก็คงไม่ฟังเขาอีกต่อไป ก่อกๆๆๆ ก่อกๆๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นในขณะที่เอเธนส์นั่งนิ่งๆเหมือนคนที่สติหลุดไปแล้ว ประตูห้องของเขาถูกเปิดออกหลังจากที่ไม่มีการตอบสนองของเอเธนส์เลย
“พี่บอกแล้วไงว่า ตอนนี้พี่อยากอยู่คนเดียว”
“ลุงเองเอเธนส์ พอดีว่าลุงเอาเืมาเสิร์ฟน่ะ แต่ถ้าเอเธนส์ไม่สะดวกงั้นเดี๋ยวลุงวางไว้ให้หน้าห้องละกันนะ จะได้ไม่รบกวนเอเธนส์ด้วย”
“เข้าเถอะครับลุง ผมมีเื่จะคุยกับลุงพอดีเลยครับ ผมฝากลุงไปตามป้าเคขึ้นมาด้วยนะครับ ผมอยากพูดให้ทั้งสองคนเข้าใจทีเดียวน่ะครับ”
“ลุงคิดว่าเอเธนส์อย่าเพิ่งเจอป้าตอนนี้เลยนะ พายุยังไม่สงบน่ะ เข้าใจใช่ไหม?”
“ก็คงจะจริงนะครับผมก็พูดแรงเกินไปด้วย งั้นเอาเป็ว่าผมจะลงไปหาป้าเคที่ห้องเองครับ ลุงก็ตามมาด้วยนะครับ”
“ได้ แต่ช่วยดื่มเืแก้วนี้ก่อนได้ไหม ลุงถือเข้ามานานแล้ว เอเธนส์ไม่ได้ดื่มเืสดๆมาสองวันแล้วนะ ดื่มซักหน่อยเถอะ”
“ขอโทษนะครับลุง แต่สถานการณ์ตอนนี้ผมกินอะไรไม่ลงจริงๆครับ ลุงเก็บออกไปเถอะครับ”
"แต่ถ้าไม่กินอะไรเลย..ร่างกายมันจะเเย่เอานะเอเธนส์"
"เเค่นี้คงไม่เป็ไรหรอกครับลุง ตอนนี้เรารีบไปหาป้าเคดีกว่าครับ" เอเธนส์เดินดุ่มๆลงมาจากหอคอย จังหวะที่เดินผ่านห้องของอินดี้นั้น ใจของเขาหล่นวูบไปพักหนึ่ง ใจจริงเขาอยากจะเปิดประตูห้องเข้าไปคุย กับเเต่ซะตอนนี้เลย เเต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้อินดี้คงไม่อยากเจอหน้าเขาแน่ๆ เอเธนส์ทำได้แค่มองบานประตูและเดินผ่านไปอย่างช้าๆ ก่อกๆๆๆ ก่อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องของเคกับคริสดังขึ้น ซึ่งคนที่เคาะคือเอเธนส์นั่นเอง…
"เป็บ้าอะไรเนี้ยอยู่ดีๆก็มาเคาะประตู จะเข้าก็เข้ามาสิ!! อ่าว!!เอเธนส์ มีอะไรงั้นหรอ อ่อ..ถ้าจะมาดูว่าป้าเก็บของเเล้วหรือยังล่ะก็..ไม่ต้องห่วงหรอกนะ..ป้าจะรีบเก็บให้เสร็จก่อนวันพรุ่งนี้เเน่นอน เธอไม่ต้องห่วงหรอก!!"
"ป้ากับลุงอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะครับ ไม่ต้องไปอยู่ที่ไหนแล้ว"
"ฮ้ะ?...อะ อะ อะไรนะ ทำไมล่ะ แล้ว…"
"เธอจะไปแล้วครับ อินดี้น่ะ...พรุ่งนี้เช้าเธอจะออกไปจากที่นี่แล้วครับ เธอจะไม่อยู่ที่นี่กับผมแล้วครับป้า ต่อไปนี้ป้ากับลุงก็ไม่ต้องหาทางกำจัดเธอแล้วนะครับ นี่แหละครับเื่ที่ผมอยากจะบอก ผมไปนะครับ" เอเธนส์เดินคอตกออกมาจากห้องของป้าเคกับลุงคริส ในขณะที่ป้าเคยังไม่อาจปักใจเชื่อว่าสิ่งที่เอเธนส์พูดนั้นมันจะเป็ความจริง
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นคุณ ทำไมอยู่ๆก็กลายเป็แบบนี้ไป…"
"ผมก็รู้พร้อมกันกับคุณนี่แหละ แต่ถ้าให้ผมเดามั่นคงจะเป็ผลพลอยได้จากการที่คุณทำร้ายเธอวันนี้แหละ"
"งั้นหรอ...ฮึ!!แต่ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้อยู่ในบ้านหลังนี้อย่างสงบสักที แล้วเด็กนั้นจะออกไปตอนเช้าพรุ่งนี้แน่นะ...ไม่ใช่ว่าพอถึงเวลาแล้วต้องมีอะไรมาคอยขัดขวางไม่ให้เธอไปนะ"
"ไม่หรอกค่ะ...เพราะคุณอินดี้ยืนยันกับพี่เอเธนส์และมาเรียเสียงเเข็งเลยว่า เป็ตายร้ายดียังไงก็จะไม่อยู่ที่นี่ต่อถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับเงินค่าจ้างเธอก็ไม่สนใจค่ะ ทีนี้สาแก่ใจป้ารึยังคะ"
"มาเรีย!!...อย่าเพิ่งเข้าใจป้าผิดนะ หนูลองคิดดูดีๆสิว่าที่ป้าทำไปเพราะ้าให้ตระกูลของเราคงอยู่ต่อไป และเหนือสิ่งอื่นใดป้ากำลังทำให้เอเธนส์กลับมาเป็คนเดิมนะ"
"กลับมาเป็คนเดิมงั้นหรอคะ...คนที่นั่งเศร้าอยู่ในห้องเพียงลำพัง ไม่ออกไปเจอหน้าใคร ไม่พูดคุยกับใครแม้กระทั่งคนในบ้านน่ะหรอคะ มาเรียถามจริงๆนะ พวกป้ามีความสุขจริงๆหรอ ที่เห็นพี่เอเธนส์อยู่โดดเดี่ยวแบบนั้น ตอนแรกมาเรีย ก็เห็นด้วยกับการขับไล่คุณอินดี้ออกไปจากบ้านหลังนี้ แต่พอใช้ชีวิตอยู่กับเธอไปสักพักมาเรียก็รู้ว่า เธอคือคนที่เปลี่ยนแปลงชีวิตที่เอเธนส์ให้กลับมามีรอยยิ้มและมีความสุขอีกครั้งไม่ใช่หรอคะ ป้ากับลุงก็เห็นแล้วนี่แล้วจะยังขัดขวางพี่เอเธนส์อีกทำไม"
"โอเค ป้ายอมรับผิดทุกอย่าง แต่จะให้ป้าทำยังไงได้ในเมื่อยังไงเด็กคนนั้นก็จะออกจากบ้านหลังนี้ไปอยู่ดี"
"ก็ถ้าป้าเคไม่เอามีดบังตอไปไล่ฟันเธอแบบนั้น เธอก็คงไม่ต้องหนีไปไกลพี่เอเธนส์แบบนี้หรอกคะ...แต่ก็เอาเถอะ ตอนนี้มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว...บ้านหลังนี้คงกลับมาสงบสุขตามที่ป้าคิดไว้และพี่เอเธนส์เองคงกลับไปเป็คนเดิม...คนที่นั่งมองแต่หน้าต่างอยู่บนเก้าอี้โยก ไม่สุงสิงกับใคร นั่งใจลอยเหมือนคนเสียสติ แบบที่ป้า้าไงล่ะคะ งั้นมาเรียขอตัวก่อนนะคะ เชิญป้ากับลุงฉลองความสุขกันให้พอค่ะ ไปบิลลี่" มาเรียน้ำตาซึมเล็กน้อยเพราะเธอไม่คิดเลยว่าป้ากับลุงที่เธอเคารพและรักมากจะทำร้ายจิตใจของพี่ชายเธอด้วยวิธีนี้ มาเรียแอบวิ่งออกมานั่งที่ศาลาหน้าบ้านพร้อมกับบิลลี่ที่เดินตามมาติดๆ
"พูดแบบนั้นไปมันจะดีหรอ คำพูดเธออาจจะทำให้ป้ากับลุงเสียใจนะ มีสติหน่อยสิ"
"แล้วที่ป้ากับลุงทำกับพี่เอเธนส์ล่ะ ไม่คิดว่าเขาจะเสียใจบ้างหรอ ใช่สิ!!คนที่ไม่มีความรักให้คนอื่นอย่างนาย จะไปเข้าใจอะไรล่ะ ฮือฮือ.."
"ฉันเนี่ยหรอไม่มีความรัก...ใครบอกเธอ?"
"ก็ฉันไม่เคยเห็นนายรักหรือเป็ห่วงใครเลยนี่นา…."
"ก็ฉันรักและห่วง……!!"
"ห่วงใคร...นายรักใครงั้นหรอ?"
"ช่างมันเถอะ...มันไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้นหรอก ว่าเเต่เธอน่ะจะทำยังไงต่อไป…"
"ขนาดพี่เอเธนส์ยังรั้งคุณอินดี้ไว้ไม่ได้ แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ"
"นี่เราต้องยอมปล่อยคุณอินดี้ไปและก็ต้องยอมให้พี่เอเธนส์กลับไปเป็แบบเดิมใช่ไหม?"
"ก็คงต้องเป็แบบนั้นแหละ ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย ฉันอยากจะเข้าไปคุยกับพี่เอเธนส์ ฉันอยากเข้าไปจะปลอบใจพี่เค้ามาก"
"แต่ตอนนี้พี่เอเธนส์ไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้นเธอก็รู้นี่ หยุดร้องไห้ได้เเล้ว ฉันรู้ว่าเธอสงสารพี่เอเธนส์ เเต่เธอต้องตั้งสติและหาวิธีช่วยพี่เอเธนส์จะดีกว่าไหม.."
"จะช่วยยังไงล่ะ สมองฉันมันคิดอะไรไม่ออกเลย"
"ฉันว่า...ฉันพอคิดอะไรบางอย่างออกแล้วล่ะเพียงแต่ว่าเื่นี้เราต้องให้พี่เอเธนส์ร่วมแผนด้วย" มาเรียรีบปาดน้ำตาและหันมามองหน้าของบิลลี่ด้วยความสงสัยว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรอยู่ รอยยิ้มเ้าเล่ห์ของวิลลี่มันทำให้มาเรียคิดไม่ถึงเลยว่า แผนที่เขากำลังจะเริ่มต่อไปนี้มันเกี่ยวกับอะไรกันแน่และทำไมต้องให้เอเธนส์ มาร่วมแผนด้วย ถ้าอยากรู้ว่าแผนคืออะไร ติดตามต่อได้นะ EP หน้านะคะ
664
