เมสันแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหลากสีที่ดูโดดเด่น แม้ในความมืดก็ยังเห็นได้ชัด แบบนี้มันลอบติดตาม หรือบอกให้รู้ว่าติดตามอยู่กันแน่ก็ไม่อาจทราบได้
[เมสัน คาร์แมน อาญชากรร้ายแรง ระดับพิเศษ ค่าต่อสู้ : 310 ความชำนาญ : ะเิทุกชนิด ]
ห้ะ! ทำไมมันต่ำแบบนี้ละ จินตะลึงในใจกับค่าพลังต่อสู้ที่ต่ำแบบนี้
“คุณเป็อาชญากรใช่ไหม?” เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าสกิลตัวเองผิดพลาดหรือเปล่า
“เออสิ…ข้าเป็ถึงอาชญากรร้ายแรง ระดับ พิเศษเลยนะเว้ย เป็ไงกลัวละสิ!” เมสันทำท่าอวดอ้าง
“ถึงจะแปลกใจอยู่บ้างก็เถอะ แต่รีบทำให้มันจบๆ ดีกว่า" จินกวักมือเรียกอย่างสบายๆ
เมสันยุบยิ้ม วิ่งเข้าไปซัดหน้าจิน จินปัดหมัดนั้นทิ้ง ลูกเตะก็ถูกปล่อยมาอีก จินเอี่ยวตัวหลบ และหมุนตัวกลับมารับหมัดของเมสันไว้ แต่ทางด้านนั้นกลับยิ้มอย่างมีชัยเฉย
ตู้ม!
จู่ๆ สีข้างด้านขวาของจินก็เกิดการะเิขึ้น ส่วนเมสันได้ถอยร่นออกมาดูลมงานของตัวเองที่กำลังตลบอบอวลไปด้วยกลุ่มควันและกลิ่นสาบไหม้
“มันคืออะไร นั่นน่ะ?" เสียงของจินดังจากกลุ่มควัน
เมสันเบิกตากว้างอย่างใ ร่างของจินไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน มีเพียงรอยที่เห็นจากเสื้อผ้าเท่านั้น
“เฮ้อ…ต้องซื้อเสื้อใหม่อีก" จินแสดงความเซ็งผ่านใบหน้า
“กะ แกเป็ตัวอะไร นั่นมันะเิขนาดเล็กจากเทคโนโลยีนาโนแมชชีนเลยนะเว้ย" เมสันกล่าวอย่างร้อนรน ราคาะเินั้นก็แพงไม่ใช่เล่นๆ ด้วย
ระยะะเิอาจจะไม่กว้างแต่ความรุนแรงจัดว่าขั้นร้ายแรง หากเป็คนธรรมดาเละไปเรียบร้อยแล้ว
“ะเิอะไรนะ?" จินยังทำหน้างง แต่บังเอิญว่าจินไม่ใช่คนธรรมดา
“แก!" เมสันกัดฟันพูดพลางควักะเิหลากหลายแบบปาใส่จิน
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
ะเิที่ปล่อยมาถูกจินปัดมือให้มันออกไปพ้นตัว เนื่องด้วยว่า...กลัวเสื้อผ้าจะเสียหายไปมากกว่านี้ เสียงะเิดังขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณ แต่ไม่มีวี่แววว่าใครจะออกมาดู
“ฝีมือไม่เห็นสมค่าคุยเลยนิ" จินแคะเล็บและเป่าฝุ่นที่ไหล่ออก
“แก!" เมสันจุกปากไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
แต่เขายังไม่ยอมแพ้ สุดท้ายจึงหยิบะเิมือสีดำออกมา 4 ลูกและใช้ปากแกะสลักออก ปามาไปยังจิน
ตู้มๆๆๆ
ความรุนแรงแตกต่างจากของพวกเมื่อกี้อย่างลิบลับ เพียงแค่แรงลมก็ทำให้ต้นไม้ใกล้ๆ ล้มลงไปทั้งราก
“ฮ่าๆ เป็ยังไงละ ยังจะปากดีอยู่อีกเหรอ ฮ่าๆ" เสียงหัวเราะของเมสันช่างสะใจเสียจริง
“แค่เนี้ย!?"
“..." เมสันอ้าปากนิ่งค้าง
จินเดินผ่านกลุ่มควันออกมาอีกครั้ง ทิ้งภาพของเหล่าหลุดลึกน่ากลัวไว้ด้านหลัง ส่วนเสื้อผ้านั้นขาดแหว่งไม่มีสิ้นดี จนเขาต้องจำใจฉีกเสื้อทิ้ง
“รับผิดชอบเสื้อผ้านี้ยังไง!" จินแฝงจิตสังหารไปด้วยกับคำพูด
ฉับพลันความน่ากลัวที่เมสันจินตนาการได้ก็ปรากฏอยู่ด้านหลังของชายหนุ่มตรงหน้า มันเป็ความกลัวที่เขาไม่เคยพบเคยเจอมาเลยตลอดชีวิต
“ดะ เดี๋ยวๆ ค่อยๆ คุยกันก็ได้ ขอโทษ ใช่ ฉันขอโทษ ส่วนพวกเสื้อผ้าเดี๋ยว ซื้อให้เลย 10 ไม่สิ! 100 ตัวเลย!" แข้งขาของเขาแข็งจนก้าวหนีไม่ไหว สุดท้ายต้องล้มตัวคุกเข่าอ้อนวอน
วินาทีนั้น ทำให้เมสันพบเจอกับความนึกคิดของตัวเองได้อีกครั้ง หรือว่านี่…
“แฮ่กๆ" เมสันเริ่มออกอาการเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด เขาเริ่มหายใจไม่ออก เหมือนอากาศตรงจุดนี้ได้หายไปหมดแล้ว
“ยังมีหน้ามาต่อรองอีกเหรอ" จินกระชากหัวเมสันให้มองมาที่ตาของตน
“จงมองเข้าไปและรับรู้ถึงการกระทำนี้ซะ" ดวงตาของจินทอแสงสีทองออกมา เมสันจ้องด้วยความล่องลอย
“ไม่! ออกไป! ม่าย! อ๊ากกก..." สักพักเมสันร้องออกมาอย่างทรมานและกลิ้งไปมากับพื้น
ภาพที่เมสันเห็นคือตะขาบหลายพันตัวไต่ยั้วเยี้ยเต็มร่างกาย สิ่งเบื้องหน้าที่เห็นราวกับว่าเป็ความจริง ทั้งกลิ่น สี รส และความรู้สึกต่างบอกว่ามันเป็จริง เมสันดิ้นพล่านไปมาอย่างทรมาน ส่งเสียงโอดครวญไปทั่ว
พลังที่จินใช้เป็การสะกดจิตเพื่อให้อีกฝ่ายมองเห็นสิ่งที่ตัวเองกลัวและขับออกมาให้มันสมจริง
“ไม่น่าเชื่อว่าพลังระดับนี้ จะเป็แค่เด็ก ม.ปลายเท่านั้น" ชายฉกรรจ์ใบหน้าคมสัน ร่างกายกำยำขับผิวสีแทนของเขาให้โดดเด่น ดวงตาสีเทาจ้องมองมาทางจินอย่างไม่ลดละ
“หะ หัวหน้าช่วยด้วย" เมสันร้องขอความช่วยเหลือ พยายามเอื้อมมือคว้าไปยังหัวหน้าที่เขาเห็นแบบเลือนราง
“ลาก่อน เมสัน" ชายผู้นั้นพูดตัดความหวังของเมสันหมดสิ้น
ปัง! เขาเล็งปืนสั้นในมือไปยังหัวของเมสันก่อนลั่นไก
“ถึงกับฆ่าลูกน้องทิ้งเลยเหรอ โหดไม่เบา” จินเปลือยท่อนบนดูภาพตรงหน้าด้วยความนิ่งเงียบ
“รายต่อไปก็เป็คุณนั่นแหละ” จิตสังหารของชายผู้นั้นพุ่งเป้ามายังจิน
[เจมส์ คริมสัน หัวหน้ากลุ่มอาชญากรร้ายแรง ระดับพิเศษ ค่าต่อสู้ : 478 ความชำนาญ: ปืนคู่]
“แน่ใจเหรอว่าจะเป็ผม?” จินยิ้มตอบ
ขวับ! ปัง!
จินหลบมีดสั้นที่ถูกปล่อยออกมาจากเจมส์ ก่อนเบี่ยงตัวหลบะุปืนที่ถูกยิงมาอีก
การผสมผสานการโจมตีจากอีกฝ่าย ทั้งการยิงและการปาช่างเข้าเป้าตรงจุดตายเขาแทบทั้งสิ้น
“โอ้โห...”ทำให้จินต้องฉีกยิ้มกว้างราวกับเจอเื่สนุกแล้ว
แตกต่างจากทุกคนที่เขาเคยพบมา ท่วงท่าและการเคลื่อนไหวไม่เสียเปล่าจริงๆ อีกทั้งยังมีการสลับข้างถือปืนถือมีดอีกด้วย
ปังๆ
“!” จินเบิกตากว้างพลางรีบหลบในจังหวะที่สองกลางอากาศ
เขาไม่คิดว่าชายตรงหน้าจะสามารถยิงะุชิ่งเปลี่ยนวิถีให้มาหาจินตอนที่จินหลบพ้นแล้วได้
“สายตาและความแม่นยำต้องดีขนาดไหนเนี้ย” จินยิ้มถามพร้อมกับก้มลงหยิบก้อนหินขึ้นมา
“...” เจมส์ไม่ตอบ แต่ใบหน้าเริ่มมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมา นี่เขาก็แทบจะใช้ลูกเล่นทั้งหมดแล้ว
“งั้นแบบนี้ล่ะ” จินเคลือบพลังเวทมนตร์ไว้กับหินและปาออกไป เจมส์เบิกตากว้าง
แย่ละ หลบไม่ทัน ปัง!
หินที่จินปาออกไป กระแทกเข้ากับกลางหน้าอกของชายตรงข้าม จนกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ แม้เจมส์จะพยายามเอาปืนช่วยกั้นไว้ แต่ก็ดูจะไม่ทันเสียแล้ว
“อุ๊ก” เขาสำลักเืและกุมหน้าอกตัวเองอย่างทรมาน
“อ้าว…ทีเดียวจอดไม่ได้สิ” จินเดินเข้าหาโดยโยนหินเล็กในมือ
“...”
“น่าจะหักสักสามสี่ซี่แล้วมั้งกระดูก ไม่ใช้ยาในมือดูล่ะ ” เขาสังเกตเห็นหลอดยาในมือของเจมส์ ดูแล้วโดยรวมน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก
แม้จะใกับคำพูดของจิน แต่เจมส์ก็ไม่รอช้าที่จะเปิดหลอดยาและกรอกเข้าปากไป
“อ๊าก!” ทันทีที่ยานั้นไหลเข้าสู่ร่างกาย จู่ๆ เจมส์ก็คำรามเสียงดังลั่น
.
ใบหน้าอันเหยเกของเจมส์หลุดลอกจนสามารถมองเห็นกะโหลกข้างใน ิัผลัดเปลี่ยนโดยคล้ำขึ้นดูหยาบกระด้าง ขนงอกยาวปกคลุมทั่วทั้งร่างกายที่สูงกว่าเดิมอย่างมาก
จินยืนมองการเปลี่ยนแปลงด้วยความแปลกใจ
ดวงตาแห่งสัตว์ป่าของเจมส์ตวัดมามองจินด้วยน้ำลายที่ไหลออกมาจากปาก
มันมียาแบบนี้ด้วยเหรอ โลกมันเปลี่ยนแปลงไปถึงขั้นไหนแล้วเนี้ย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าโลกด้านนี้จะมีอะไรแบบนี้ด้วย
“มันคืออะไร?”
“แกไม่จำเป็ต้องรู้หรอก เดี๋ยวแกก็ตายแล้ว” เสียงผู้ชายหลายๆ คนดังประสานกันออกมาจากปากของเจมส์ ดูตอนนี้การเปลี่ยนแปลงร่างกายได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว
พรึบ!
ร่างใหญ่ั์ตรงหน้าหายไปจากวิสัยของจิน แต่ว่าเขารับรู้ได้ถึงบางอย่างที่ด้านหลัง จึงหันไปและยกแขนขึ้นกัน
ปัง!
แรงเตะของเจมส์ ส่งร่างจินกระเด็นห่างออกไปทิ้งให้พื้นไปรอยตามระยะทางที่กระเด็น
“เก่งขึ้นเยอะเลย” ชายหนุ่มสะบัดแขนทั้งสองและะโเป็จังหวะเตรียมพร้อม
[ เจมส์ คริมสัน สภาพข้ามขีดจำกัด ค่าต่อสู้ : 578 ความชำนาญ : กรงเล็บ ]
เอาจริงดิ! เพิ่มขึ้นมาตั้ง 100 ยานั้นมันอะไรกันแน่? จินเก็บความสงสัยไว้ในใจ
เจมส์ชิงโอกาสโผล่มาตรงหน้าจินและตวัดขาฟาดเข้าใส่ แต่ถูกชายหนุ่มกันไว้ได้โดยง่าย
ปัง!
จินชกสวนกลับไปจนร่างตรงหน้าไถลไปกับพื้นค่อนข้างไกล
“ไม่ใช่แค่ความเร็วเท่านั้นที่เพิ่มสินะ เหมือนจะอึดด้วยแฮะ” จินฟุตเวิร์คอยู่กับที่รอ
“เข้ามาสิ” และกวักมือเรียกอย่างท้าทาย
เจมส์ซัดเข้าไปตรงๆ จินก้มลงต่ำพร้อมแย็บเข้าไปบริเวณท้องของเจมส์หลายหมัด ก่อนหายไป มาโผล่อีกทีตรงบนหัวตีลังกาฟาดส้นเท้าลงมา เจมส์หันไปมอง้า แต่ไม่ทัน
ตู้ม!
ร่างใหญ่กระแทกลงพื้นจนด้านล่างแตกเป็หลุมหลายชั้น พร้อมสำลักเืสีดำออกจากปาก
“หมดแล้วเหรอ?” จินมองต่ำลงด้วยอารมณ์เหนือกว่า
“แก!” เจมส์จ้องไปยังจินอย่างอาฆาตด้วยความอยากฆ่า
ร่างกายอันใหญ่ั์ที่นอนอยู่ตรงหลุมสั่นเทิ่มจนก่อเกิดออร่าสีดำอันเข้มข้น ฉับพลันสายลมพัดไปทั่วอย่างรุนแรง ความรุนแรงถึงขนาดทำให้ต้นไม้ที่หักแถวนั้นปลิวออกไปเลย
“มีไม้เด็ดซ่อนไว้อีก” ชายหนุ่มถอยออกมาพลางเตรียมพร้อม ยกที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้
พอเห็นเจมส์ลุกขึ้นแล้ว จินพุ่งพรวดเข้าไปตรงหน้าเล็งเตะเสยปลายคาง
หมับ! เจมส์จับเข้าที่เท้าของจิน
“อุ้ย!” เหนือความคาดหมายจนทำให้ชายหนุ่มแปลกใจอีกครั้ง
ตู้ม! เจมส์เหวี่ยงจินไปยังพื้นดินใกล้ๆ และสะบัดไปทั่วคล้ายคลุ้มคลั่ง ก่อนเหวี่ยงฟาดครั้งสุดท้ายจนพื้นะเื
ชายร่างั์ะโขึ้นกลางอากาศแล้วทิ้งศอกลงมา
ตู้ม! จินดีดตัวขึ้นสวนกลับไป ร่างของเจมส์กระเด็นลอยขึ้นกลับไปที่เดิม พร้อมกับเห็นรอยยิ้มแสนชั่วร้ายของจิน
ตู้ม! จินชกไปยังใบหน้าของเจมส์อย่างแรงจนตกลงมากระแทกกับพื้น
“อั่ก!” เจมส์เริ่มสำลักเืสีดำออกมาเรื่อยๆ
ยังไม่ได้ลุกขึ้นดีเจมส์ก็ถูกจินเตะตัดลำตัวส่งร่างไปกระแทกต้นไม้ใกล้ๆ จนโค่นหัก เมื่อเ้าของร่างนั้นแนบนิ่งลงไปสักพัก ความเปลี่ยนแปลงได้กลับมาเป็เหมือนเดิม
“แฮ่กๆ” ร่างกายเจมส์เริ่มกระตุก เกิดการต่อต้านและอ้วกเป็เืออกมา
จินย่างเท้าเข้าไปใกล้ร่างนั้นพลางปัดฝุ่นตามตัว
“จะ...ทำอะไรก็เชิญ” เจมส์พยายามพูดออกมาด้วยความทรมาน
“ก่อนอื่น...บอกผมก่อนสิ ใครเป็คนสั่งเก็บผม?”
“ไม่รู้ เบื้องบนสั่งมาอีกที ถึงเค้นไปก็ไม่รู้” ความสัตย์จริงฉายชัดภาพดวงตาคู่นั้น
“้าแบบนั้นเหรอ แต่ว่า…ผมยังไม่ฆ่าคุณหรอก” จินยิ้มให้เจมส์และสับเข้าต้นคอทำให้อีกฝ่ายสลบไป
ก่อนจะเดินจากไป เขาพบร่างเมสันนอนอยู่ไม่ไกล ดวงตาของจินทอแสงพร้อมกับในมือมีลูกไฟสีทองขนาดย่อมก่อนจะเคลื่อนตัวไปยังร่างนั้นและแผดเผาจนไม่เหลือร่องรอยใดๆ
“สู่สุคตินะ”
จินควักน้ำยาในคลังเวทมตร์พร้อมทั้งบีบมันลงกลางหน้าอกของเจมส์
“สวัสดีครับ พอดีผมจะแจ้งมีคนโดนทำร้ายครับ” จินโทรศัพท์เรียกรถพยาบาล
หลังโทรแจ้งเขาก็หลบออกจากที่เกิดเหตุไปและเฝ้ามองจากมุมสูง เสียงไซเรนดังมาพร้อมกับรถพยาบาลที่เคลื่อนตัวมาใกล้ พวกเขานำพาร่างของเจมส์ไปรักษายังโรงพยาบาล
“เรามาดูกันเจมส์ คุณจะพาผมไปเจอกับองค์กรแบบไหน” ก่อนจากมาจินแฝงพลังไว้กับร่างนั้นดั่งเช่นเขาเคยทำกับฮานะ
“ว่าแต่…เอาไงกับเสื้อผ้าดี?”
ในวันต่อไปคงมีข่าวเื่การเกิดหลุมปริศนาออกมากันทั่ว
5K
![ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744344860_18928631.webp)
