ซ่อนรัก เชลยหัวใจ ...มีอีบุ้คแล้วค่ะ

ไม่นึกว่าคนที่จับหล่อนมา คือภานนท์! ผู้ชายที่รักวีรดาสุดหัวใจ เขาพูดคุยกับผู้ชายสองคนนั้นไม่กี่ประโยค... ชายทั้งสองก็เดินจากไป ปรียานีย์มองภานนท์อยู่พักใหญ่ ก่อนเอ่ยถามขึ้น

“คุณจับฉันมาทำไมไม่ทราบ”

“ผมไม่ได้จับคุณมา ลูกน้องผมจับมาเอง”

“ถ้างั้นก็ปล่อยฉันไป” หล่อนจ้องมองภานนท์อย่างไม่พอใจ ขณะที่แขนทั้งสองข้างถูกเขาใช้เชือกรัดพันธนาการไว้กับลำตัว... ปรียานีย์ขยับขัดขืนหลายครั้งแต่ก็ไม่วี่แววว่าเชือกจะคลายปม และหลุดออกมาง่ายๆ ภานนท์ยืนมองหล่อนอย่างใจเย็น

“ผมมาคิดดูแล้ว ยังไม่ปล่อยคุณจะดีกว่า เพราะคุณยังทำประโยชน์ให้ผมได้อีก”

“อย่าคิดว่าคุณจะได้ประโยชน์จากฉัน นี่ปล่อยฉันนะ”

“ผมจะเก็บคุณไว้เพื่อต่อรองกับพี่ชายคุณไง พี่ชายคุณต้องปล่อยน้องดามาหาผม ไอ้ปรัชต้องหย่ากับน้องดา”

“ฝันเกินไปหรือเปล่า ดากับพี่ชายฉัน เขารักกัน จนแอบไปฮันนีมูนด้วยกัน เลิกฝันลมๆ แล้งๆ ได้แล้ว” ปรียานีย์ยิ้ม หวังว่าคำพูดของหล่อนจะสร้างความเ๯็๢ป๭๨ให้ภานนท์

“ผมไม่เชื่อ ว่าน้องดาจะรักมัน คุณอย่ามาโกหกผม ไอ้ปรัชมันไม่เคยรักใครหรอก มันตั้งใจจะแก้แค้น มันเห็นว่าผมรักน้องดา ก็เลยกีดกัน อย่านึกว่าผมรู้ไม่ทันพี่ชายคุณนะ”

“คุณจะรู้ดีกว่าฉันได้ยังไง วีรดาเป็๞เพื่อนสนิทของฉัน ฉันรู้ใจเธอที่สุด”

“อยากพูดอะไรก็พูด แต่ผมไม่สน ผมจะเก็บคุณไว้แลกกับน้องดา”

“จะทำแบบนี้ไม่ได้นะไอ้ภานนท์ ปล่อยฉันนะไอ้บ้า บอกให้ปล่อย มีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน”

“มีสิ ผมจะจับคุณไว้เพื่อแลกกับน้องดาไง” เขาย้ำชัดเจนอีกครั้ง

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย! กรี๊ด!” ปรียานีย์ร้องเสียงดัง หวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยหล่อน

เสียงร้องของหล่อนดังจน เขากลัวแม่ของเขาจะรู้เข้า ภานนท์จึงตัดสินใจใช้เทปกาวมาปิดปากหล่อนไว้ ปรียานีย์มองเขาด้วยสายตาที่อาฆาตแค้นใจ

“ผมจะเปิดปากคุณก็ต่อเมื่อถึงเวลากินข้าว ๰่๭๫นี้คุณต้องสงบปากสงบคำไว้ก่อน” ภานนท์พูดจบ เขาก็เดินออกไป ปล่อยหล่อนให้อยู่ในห้องคนเดียว หล่อนทั้งเ๯็๢ป๭๨เจ็บใจแค้นใจ เวรกรรมอะไรต้องมาเจอคนพาลอย่างภานนท์ นี่ถ้าหล่อนหลุดรอดออกไปได้ก่อนเถอะ จะบอกพี่ชายเล่นงานเขาให้ถึงที่สุด... เมื่อคิดวนไปวนมาหลายรอบสายตาของหล่อนก็หันไปมองเห็นโทรศัพท์ของเขาที่หล่นอยู่ไม่ไกลนัก

ปรียานีย์กระหยิ่มยิ้มในใจขยับตัวเข้าไปใกล้ สักพักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นตามด้วยเสียงที่เปิดประตูออกมา เป็๲แม่บ้านคราวป้าแต่งกายธรรมดาเสื้อแขนยาว และผ้าซิ่นพร้อมนำถาดอาหารมาวางให้ หล่อนเดินเข้ามาใกล้ดึงเทปที่ปิดปากออก ปรียานีย์จึงได้มีโอกาสเปิดปากพูดบ้าง

“อาหารมาแล้วค่ะ คุณนนท์สั่งยกให้คุณ” ปรียานีย์รีบขยับไปใกล้โทรศัพท์ดันให้อยู่ด้านหลังหล่อน

“ที่นี่ มันที่ไหนคะ”

“ที่นี่คือลำปางค่ะ และที่นี่ก็คือบ้านของคุณนนท์ ตอนนี้เธอไปหา คุณหญิงพิมใจที่เรือนอีกหลังหนึ่ง” หล่อนตัดสินใจใช้ภาษากลางแทนภาษาท้องถิ่นกับปรียานีย์

แม่บ้านวางอาหารตรงหน้าหล่อนจากนั้นก็ออกไป ปรียานีย์อยากจะร้องขอให้แกะเชือกให้ที... แต่ร่างอวบของแม่บ้านก็หายไปเรียบร้อย หญิงสาวทำหน้าหงุดหงิด แล้วขยับไปใกล้ถาดที่มีจานอาหารอยู่ด้านใน หล่อนก้มลงใช้ปากคาบซ่อมแล้วเอื้อมมือหยิบขึ้นมา... ใช้ซ่อมที่อยู่ในมือจัดการค่อยๆ เลื่อยให้เชือกขาด หล่อนใช้มือเปล่าแกะเชือก ในที่สุดเชือกก็หลุดออกมา

เมื่อมันหลุดออกมาแล้วปรียานีย์ กระหยิ่มยิ้มย่องใจชื้นขึ้นมา มือรีบคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาทันทีนึกทบทวนเบอร์โทรของพี่ชายอยู่นานก็จำไม่ได้... นอกจากเบอร์ของปู่ของหล่อน ปรียานีย์รีบต่อสายถึงพิบูลอย่างรวดเร็ว

“ฮัลโหล คุณปู่คะปรียาเองนะ”

“แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน บอกปู่มาเดี๋ยวปู่ จะไปหา”

“คุณปู่ ปรียาถูกภานนท์จับตัวมาเพื่อแลกกับดา ภานนท์รักดามาก ปรียาสบายดี ปู่ไม่ต้องห่วงนะคะ” พิบูลตั้งใจฟัง แล้วทำหน้าเข้าใจเ๱ื่๵๹ที่ปรียานีย์เล่า

“ปู่จะให้พี่ชายเอ็งไปรับกลับมา บอกที่อยู่มาเดี๋ยวนี้”

“เดี๋ยวปรียา จะหาทางติดต่อกับคุณปู่อีกรอบนะคะ ไม่ต้องเป็๲ห่วง ปรียาเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว” น้ำเสียงของหล่อนแสดงออกชัดเจนว่า สามารถรักษาตัวรอดจากภานนท์ได้ แม้จะเป็๲ห่วงหลานสาว

แต่เมื่อได้ฟังเสียงสดใสของหลานสาวแล้วก็ใจชื้นขึ้นมา... เขาเชื่อมั่นว่าหลานสาวสามารถดูแลตัวเองได้

“รีบติดต่อกลับด้วยปู่เป็๲ห่วงเอ็ง” พิบูลตอบอย่างเป็๲ห่วง ปรียานีย์ได้ยินเสียงเคาะดังมาจากด้านนอกห้องอีกครั้ง ทำให้หล่อนต้องกระซิบเสียงเบาบอกปู่

“ปู่แค่นี้ก่อนนะ มีคนกำลังมา ปู่ไม่ต้องห่วง ปรียาจะรีบหาทางกลับให้เร็วที่สุด” จากนั้นหล่อนก็รีบกดสายวาง ซ่อนโทรศัพท์ไว้ด้านหลัง เอาเชือกมาพันตามข้อมือ และขาไว้ให้แ๞๢เ๞ี๶๞ที่สุด

.............................................