หยางจิงหลิง
ข้ามาอยู่ที่ค่ายทหารเกือบ 1 ปีแล้ว มีทหารมากมายเข้ามาและออกไป ตอนนี้แม่รองเรียกร่วมทหารเพราะมีแคว้นอื่นส่งสาร์นมาท้ารบแย่งชิงดินแดนกัน แม่รองที่เก่งกาจจึงอยากเด็ดหัวศัตรูให้สิ้นไปเลยทีเดียวเพราะไม่อยากให้เสียเืเนื้อมากนัก ตอนนี้การฝึกทหารจึงเข้มงวดกวดขันมากขึ้นกว่าเดิม
"ดูเ้าจิงหลิงนั้นสิเดิมตามท่านแม่ทัพใหญ่ตลอดเวลา เลียเก่งยิ่งกว่าอะไรเสียอีก"
"เข้ามาได้ปีเดียวก็ได้เลื่อนขั้นเป็นายกองเสียแล้ว"
"ข้าว่ามันใช้ร่างกายชี้นำท่านแม่ทัพมากกว่า"
"เ้าไม่รู้อะไร ท่านแม่ทัพมีสมีแล้วนะ"
"เอ๊ะ ใช่คนที่อ่อนแอคนนั้นน่ะหรือ"
"อ่อนแออะไรกัน ถ้านายท่านหยางอ่อนแอจริง ไม่มีภรรยาถึงสิบคนหรอกอีกอย่างภรรยาของนายท่านหยางแต่ละคนคือน่ากลัวมาก"
"มีภรรยาถึงสิบคน เยอะขนาดนั้นเลยหรือ"
"ใช่เยอะมาก ขนาดฮองเต้ยังไม่กล้าลงโทษนายท่าานหยางเลย"
"พวกเ้าพูกันเสร็จหรือยัง ทหารรวมพล!!!"
ขาที่ยืนฟังอยู่พร้อมกัท่านแม่รองก็ถึงกับคิ้วกระตุ้ก รู้สึกว่าจะมีคนชะตาขาดเสียแล้ว ข้าไม่พูดอะไรเดินนำหนาทุกคนไปเข้าแถวเรียงกัน พร้อมที่จะรับฟังประกาศจากท่านแม่ทัพใหญ่(แม่รองข้าเอง)
"แคว้นซุ่ยเชียนส่งสาร์นมาท้ารบกับเราเพื่อแย่งชิงแผ่นดินของแคว้นฉินเรา ข้าได้รับคำสั่งมาให้เตรียมทหารร่วมรบ ในครั้งนี้ไม่ได้ออกรบฆ่ากันแต่เป็การปะลองกันเพื่อที่จะคว้ารางวัลคือแผ่นดินเรา ข้า้าคนที่มีฝีมือมาแข่งขันกันในครั้งนี้"
"จิงหลิงเ้าเก่งการต่อสู้มากกว่าพวกเราเ้าไปแข่งเลยสิ"
"เถาฮัวข้าไม่อยากไป"
"เ้ากับข้าเป็เพื่อนกันมานาน ข้ารู้ว่าเ้าเก่งกาจเื่นี้มาก เ้าเก่งถึงเพียงนี้เหตุใดเ้าไม่ลองทำดูล่ะ"
"เ้าก็รู้ว่าท่านแม่ทัพไม่ยอมให้ข้าไปแน่"
ข้าไม่อยากออกไปแข่งขันกับผู้ใดนี้สิ ข้าไม่อยากไปจริงๆ แต่อยู่ๆท่านแม่มองมาที่ข้าก่อนจะยกยิ้มที่น่ากลัวขึ้นมา อย่าบอกนะว่าท่านแม่จะ...
"จิงหลิง เ้าไปแข่งพร้อมกับพวกเขาอีก 6 คน รวมเ้าจะได้ครบ 7 พอดี"
"ท่านแม่ทัพชอบพอจิงหลิงเลยส่งเขาไป ทำเช่นนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือขอรับ"
"ใช่ขอรับ ท่านแม่ทัพเลี้ยงจิงลหิงเอาไว้เช่นนี้มานานเป็ปี เพราะอยากพลักดันเขาขนาดนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือ"
"ใช่ๆ"
"เอาล่ะ ถ้าเช่นนั้นพวกเ้าก็ปะลองกับจิงหลิงดู ถ้าใครชนะก็ไปแข่งกับแคว้นซุ่ยเชียน"
"ขอรับ"
ข้าไม่รู้ว่าคนที่พูดเก่งจริงหรือเปล่าแต่ที่แน่ๆคือท่านแม่รอง ส่งสายตาบอกข้าว่าหากข้าแพ้ท่านแม่รองกินหัวข้าแน่ ซึ่งข้ากลัวแม่รองมากกว่าท่านพ่อข้าเสียอีก หากข้าแพ้ท่านแม่รองเชือดข้าทิ้งแน่ๆข้อหาที่ข้ทำให้ตระกูลหยางอับอาย
"ย่าห์!!!"
ข้าสวนหมัดใส่อีกฝ่ายด้วยเพราะข้าเป็ลูกคนเล็กบิดามารดาเลยให้ข้าสู้ผู้อื่นเป็ กำลังภายในของข้าจึงแข็งแกร่งมาก มากกว่าพี่น้องคนอื่นๆเสียด้วยซ้ำ ท่านแม่เคยบอกว่าข้านั้นถ้าเกิดเป็บุรุษคงได้มีโอกาสเ็นแม่ทัพที่เก่งกาจ หากเป็สตรีก็จะเป็นายคนที่แข็งแกร่ง ข้าก็เชื่อว่าอย่างนั้น ข้ามองคู่ต่อสู้ตรงหน้าคนๆนี้มีกำลังที่ดีแต่ไม่สู้ข้า ทำให้ข้าสวนหมัดกลับไปขาถึงกับถอยหลังไปไกลพอสมควร กระดูกที่แขนของเขาโพล่เสียดแทงออกมา จนต้องยุติกาต่อสู้กับคนๆนี้ไป
"อ๊ากกกกก แขนข้า!!!"
"จิงหลิงเ้าทำเกินไปแล้วนะ เ้าจะฆ่าเขาหรือไรกัน!!!"
"เป็ทหารต้องพร้อมที่จะตายอยู่เสมอ เ้ากล่าวออกมาหน้าตาเฉยข้าบอกให้พวกเ้ามาสู้กับจิงหลิงเพราะ พวกเ้าไม่เชื่อว่าเขามีความสามารถ หากพวกเ้าเก่งจริงก็ล้มเขาให้ได้ อย่าปากเก่งเกินบุรุษควรกระทำ"
"ท่านแม่ทัพท่านรักคู่นอนของท่านถึงเพียงนี้จะให้พวกข้าชนะได้อย่างไรกัน"
"จริงหรือจิงหลิง เ้ากับท่านแม่ทัพใหญ่เป็คู่นอนกันหรือ"
"เถาฮัว เ้าก็คิดเช่นนั้นหรือ"
"ข้าไม่รู้สิ ข้าก็สงสัยเ้าเหมือนกัน"
"เถาฮัวข้านึกว่าเ้าไม่เหมือนคนพวกนั้น ที่ไหนได้เ้าไม่ต่างจากคนพวกนั้นเลยสักนิด"
"ข้าผิดหรือที่คิดเช่นนั้น เ้ากับท่านแม่ทัพดูสนิทกันเกินกว่าแม่ทัพกับนายกอง ข้าไม่ผิดนะที่คิดเช่นนั้น"
"เหอะ ข้าไม่ได้เป็คู่นอนของท่านแม่ทัพ"
"เ้าจะปฏิเสธอะไรให้คิดดีๆหน่อย"
"จ้าวจง เ้ากล่าวเกินไปแล้วจริงๆ เจา้เกลียดข้ามากถึงเพียงนั้นเลยหรือไร พวกเ้าก็คิดเช่นนั้นหรือ"
"สหายทุกท่าน หากใครอยากให้จิงหลิงออกจากกองทัพเรา ให้ยกมือขึ้นเราไม่ต้อการคนที่ใต้เต้าขึ้นตำแหน่งมาด้วยร่างกาย"
"ใช่ๆ พวกเราเห็นด้วย"
"ดี ข้าก็เบื่อเต็มทน ท่านแม่รองข้าจะออกจากที่นี้ตามที่พวกเขา้า ท่านคงไม่รั้งข้าไว้หรอกนะ"
"หากพวกเขามีความคิดที่สารเลวเช่นนี้เ้าก็กลับจวนสกุลหยางก็ได้"
"ขอบคุณท่านแม่รองขอรับ"
"แม่รองอย่างนั้นหรือ"
จ้าวจงเอ่ยออกมา ข้าไม่สนใจพวกเขาหรอกนะคนเช่นนี้อยู่ที่นี้ไปก็ไม่สนุกเลยสักนิด ข้ากลับจวนยังจะดีกว่า พวกเพื่อนที่คิดสารเลวแบบนั้นข้าก็ไม่อยากจะมีเช่นกัน เหอะ ข้าก็นึกว่าจะดีกหับข้าเหมือนที่ข้าดีด้วยที่ไหนได้ข้าผิดหวังกับคนเช่นนี้ที่สุด
"คืนนี้เ้าก็กลับจวนได้เลย"
"ขอรับ"
ข้าเดินมาเก็บของขึ้นม้ากลับจวนทันที โดยไม่ได้สนใจใครอีกเลยเพราะข้าไม่ชอบที่คนเช่นนี้มาเกี่ยวข้องกับข้าอีก
"ท่านแม่ทัพหมายความว่าเช่นไรขอรับ"
"ก็อย่างที่รู้ข้าเป็แม่รองของเขา แม่ที่แท้จริงก็คือแม่ทัพใหญ่ฝ่ายซ้ายฉายาพยัคฆ์เดินดินที่สังหารคนตาไม่กะพริบคนนั้นคือมารดาของเด็กคนนี้ อีกอย่างหยางจิงหลิงเป็สตรีเป็คุณหนูสิบห้าที่บิดาของเขารักมาก พวกเ้าทำนางโกรธก็ระวังบิดาของนางก็แล้วกัน"
"ท่านแม่ทัพพวกข้าผิดไปแล้ว"
"พวกเ้าตัดสิ้นคนเพียงแค่เห็นภายนอก นางเก่งกาจเพียงใดพวกเ้าก็เห็น แต่พวกเ้าอคติกับนางมากเกินไป ข้าจึงไม่รั้งนางให้อยู่ที่นี้ คนที่จะเข้าแข่งกับแคว้นซุ่ยเชียนคือจ้าวจง เ้ามาแทนจิงหลิงหากเ้าพ่ายแพ้ในการแข่งเ้าจะถูกตราหน้าตลอดชีวิตของเ้า"
1K
