บทที่ 22 เวอร์เธอร์และโรเบิร์ตพยายามจะชำระหนี้
พายุแห่งความขัดแย้งภายนอกไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสถาบันเซนต์แมเรียนมากนัก
ไม่มีการสมคบคิดอะไรมากมายในหมู่จอมเวทฝึกหัด
วันอาทิตย์แรกของการเปิดถนนนักเดินทางได้ผ่านไปอย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางเสียงร้องเรียนบ่อยครั้ง
จากนั้นนักเรียนใหม่ก็เข้าสู่คาบแรกของสัปดาห์ที่ห้า
ศาสตราจารย์ซิลเวอร์ยังคงเข้ามาในชั้นเรียนตรงเวลา ทว่าเธอไม่ได้ใช้การ์ด [เงียบสงัด] อีกต่อไป เพราะนักเรียนใหม่ได้เรียนรู้ในครั้งนั้นแล้ว
"เริ่มจากสัปดาห์นี้ เราจะเรียนรู้วิธีการใช้อัญเชิญในระหว่างการประลอง!"
การอัญเชิญนั้นมีเวลาร่ายและ่เวลาร่าย
พลังเวทมนตร์มีทั้งการส่งออกของพลัง ่เวลาที่ส่งออกสูงสุดได้อย่างต่อเนื่อง และรวมไปถึงขีดจำกัดสูงสุดของการใช้พลังเวทมนตร์
เมื่อพลังเวทมนตร์เหลือน้อยลง พลังที่ส่งออกไปก็จะยิ่งลดน้อยลง
ดังนั้นวิธีการใช้พลังเวทที่มีจำกัดเพื่อปลดปล่อยการอัญเชิญหลายครั้งใน่เวลาเดียวกันอย่างรวดเร็วและสม่ำเสมอที่สุด จึงเป็จุดที่ทุกคนจำเป็ต้องพิจารณาเป็พิเศษ
เื่นี้เกี่ยวข้องกับการบริหารพลังเวทมนตร์และการจัดการเวลาเป็หลัก ซึ่งจำเป็ต้องมีการคำนวณทางคณิตศาสตร์เข้ามาช่วย!
จอมเวทไข่ัดาดาวิชีเคยกล่าวไว้ว่าคณิตศาสตร์เป็พื้นฐานของจอมเวททั้งหมด!
ไม่ว่าจะเป็การต่อสู้หรือการค้นคว้า ก็ไม่อาจแยกออกจากคณิตศาสตร์ได้!
เดือนนี้ดาร์กได้ประเมินพลังเวทมนตร์ของตัวเองแล้ว
ปริมาณพลังเวทมนตร์ทั้งหมดของเขายังคงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และเกินค่ามาตรฐานของนักเรียนปีที่สามไปแล้ว
ส่วนคุณภาพของพลังเวทมนตร์นั้นใกล้เคียงกับนักเรียนชั้นปีสอง แม้จะอยู่ในสภาพที่ไม่มีการปรับแต่งก็ตาม
แต่กับพลังที่ส่งออกนั้นดูจะเกินจริงไปหน่อย
ด้วยการอัญเชิญแบบปกติที่เขาเชี่ยวชาญในตอนนี้ ไม่จำเป็ต้องกังวลเกี่ยวกับ ‘พลังส่งออกติดขัด’ ที่เกิดจากการร่ายอย่างต่อเนื่อง
ในฐานะนักเรียนดีเด่นจากนักเรียนชั้นปีหนึ่ง เวลาที่ใช้ในการอัญเชิญปกติของดาร์กถูกบีบอัดให้เหลือน้อยกว่าสิบวินาที เช่นเดียวกันกับการคูลดาวน์ของอัญเชิญ
นี่หมายความว่าเขาสามารถใช้การอัญเชิญแบบปกติเพื่อเปิดใช้งานการ์ดเวทมนตร์สามครั้งในหนึ่งนาที
‘ใช้การอัญเชิญแบบปกติ เพื่อเปิดใช้งานการ์ดเวทมนตร์สามใบอย่างต่อเนื่อง ภายในหนึ่งนาที’ นี่คือหนึ่งในบททดสอบสุดท้ายของวิชาอัญเชิญปีแรก
และด้วยความสามารถในการทำแบบฝึกหัดของทั้งภาคเรียนจนเสร็จภายในเวลาไม่ถึงเดือน จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ดาร์กจะเป็ที่ชื่นชอบของอาจารย์
...
คาบวิชาอัญเชิญวันนี้ก็ยังเรียนกับนักเรียนของบ้านอัศวิน
ดาร์กนั่งในตำแหน่งเดิมและมองภาพรวมในห้องเรียนแบบพาโนรามา
เขาเข้าใจเนื้อหาที่ศาสตราจารย์ซิลเวอร์จะสอนในวันนี้แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็ต้องกังวลเกี่ยวกับการกระตุ้นค่า [โลภะ] ในคาบเรียนตอนนี้ แต่อย่างไรก็ยังต้องให้ความสนใจกับค่า [เกียจคร้าน] อยู่ดี เพราะงั้นดาร์กถึงนำหนังสือออกมาอ่านตามปกติ
เนื่องจากหนังสือทุกเล่มที่เขาอ่านมีความเกี่ยวข้องกับวิชาที่เรียน อาจารย์จึงมักไม่ว่าอะไรกับหนังสือพวกนั้น และเพื่อนบางคนก็เริ่มที่จะพูดคุยกับเขา
ตัวอย่างเช่น หนังสือที่ดาร์กกำลังอ่านอยู่คือ ‘การอัญเชิญพันธะิญญาของจอมเวทสีชาด - ความแตกต่างระหว่างการอัญเชิญสปิริตกับการอัญเชิญเวทมนตร์อื่น ๆ’
มีการเพิ่มแิใหม่ที่เรียกว่า ‘พันธะ’ ซึ่งถือเป็รากฐานของ ‘การอัญเชิญพันธะิญญา’
เมื่อแินี้ปรากฏขึ้นครั้งแรก มันก็ถูกเย้ยหยันโดยจอมเวทหลายคน
นักวิชาการเชื่อว่าระดับสติปัญญาของสปิริตสูงสุดอยู่ที่สอง ซึ่งต่ำกว่าระดับ 2.5 ของิญญารับใช้ครึ่งหน่วย ดังนั้นความสามารถในการสั่งให้พวกมันโจมตีและหลบหลีกจึงมีขีดจำกัด ส่วนวิธีการสื่อสารกับสปิริตและสร้างพันธะทางิญญานั้นมันเป็ความฝันที่โง่เขลา!
แต่ทั้งหมดนี้เปลี่ยนไปหลังจากที่จอมเวทสีชาดขึ้นสู่การประลองชิงแชมป์ระดับอาณาจักรในปีนั้น!
พลังของการอัญเชิญพันธะิญญาเริ่มมีค่า และเหล่าจอมเวทเริ่มมองว่าการ์ดิญญาเป็ ‘สิ่งมีชีวิต’ และบางคนถึงกับพูดกับการ์ดิญญา
ผู้บ้าคลั่งบางคนถึงกับถ่ายเทิญญาของพวกเขาเข้าไปในการ์ดเวทมนตร์ เพื่อพยายามสร้าง [พันธะ] โดยการเพิ่มระดับสติปัญญาของสปิริต เพื่อให้สปิริตะเิพลังที่มันแสดงให้เห็นบนการ์ดได้
แต่ดาร์กยังไปไม่ถึงจุดนั้น หนังสือในมือของเขาส่วนใหญ่พูดถึงแค่วิธีสื่อสารกับสปิริตและรับการตอบสนองจากสปิริตเพื่อลดการใช้พลังเวทมนตร์และเวลาร่ายในการอัญเชิญมันเท่านั้น
นอกจากนี้ เพื่อที่จะย่นระยะเวลาร่ายอัญเชิญสปิริตให้สั้นลง ก็จำเป็ต้องฝึกฝนความรู้ในหนังสือเล่มนี้
“ฉันได้ยินมาว่าศาสตราจารย์เคเซอร์จะสอนเราถึงวิธีทำการ์ดิญญาใบแรกในเนื้อหาถัดไป เมื่อสร้างขึ้นมาได้แล้ว เราจะสามารถใช้ความรู้นี้ได้”
ดาร์กอดคิดไม่ได้ว่าสปิริตตัวแรกของเขาจะเป็อย่างไร
และเวลานั้นเอง เขาก็เห็นโรเบิร์ตและเวอร์เธอร์กำลังคุยกระซิบกระซาบกัน ราวกับกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่
...
เวอร์เธอร์และโรเบิร์ตยังนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องเรียน ซึ่งอยู่ใกล้กับประตูหลัง
โรเบิร์ตเหลือบมองไปทางหน้าต่างราวกับหัวขโมยและกระซิบว่า “เห็นไหม ฉันบอกนายแล้วว่าศาสตราจารย์จะไม่เรียกคนที่นั่งที่ด้านหลัง นายเห็นไหมว่า่นี้เดม่อนก็ไม่ได้ถูกเรียกบ่อยแล้ว!”
“นายกำลังพูดถึงดาร์กอยู่หรือเปล่า?” เวอร์เธอร์ยังคงกระซิบอีกว่า “ยังไงก็เถอะ เราต้องเก็บคะแนนให้ได้! ภายในวันนี้ นายต้องได้สี่สิบคะแนน!”
โรเบิร์ตคำนวณ "ไม่ต้องห่วง 10+10+10+10 เท่ากับสี่สิบคะแนน! เรียนแค่สองคาบเท่านั้น!"
เวอร์เธอร์ “เยี่ยมเลย...”
...
ศาสตราจารย์ซิลเวอร์ "กาวด์ เธอช่วยตอบคำถามนี้หน่อยได้ไหม? วิธีปรับลมหายใจให้ถูกต้องระหว่างการเปลี่ยนคาถาอัญเชิญสองคาถาเรียกว่าอะไร?"
เวอร์เธอร์ "..."
ศาสตราจารย์ซิลเวอร์ "ฉันหวังว่าเธอจะจริงจังในชั้นเรียนมากกว่านี้นะ! หักห้าคะแนนสำหรับกาวด์!"
...
เวอร์เธอร์ถาม "โรเบิร์ต ฉันควรทำยังไงดี!"
โรเบิร์ตตอบ “ไม่เป็ไร ไม่ต้องเครียด วันนี้มีสามคาบ จะเสียอีกสิบห้าคะแนนก็ไม่เป็ไร!”
เวอร์เธอร์ "สิบห้าคะแนน โชคร้ายแค่ไหนก็ไม่เกินขนาดนั้นหรอก"
โรเบิร์ต "ไม่ต้องห่วง เวอร์เธอร์"
...
คาบเรียนอัญเชิญสิ้นสุดลงภายใต้สายตาอันเยือกเย็นของศาสตราจารย์ซิลเวอร์
ในห้องเรียนวิชาเวทมนตร์ ศาสตราจารย์เคเซอร์เข้ามาในห้องก่อนหน้านี้ห้านาที แต่นักเรียนไม่สงบลงด้วยเหตุนี้ บางคนถึงกับถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า “ศาสตราจารย์ วันนี้คุณจะสอนวิธีทำการ์ดิญญากับเราจริง ๆ เหรอครับ?”
"แน่นอน" ศาสตราจารย์เคเซอร์ค่อย ๆ ดึงการ์ดเวทมนตร์ออกจากแขนเสื้อของเขาและเปิดใช้งาน
จากนั้นกล่องซึ่งดูหนักก็ปรากฏขึ้นบนแท่น
ศาสตราจารย์เคเซอร์ปรบมือและถามขึ้นว่า “มีใครจะช่วยฉันแจกจ่ายวัตถุดิบในกล่องนี้ไหม?”
"หนูค่ะ!"
"ผมครับ!"
หลังจากทั้งคู่ตอบ เอ็มม่าก็ลุกขึ้นจากที่นั่งเงียบ ๆ และเริ่มแจกจ่ายวัตถุดิบ
ในที่สุด นักเรียนที่ส่งเสียงดังสุดก็ได้แต่มอง
ศาสตราจารย์เคเซอร์ยิ้ม “มอร์ติส หนึ่งชุดต่อคนนะ”
เอ็มม่าตอบ “ค่ะ ศาสตราจารย์”
...
ดาร์กเป็คนสุดท้ายที่ได้
นี่คือชุดวัตถุดิบในกระเป๋าใส และข้างในมีการ์ดเวทมนตร์เปล่าอยู่สองใบ!
เห็นได้เลยว่าราคาพื้นฐานของชุดวัตถุดิบนี้สูงกว่ายี่สิบคะแนน!
16K
