Chapter 2
ชีวิตประจำวันของเ้าจันทร์ใน่นี้คือการตื่นเช้ามาทำอาหารเสิร์ฟคุณชายที่ตอนนี้ยังนอนเฝ้าพระอินทร์อยู่ในฝันคนตัวเล็กยืนคิดมาสักพักแล้วว่าจะทำอาหารอะไรให้เพื่อนตัวสูงกินดีคิดไปคิดมาก็นึกขึ้นมาได้ว่าในตู้เย็นมีของสดที่แม่บ้านจะเข้ามาเตรียมของให้ทุกอาทิตย์ตามประสาคุณชายเขานั่นแหละแต่ถามว่าเ้าตัวเคยลุกมาทำไหม ขอตอบเลยว่า หึ!! ลำพังต้มมาม่ามันยังโทรตามเขาให้มาต้มให้มันกินเลยคิดดู
“งั้นทำต้มจืดหมูสับ กับไข่เจียวง่ายๆละกัน” เ้าจันทร์พึมพำคนเดียว
ก่อนจะลงมือหั่นผัก เตรียมของต่างๆ ในระหว่างที่กำลังรอน้ำเดือดก็มีเงาดำทอดยาวมาทางด้านหลัง
ฟืดดดด
“หอมจัง” เสียงแหบพร่าจากการพึ่งตื่นนอนพูดขึ้น
ถ้าแค่มันพูดเฉยๆเค้าจะไม่อะไรเลยนะ แต่นี่มันเล่นมายืนซ้อนหลังเขาเสื้อก็ไม่ใส่แถมยื่นหน้ามาใกล้ๆแถมพูดว่าหอมมันหมายความว่ายังไงกันวะหม้อต้มจืดอยู่บนเตานู่นเว้ย!
“ถ้ากูตื่นมาแล้วมีมึงมาทำกับข้าวให้กินทุกวันแบบนี้ก็คงดีเนอะ”มันว่าพร้อมยิ้มมุมปากคล้ายล้อเลียน
“ฝันไปเหอะ วันนี้กูแค่ตื่นเร็วแล้วหิวหรอก มึงก็แค่ผลพลอยได้” ผมรีบปฏิเสธแบบลิ้นรัว
“ครับๆ”
“ไปตักข้าวสิ มายืนเฉยอยู่ทำไม”
“ครับเตง” ไอเ้านายขานรับเสียงทะเล้น
เตงพ่อง ไอเวรเอ้ย
ก่อนจะมีคนหัวแตกในห้องครัว พวกเราก็ต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่เ้านายไปตักข้าว ส่วนผมตอนนี้เหลือแค่เจียวไข่ของโปรดมันนั่นแหละ
“มึงตักข้าวเสร็จแล้วยกไปรอที่โต๊ะเลย เดี๋ยวกูเจียวไข่เสร็จแล้วตามไป”
“ไม่เอาอ่ะ รอมึงทำเสร็จแล้วค่อยไปพร้อมกัน”
“ตามใจ”
เ้านายจะเป็คนแบบนี้เสมอไม่ว่าเราจะทำกิจกรรมอะไรด้วยกันมันไม่เคยปล่อยผมไว้คนเดียวจะรอจนผมทำเสร็จแล้วไปด้วยกัน ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนทำข้อสอบ ที่มันจะคอยแอบดูอยู่เสมอว่าผมทำเสร็จลุกไปส่งตอนไหนมันถึงจะลุกมาส่งตาม ถึงแม้ตอนแรกจะไม่เข้าใจในการกระทำของมันสักเท่าไหร่แต่ตอนนี้เหมือนเป็ความเคยชินระหว่างเราไปแล้วล่ะนะ
ระหว่างนั่งทานข้าว ผมก็แอบสังเกตุมันไปเงียบๆปกติตอนกินข้าวเราจะไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากมาย แต่ก็ไม่เคยอึดอัดเลยสักครั้งเหมือนชินกับการที่ต้องมีกันและกัน มองเห็นคนใดคนหนึ่งในห้องหรือแม้แต่การได้ััโดนตัวอีกคนอย่างเช่นตอนนี้ที่มันเอาขามาเกี่ยวเขาไว้ใต้โต๊ะเหมือนกลัวลูกจะหายอย่างนั้นแหละ
“มองไรวะ” มันถามพร้อมทำหน้าสงสัย
“ป่าว แค่เห็นว่ามึงกินจนหมดแล้ว จะได้เก็บจานไปล้าง”
“ไม่ต้องเลย มึงตื่นมาทำกับข้าวแล้ว เดี๋ยวกูเป็คนล้างเอง”
“มึงนี่นะจะล้างจาน รอบที่แล้วทำแก้วสนูปปี้กูแตก ยังไม่ได้คิดบัญชีเลย”
“555555 กูก็ชื้อมาใช้ล้วไง”
“ทำแก้สนูปปี้กูแตก แต่มึงซื้อแก้วชิซุกะมาคืนกูเนี่ยนะ”ผมว่าเสียงเขียว
“ทำไมล่ะ เราจะได้ใช้คู่กันไง”
และใช่ครับมันซื้อแก้ชิซุกะให้ผม ส่วนตัวเองซื้อแก้วโนบิตะมาใช้คู่กันผมล่ะหมดคำจะพูดกับมันจริงๆ
“เออๆ กูไม่เถียงกับมึงละ งั้นกูไปอาบน้ำก่อนละกัน”
“มึงไปอาบก่อนเลย เดี๋ยวกูล้างจานเสร็จจะไปอาบต่อ” มันว่าพร้อมเดินเก็บจานไปล้างแต่ยังไม่วายเดินมาขยี้หัวผมพร้อมพูดว่า
“ขอบคุณสำหรับอาหารเช้านี้นะครับจันทร์จ๋า”
แปร๊ด >////<
เขารีบปัดมือมันทิ้งก่อนจะรีบวิ่งหนีเข้าห้องไปผมว่าถ้าขืนมันยังเป็อย่างนี้ต่อไปผมคงโป๊ะแตกเข้าสักวัน
หลังจากเหตุการณ์ชวนใจสั่นเมื่อเช้า เรา 2 คนซ้อนมอเตอร์ไซค์ลูกรักผมมายังคณะจริงๆเ้านายมันมีรถยนต์หรูเลยแหละ แต่ผมี้เีนั่งมาเพราะซิ่งน้องตาหวานลูกสาวผมมาจากคอนโดแปปเดียวส่วนรถมันเอาไว้ขับมาใช้่ฝนตกเอา พอมันเห็นผมเอาแต่ขับมอเตอร์ไซค์มามันก็ทิ้งรถมันโดดขึ้นมอไซค์ผมมาด้วยซะงั้นตอนนี้ก็เลยเป็ภาพจำของคนทั้งคณะแล้วล่ะว่าเห็นผมที่ไหนต้องเจอมันที่นั่น
“อ้าวๆ ผัวเมียประจำคณะมาแล้วว่ะ” พูดยังไม่ทันขาดคำก็ได้ยินเสียงแซวหมาๆมาจากกลุ่มคนที่นั่งอยู่โต๊ะม้าหินใต้คณะ
แก๊งค์ที่แซวก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็เพื่อนในสาขานี่แหละไอพวกนี้จะประกอบไปด้วย เต้ คิง เพียว พวกผมรู้จักกับมันั้แ่สมัยรับน้องปี 1พวกมันนิสัยดีพึ่งพาได้ ติดจะออกแนวปากหมาไปหน่อย
“มาถึงแล้ว และพร้อมเตะปากมึงด้วยเต้” ผมว่ากลับ
“เฮ้ย ไอเ้านาย มึงไม่คุมเมียตัวเองบ้างวะ ่นี้อารมณ์แปรปรวนนะแซวนิดแซวหน่อยจะออกหมัดอย่างเดียวเลยเว้ย” เต้พูดอย่างขำ
“นั่นดิ ่นี้อ้วนของกูหงุดหงิดแปลกๆ หรือว่ามึงจะท้องวะ” เ้านายพูดขึ้น
โป๊ก!!!
“โอ๊ยๆ กูไม่แซวแล้ว” เต้ร้องเสียงหลงหลังดดนผมเบิ๊ดกระโหลกไปกับเ้านายคนละที
“เออ แล้วนี่ปิดเทอมพวกมึงไปไหนกันวะ” คิงเอ่ยถามขึ้น
“กูไม่ได้ไปไหนอ่ะ ปิดเทอมกูก็กลับบ้านว่ะ” เ้านายว่า
“กูก็เหมือนกัน แล้วมึงอ่ะคิงไปไหน” ผมถามขึ้น
“กูกลับไปช่วยแม่ทำรีสอร์ทอ่ะดิ โคตรร้อนเลยแม่ง แต่เออไอชาร์คเพื่อนพวกมึงนี่มันมีแฟนแล้วเหรอวะ”
“บ้า ไม่มีนะ ปกติมันก็อยู่กับพวกกูไม่ก็สโม ทำไมวะ” เ้านายถามขึ้นอย่างสงสัย
“ก็ตอนกูกลับบ้านเหมือนกูเห็นมันแวบๆกับผู้ชายตัวเล็กๆ ขาวๆแต่กูไม่แน่ใจว่าใช่มันมั้ย”
“อะไรวะ นินทากูกันเหรอไอพวกเวร” เสียงเ้าของหัวข้อนินทาของพวกเราดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“ไอคิงบอกว่าเห็นมึงกับผู้ชายหน้าตาน่ารักที่หัวหินนี่มึงซุ่มเหรอชาร์ค” ผมรีบถามเพราะอยากรู้เหมือนกับทุกๆคน
“จะบ้าเหรอ ปิดเทอมกูก็อยู่บ้านเฝ้าอู่อย่างเดียวจะเอาเวลาที่ไหนไปเที่ยววะ” ชาร์คปฏิเสธเสียงแข็ง
“เออๆ ไม่ได้ไปก็ไม่ได้ไป สงสัยกูคงมองผิด”
“ไอคิงมึงนะมึง หางานให้กูจริงๆเลย”
“กูขอโทษได้ไหมล่ะที่กูมองผิด”
“พอๆ ไม่ได้ไปก็ดีแล้ว ส่วนมึงชาร์ค ถ้ามีอะไรก็บอกพวกกูได้นะเว้ยไม่ใช่ให้พวกกูมารู้ทีหลังล่ะ” ผมรับเอ่ยห้ามทัพระหว่างคิงกับชาร์คก่อนจะหันไปพูดกำชับกับชาร์ค
“รู้น่าเ้าจันทร์ มึงก็เห็นว่าวันๆกูเคยจะไหนที่ไหน ก็อยู่แต่กับพวกมึงแล้วก็สโมเนี่ย มึงไม่ต้องกลัวกูหรอก ระวังไอนายไว้เถอะมันอาจจะสายซุ่มลับหลังมึงก็ได้ ผู้หญิงเข้าหามันเยอะกว่ากูอีก” ชาร์คกล่าว
“อ้าว ทำไมมึงโยนมาที่กูได้วะ” เ้านายร้องเสียงแหว
“ไอนาย มึงจะนอกใจเ้าจันทร์ของพวกกูไม่ได้นะเว้ย” เสียงเต้พูดแทรกขึ้นมา
“ใช่ๆ” คิงและเพียวพูดเสริม
“พวกมึงไม่ต้องกลัวหรอก วันๆกูก็มีแต่เ้าจันทร์ของพวกมึงคนเดียวแหละทุกวันนี้จะกิน จะนอน แม้แต่จะฝันก็ก็เจอแต่หน้ามัน” เ้านายแย้งออกมาแบบสบายๆแต่ใจเค้านี่สิมันเริ่มจะทำงานหนักอีกแล้ว
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
“พูดอะไรของพวกมึงกัน ไปเรียนได้แล้ว รอบนี้ติด F มาใครก็ช่วยมึงไม่ได้นะ”ผมรีบพาพวกนี้เปลี่ยนเื่ก่อนมันจะวนกลับมาสร้างเื่ให้(หัวใจ)ผมอีก
“แม่ขู่แล้วเว้ย ไปๆพวกเรา” ชาร์คพูดก่อนจะเดินนำหน้าทุกคนไปยังห้องเรียน
ผมยืนมองพวกมันค่อยๆทะยอยเดินเข้าห้องเรียนไปเ้านายเดินตามไปคนสุดท้าย ผมมองแผ่นหลังมันที่ค่อยๆเดินไปก่อนที่จะนึกย้อนกลับไปที่คำของมันว่าทุกวันนี้ชีวิตประจำวันของมันมีผมแค่คนเดียวทำให้ผมอดที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเป็คนสำคัญของมัน เ้านาย กูขอล่ะถ้ามึงไม่ได้คิดอะไร ช่วยหยุดทำให้ใจกูมันเต้นแรงแบบนี้ได้ไหมวะ
“ยืนเหม่อไรวะอ้วน ไล่คนอื่นไปเรียนแต่ตัวเองยืนเฉยแบบนี้เนี่ยนะ ไปไปเรียนได้แล้ว” เ้านายพอเห็นผมไม่เดินตามไปมันก็เดินย้อนกลับมาจูงมือผมเดินไปเรียนกับคนที่เหลือ
ผมบอกแล้วว่ามันไม่เคยที่จะปล่อยผมทิ้งไว้ข้างหลังคนเดียวได้หรอก
tbc
76K
