Chapter 9
"ตื่นเเล้วหรอครับพี่น่าน"เมืองน่านออกจากห้องน้ำมาก็เจอเข้ากับไอ้หมาเด็กที่มานอนยิ้มเเฉ่งให้เขาเเต่เช้าบนเตียง ตอนตื่นเขาไม่เห็นคนน้องเขาคิดว่าคงกลับไปนอนห้องตัวเองเลยไม่ได้สนใจอะไรเพราะถ้าไม่มีคนกวนเขาจะได้เเต่งนิยายต่อ เพราะเมื่อวานได้เเค่ครึ่งตอนเด็กมันมากวนเลยไม่ได้เขียนต่อป่านนี้คุณรี้ดทั้งหลายคงเมนต์ด่าเเล้วเพราะตารางอัปเป็เมื่อวานคงต้องรีบเร่งมือเเล้วลีลาเสียเวลาไม่ได้เเล้ว
"อืม นึกว่ากลับไปนอนห้องตัวเองละ ทำไมไม่ใส่เสื้อชอบโชว์มากรึไง"เมืองน่านอายอยู่มากเหมือนกันที่เห็นรอยเล็บรอยดูดที่เขาทำไว้เเต่คนเด็กกว่าไม่คิดจะอายจะเขินหรืออะไรเลยเดินร่อนไปร่อนมาอวดรอยบนตัวอย่างภูมิใจมันน่าโชว์ตรงไหนกัน
"ผมจะโชว์ อยากให้คนในคอนโดนี้รู้ทุกคนเลยว่าผมเป็ของพี่ พี่เป็ของผม เราเป็ของกันเเละกัน เมื่อคืนมันเร้าร้อนขนาดไหน"เมืองน่านเดินไปตีเเขนคนน้องเบาๆไม่อายปากเลยพูดออกมาได้ มันน่าตีเเรงๆจริงๆเขาอายจนน่าเเดงเเต่ต่างกับอั่งเปามากยืนกอดอกยิ้มร่าเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ
"พอเลยไม่ต้องเลย ไปใส่เสื้อได้เเล้วพี่จะเเต่งนิยายต่อเเล้ววันนี้ไม่ต้องกวนนะ"อั่งเปาทำหน้าหงอยทันทีเขายังอยากจะนัวเนียคนพี่อยู่เลยทำไมมาห้ามกันเเบบนี้ ใจร้ายที่สุดเลย
"ไม่เอาๆจะอยู่ด้วยสัญญาจะไม่รบกวน สัญญาครับพี่น่าน"รีบวิ่งไปกอดคนพี่ไว้พร้อมทำเสียงออดอ้อนเขาอยากจะอยู่ด้วยทั้งวันทั้งคืนเลยจะมาห้ามกันทำไม ห้ามได้เขาก็ไม่สนใจเขาจะต้องอยู่กับพี่น่านให้ได้
"อย่ากวนนะ ถ้ากวนพี่ไล่ออกจากห้องเลยนะ"รีบพยักหน้าตอบรับคนพี่ทันทีเขารู้อยู่เเล้วว่ายังไงคนพี่ก็ต้องยอมเขาอ้อนขนาดนี้มีรึจะใจเเข็ง เมืองน่านเหนื่อยใจจริงๆอยู่กับเขาทั้งวันทั้งคืนไม่คิดจะไปไหนเลย ก็โอเคสบายใจดีเเต่บางทีร่างกายเขาอาจจะไม่ไหวเอา พลังเหลือล้นรองรับอารมณ์จนสะโพกปวดร้าวไปหมดเเต่เขายอมรับเลยว่ามันเป็เซ็กซ์ที่ดีจริงๆ
"ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับเดี๋ยวเราออกมากินข้าวกัน พี่น่านค่อยเเต่งนิยายต่อโอเคไหมครับ"เมืองน่านพยักหน้าตกลงก่อนที่คนน้องจะยอมปล่อยเขาจากการกอดกุมเเล้วยอมเดินไปอาบน้ำอย่างง่ายดาย ส่วนเขาก็เดินไปหน้ากระจกเป่าผมสักหน่อยรอคนน้องออกมากินข้าวด้วยกัน
08:34
"พี่น่านค้าบบบ เป่าผมให้หน่อยยยย"ออกจากห้องน้ำมาไม่ถึงนาทีก็วิ่งมาอ้อนเขาที่นั่งอ่านหนังสือบนเตียงรออยู่ เด็กมันขี้อ้อนจังเเฟนเก่าไม่เห็นอ้อนกันเเบบนี้เลยนี่น่ะหรอการถูกรักมันดีเเบบนี้นี่เอง
"ได้จ้า ไปนั่งบนเก้าอี้รอเลยเดี๋ยวพี่ทำให้"อั่งเปารีบวิ่งไปนั่งยิ้มร่ารอคนพี่ทันที เขาคิดถูกจริงๆที่ยังรอคนๆนี้โสดเขาคิดถูกจริงๆที่วางเเผนจีบจนได้มามันคุ้มค่าสมการรอคอยตลอดห้าปีจริงๆได้คุณไรท์คนโปรดเป็เเฟนเเบบนี้คงจะต้องช่วยคิดพลอตเยอะๆเเล้วจะได้ซัพพอร์ตคนพี่ให้เต็มที่ หรือว่าเราควรจะไปสร้างโรงพิมพ์ให้คนพี่เลยจะได้ไม่ต้องไปจ้างเขาพิมพ์เเบบนั้นก็น่าสนนะมีหลายอย่างมากเลยที่อยากจะทำให้คนๆนี้เพราะคนน่ารักขนาดนี้เหมาะสมกับสิ่งดีๆที่สุด
"คิดอะไรอยู่หรอเปา พี่เรียกทำไมไม่ได้ยิน"เขามาเป่าผมให้เรียกตั้งนานก็นั่งยิ้มคนเดียวไม่ได้ยินที่เขาพูดเลย คิดเื่เเปลกๆกับเขาอยู่รึเปล่าเนี่ยเริ่มน่ากลัวละจะเxดกันทุกวันไม่มีวันหยุดเลยรึไง
"ผมเเค่คิดถึงพี่น่านครับ อยากกอด"พูดจบก็เอี้ยวตัวหันมาหาเขาพร้อมกับกอดเอาหน้าซุกอกกันเริ่มไม่น่าไว้ใจเเล้วกลัวมากว่าจะไม่ได้เเต่งนิยายต่อ อ้อนเเบบนี้มีอยู่อย่างเดียวเลย เxดเเน่ๆเxดกูเเน่ๆเลยต้องรีบปฏิเสธก่อนเดี๋ยวเสียงานเสียการเหมือนเมื่อวานอีก
"รู้ทันนะวันนี้ไม่ได้ถ้าพี่เเต่งนิยายไม่เสร็จพี่ไม่ให้เอา ต้องรออย่างเดียวเข้าใจ๊?"
"ไม่ค่อยเข้าใจครับ พี่พูดอะไรน่ะ ผมงงจัง"เมืองน่านยกไดร์ฟเปาผมเตรียมจะทุบเเล้วคนน้องเลยรีบผละออกพร้อมยกมือป้องกันไว้
"เข้าใจครับๆเข้าใจดีเลยอย่าทุบกันเลยนะครับ อย่าเล่นเเรงขนาดนั้นเลยมันเจ็บนะ"เมืองน่านหลุดขำทันที เขาไม่ได้จะทุบจริงๆหรอกเเค่เเกล้งไปงั้นเเหละใครจะกล้าทำเ้าของคอนโดล่ะเดี๋ยวเขาก็ได้ไล่ออกหรอก
"หึ หันหลังมาเร็วๆครับเปารีบเป่าให้เสร็จจะได้ไปกินข้าวกันสักที"
"เคกั๊บ"รีบหันหลังทันทีพร้อมยกนิ้วโอเคส่งให้กันส่งยิ้มหวานผ่านกระจกมาให้กันไม่หยุดมันดูตลกจริงๆ
09:56
"อร่อยไหมครับกินเยอะๆเลยนะคราวนี้คิดไม่เเพงหรอก"หยอกเย้าคนพี่สักนิดพอให้กระชุ่มกระชวย คิดไม่เเพงหรอกน้ำละพันเอง เมนูวันนี้เขาก็สั่งทำพิเศษอีกเช่นเคยมาประเคนให้คุณเขากินให้อิ่มจะได้มาออกกำลังกายกันอีก
"อิ่มละ"กินเเค่ไก่น่องเดียวเเต่บอกว่าอิ่มเเล้วได้ไงอะ นี่กลัวว่าเขาจะเอาเลยไม่กล้ากินเยอะเลยหรอ ไม่อยากให้เขาเอาขนาดนั้นเลยเหรอะ
"กินน้อยจังครับพี่น่านผมเเค่เเกล้งเล่นไม่เอาจริงหรอกครับ กินอีกๆไม่พูดเเบบนั้นเเล้ว"เมืองน่านยิ้มออกมาทันทีพร้อมตักกินของโปรดไม่ยั้ง รอเวลานี้มานานเเล้วจ้าจะกินให้พุงกางเลยหลังจากกินจนอิ่มก็นั่งพักให้ย่อยก่อนจะมานั่งเตรียมเขียนนิยายต่อคราวนี้คนน้องเชื่อฟังกันดีมากนั่งเล่นโทรศัพท์รอไม่ดื้อไม่ซนเลย
"ใกล้รึยังครับ อยากกอดอะ ขอกอดก่อนได้ไหม"
"มาสิ มากอดเเล้วอย่าดื้อนะ เร็วๆ"รีบลุกออกมาจากเตียงทันทีเข้าไปสวมกอดคนพี่เเน่นพร้อมหอมเเก้มซ้ายทีขวาที
"รู้สึกดีจังเลย อยากกอดนานๆอะ"กอดเเน่นไม่อยากจะปล่อยเลยเหมือนเติมพลังใจเลยรู้สึกดี๊รู้สึกดี
"มาช่วยพี่คิดพลอตไหม จะได้ไม่ต้องไปนั่งเหงาหงอยอยู่คนเดียว"
"ได้ครับผมจะนั่งตรงไหนดีล่ะ"เมืองน่านลุกให้คนน้องนั่งเก้าอี้เเทนตนส่วนเขาก็นั่งตักคนน้องอีกทีถ้าไม่ทำเเบบนี้ก็ไม่เลิกงอเเงหรอกไอ้เด็กเนี่ยมันมีเเผน
"อ่านดูสิท่าต่อไปเป็ท่าอะไรดีล่ะ"เขาตัวเล็กกว่าอั่งเปาจึงนั่งได้สบายไม่หนักมาก นั่งซบลงไปบนอกเเกร่งเขาััได้ทันทีว่ามีอะไรดุนดันหลังกันอยู่เขาคิดไว้เเล้วไม่มีผิดถ้าอ้อนจะกอดจะหอมกันก็คงอยากเอาเขาเต็มที่เเล้วเเหละ
"งั้นท่านี้ไหมล่ะครับ"อั่งเปาจับคนพี่ลุกขึ้นก่อนจะสั่งให้เขาพิมพ์ตามที่เขากำลังทำอยู่ ตอนนี้อั่งเปาค่อยๆปลดกางเกงคนพี่ลงจนถึงพื้นก่อนที่นั่งลงเเล้วเเหวกรูสวยออกพร้อมส่งลิ้นเข้าไปในรูสวยเเลบลิ้นโลมเลียรูดูดดุนพร้อมส่งนิ้วเข้าไป
"อ๊ะๆช้าๆหน่อยพี่พิมพ์ไม่ได้"ขยับนิ้วไม่สนที่คนพี่ขอร้องเลยรัวๆย้ำๆอยู่จุดเสียวอย่างนั้นจนคนพี่ต้องกางขาออกกว้างจับขอบโต๊ะไว้เเน่นพร้อมกับมองไปที่คนน้องที่ตอนนี้ปลดกางเกงจนเห็นเพียงคxยที่จ่อที่รูกันอยู่ เอาน้ำใสๆที่ปริ่มหัวคxยไปทารูสวยก่อนตีสามครั้งพร้อมดันเข้าทันที
"อ๊าาาา จุกจังเลยครับเปา ขยับเลยๆขยับที"ฟาดมือลงบนก้นสวยจนเเดงระเรื่อก่อนจะยึดเอวบางไว้มั่นพร้อมกระเเทกเข้าสุดออกสุดย้ำๆจุดเสียวคนพี่ทันที พร้อมก้มลงไปสูดดมซอกคอสวยก่อนจะกัดอย่างเเรงเพื่อสร้างรอยไว้
"อ๊ะ กัดอีกเเล้วนะพี่เจ็บ"
"เดี๋ยวให้กัดคืนครับคนสวย"พูดเสียงเเหบพร่าอยู่ข้างหูลมหายใจร้อนๆด้วยเเรงอารมณ์ที่กระทบบนใบหูทำเอาขนลุกซู่ทันทีมาช่วยคิดพลอตหรือมาช่วยทำให้งานไม่เสร็จกันเเน่
"ไม่เเต่งต่อล่ะครับผมรออ่านอยู่"
"อ๊ะ เปาก็เลิกกระเเทกพี่สักทีสิพี่พิมพ์ไม่ถนัด"
"คงจะไม่ได้อะครับ มันคงจะหยุดไม่ได้เเล้วเเหละ"
"อ๊ะๆ เบาหน่อยครับ"
TBC
รี้ดที่รออยู่คงต้องรอต่อไปนะงับเพราะคุณไรท์น่านฟ้าต้องใช้เวลาคิดพลอตนานนิดนึง555
172K
