รางวัล?
ผลตอบแทนมีจริง
และรางวัลคือขวดเืัในระดับวังชะตา
สิ่งนี้เกินความคาดหมายของหลัวเลี่ยเนื่องจากสาเหตุที่เขา้าต่อสู้กับหลงเยียนหรัน เป็เพราะผู้หญิงคนนี้หยิ่งผยองและเย่อหยิ่งเกินไปเขาแค่้าสอนบทเรียนให้นาง เพื่อที่นางจะได้ไม่ประมาทเขาในอนาคต แต่คิดไม่ถึงว่ายังมีข้อดีอื่นอีกด้วย
ผู้เริ่มต้นคือผู้ที่ไม่เคยต่อสู้มาก่อนและเลือกคู่ต่อสู้เป็ัที่ชนะมากกว่าหนึ่งร้อยครั้งขึ้นไป หากเขาประลองแล้วชนะสิบครั้งติดต่อกันก็จะสามารถได้รับรางวัลประเภทนี้ได้
ในความเป็จริงไม่เพียงแต่หลัวเลี่ยเท่านั้นที่รู้สึกประหลาดใจ แต่ผู้ชมก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยเช่นกัน
พวกเขาคุ้นเคยกับกฎต่างๆในโลกภพจิตัมานานแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะจำทุกๆ กฎได้ตลอดเวลา เพราะมันมีรายละเอียดเหมือนกันมากเกินไป
ตัวอย่างเช่นรางวัลนี้
หลายคนใช้เวลานานกว่าจะจำได้เพราะครั้งสุดท้ายที่พวกเขาได้รับเกียรตินี้คือเมื่อสามสิบปีที่แล้ว
หรือแม้ว่าจะมีคนมากมายในประวัติศาสตร์ที่ได้รับรางวัลประเภทนี้แต่ใครจะได้คู่ต่อสู้คนแรกเป็ัตัวจริงอย่างหลงเยียนหรัน นางเป็อัจฉริยะที่ได้รับการยอมรับในหมู่อัจฉริยะไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็ัระดับปรมาจารย์
ทันใดนั้นมีลำแสงริบหรี่ส่องลงมาปรากฏเป็ขวดเืัขึ้นต่อหน้าหลัวเลี่ย
หลัวเลี่ยคว้ามันด้วยมือของเขาและเปิดฝาขวดเพื่อตรวจสอบ มีเืัอยู่ข้างในและมีไอัที่แข็งแกร่งลอยออกมา
เขารู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้ใส่มันลงในกระเป๋าเฉียนคุณของเขา
สิ่งนี้ยังส่งผลดีต่อเขาอีกด้วย
ไม่ว่าเคล็ดวิชาั์จะทรงพลังเพียงใดก็เป็เพียงเคล็ดวิชาในการฝึกร่างกายเท่านั้น แม้สามารถช่วยขัดเกลาร่างกายได้ แต่หากอยู่ในระดับหยินหยางหรือเข้าสู่ระดับแก่น์ เืัในระดับวังชะตานี้จะต้องมีส่วนช่วยเหลือในการฝึกฝนได้มากแน่
ความจริงแล้วผู้ชมไม่ได้รับความตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อนเหตุผลหลักคือการประลองในสิบครั้งที่ผ่านมา ั้แ่ต้นจนจบล้วนเป็หลงเยียนหรันที่ถูกโจมตีเหมือนหุ่นเชิดสิ่งนี้ทำให้ผู้คนมึนงง
แต่ประโยคถัดไปของหลัวเลี่ยก็กระตุ้นความตื่นเต้นของผู้คนอีกครั้ง
“ขอถามหน่อยหากว่าครั้งหน้าข้าสู้กับเผ่าัอีก ข้าจะยังได้รับเืัเป็รางวัลไหม”
เขาไม่รู้รายละเอียดมากนักเกี่ยวกับโลกภพจิตั
ด้วยรางวัลเช่นนี้แน่นอนว่าเขายัง้ามัน ไม่มีคนโง่คนไหนไม่อยากได้มัน
“เ้ายังอยากได้รางวัล?”
เสียงที่เ็าดังขึ้นเป็หลงเยียนหรันผู้ซึ่งปรากฏรูปร่างอีกครั้ง แต่คราวนี้นางไม่ได้อยู่ในสนามประลองัแท้จริงแล้วแต่กลับปรากฏอยู่นอกสนามแทน
“แน่นอน”หลัวเลี่ยพูด “ทำไมเราไม่สู้กันอีกหลายสิบครั้ง เพื่อให้ข้าได้เืัเพิ่มอีกสองสามขวด”
ผู้ชมโห่ร้องพร้อมกับหัวเราะ
หลงเยียนหรันโกรธมากจนอยากจะวิ่งหนีนี่นางกลายเป็บันไดให้เขาได้รับรางวัลแล้วหรือ
หากเป็เมื่อก่อนนางคงขึ้นไปจัดการเขาแล้ว
แต่ครั้งนี้นางไม่กล้า
หลงเยียนหรันผู้ไม่มีความกลัวในตอนนี้นางกลัวหลัวเลี่ยจริงๆ
หลงเยียนหรันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรักษาใบหน้าให้เ็า และระงับความโกรธของนาง “ตามกฎของเผ่าั รางวัลต่อไปคือขวดเืัระดับทลายยุทธ์หากเ้า้ารางวัล เ้าต้องท้าทายผู้แข็งแกร่งของเผ่าัที่มีชัยชนะห้าร้อยครั้งและต่อสู้ชนะเขาสิบครั้งติดต่อกัน”
“ง่ายเช่นนี้เลยหรือ”หลัวเลี่ยกล่าว “ใครก็ตามของเผ่าัที่ได้รับชัยชนะห้าร้อยครั้ง จงออกมา”
หลงเยียนหรันเห็นว่าหลัวเลี่ยไม่สนใจสิ่งใดราวกับเขาแน่ใจว่าจะชนะอีกสิบครั้งติดต่อกันได้ นางกัดฟันด้วยความเกลียดชัง แต่นางเองก็เป็ผู้แพ้จึงพูดอะไรมากไม่ได้ดังนั้นนางจึงหัวเราะเยาะ “ยังมีข้อกำหนดเบื้องต้นอีก ผู้ที่ได้ชัยชนะห้าร้อยครั้งสามารถท้าทายใครก็ได้ พวกเขาจะทำอะไรก็ได้ ดังนั้นหากเ้า้าท้าทาย เ้าต้องชนะสองร้อยครั้งก่อนจึงจะท้าทายเขาได้ตอนนี้เ้าได้ชัยชนะแค่สิบครั้งจากข้า ยังต้องชนะอีกกว่าร้อยครั้งจึงจะสามารถท้าได้”
“ชิ!น่าเบื่อ ไม่น่าสนใจเลย”
หลัวเลี่ยหันหลังกลับและจากไป
ร้อยชัยชนะ?แม้ว่าเขาจะมีเวลา แต่เผ่าัจะส่งคนจำนวนมากมาอย่างง่ายดาย เพื่อให้เขาชนะการประลองร้อยครั้งหรือ?
“หากเ้าอยากได้เืัระดับทลายยุทธ์ข้ามีวิธี” ดวงตาของหลงเยียนหรันเป็ประกาย และรอยยิ้มน้อยๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง
“วิธีอะไร?”หลัวเลี่ยถาม
หลงเยียนหรันกล่าวว่า“ข้ามีขวดเืัระดับทลายยุทธ์อยู่ในมือ หากเ้าสามารถเอาชนะบุคคลที่ข้าเลือกมาได้สิ่งนี้จะเป็ของเ้า”
หลัวเลี่ยยิ้ม“ข้าคิดเสมอว่าองค์หญิงสามนั้นหยิ่งยโส แต่ข้าไม่คิดว่าท่านจะมีด้านที่ใจกว้างเช่นนี้ท่าน้าให้ขวดเืัระดับทลายยุทธ์แก่ข้า ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร?”
ให้?
บังอาจนัก!
เ้าเด็กน่าเกลียดนี่ถึงกับกล้าดูิ่องค์หญิง
หลงเยียนหรันเต็มไปด้วยความโกรธนางพูดอย่างเคร่งขรึม “อย่าทะนงตนให้มากนัก เอาชนะหลงนู่ได้แล้วค่อยพูดเถิด” นางหันไปและะโว่า“หลงนู่ เอาเลย แก้แค้นให้ข้าที!”
ท่ามกลางกลุ่มัที่เฝ้าดูการต่อสู้ชายหนุ่มที่ดูไม่โดดเด่นก็เดินออกมา เขาคือหลงนู่เป็ผู้นำในหมู่ัรุ่นใหม่ในโลก
สถิติของหลงนู่คือมีการประลองสองร้อยเจ็ดสิบเก้าครั้ง ชนะสองร้อยเจ็ดสิบเอ็ดครั้ง และแพ้แปดครั้ง
ความพ่ายแพ้ในแปดครั้งนั้นคือแปดการต่อสู้ครั้งแรกเมื่อเขาก้าวเข้าสู่โลกภพจิตั และได้เข้าสู่สนามประลองัสิ่งนี้ทำให้เขาตระหนักว่า เส้นทางการต่อสู้นั้นห่างไกลจากความเรียบง่าย ั้แ่นั้นมาเขาก็ได้ควบคุมจิตใจของตนเอง อุทิศตนเปลี่ยนแปลงตัวเองและฝึกฝนอย่างหนัก หลังจากนั้นเขาก็ชนะการประลองสองร้อยเจ็ดสิบเอ็ดครั้งซึ่งนับจากที่เปลี่ยนแปลงตัวเอง เขาก็ไม่เคยพ่ายแพ้อีกเลย
นอกจากนี้เหตุผลที่หลงเยียนหรันเลือกหลงนู่เป็เพราะอีกความลับเกี่ยวกับหลงนู่ที่นางเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้
ความลับนี้เป็กุญแจที่ทำให้นางเชื่อว่าจะสามารถเอาชนะหลัวเลี่ยได้
หลงนู่ไม่ได้เข้ามาที่สนามในทันทีแต่เขาพูดเรียบๆ ว่า “ถ้าข้าเอาชนะเขาได้ องค์หญิงจะให้ขวดเืัระดับทลายยุทธ์แก่ข้าได้หรือไม่”
“ได้!”หลงเยียนหรันกัดฟัน และพูดว่า “ยิ่งเ้าข่มเหงเขามากเท่าไร ข้าก็จะยิ่งให้เ้ามากเท่านั้นหากเ้าทำให้เขาคุกเข่าลง เพื่อร้องขอความตายและขอยอมแพ้ได้ ข้าให้เ้าสามขวดก็ยังได้”
“ถ้าอย่างนั้นองค์หญิงเตรียมไว้สามขวดเถิด”
หลงนู่ยืดตัวขึ้นและเดินไปยังสนามที่เจ็ดของสนามประลองัแท้จริง
ท่าทางธรรมดาของเขาเปลี่ยนไปเช่นกันผมของเขาปลิวไสวแม้ไม่มีลม ดวงตาเปล่งประกาย สายตาเฉียบแหลมดั่งคมดาบ เขาเดินด้วยกลิ่นอายเหมือนัรวมกับเสืออากาศขับเคลื่อนเป็รูปัร้องและเสือคำรามพร้อมกันทั้งซ้ายและขวา
ความแข็งแกร่งนั้นน่าใ
นี่คือัอัจฉริยะเป็อัจฉริยะที่แท้จริง
“องค์หญิงสามช่างน่าทึ่งดึงเอาความโลภของเด็กคนนั้นออกมาเพื่อใช้ตอบโต้เขา”
“หลงนู่ออกโรงแล้วเขาแพ้อย่างแน่นอน”
“สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของหลงนู่คือพลังของเขาในสถานะร่างมนุษย์ไม่แตกต่างจากสถานะร่างันัก โดยทั่วไปแล้วพลังโจมตีและพลังป้องกันของร่างัจะมากกว่าร่างมนุษย์สามถึงห้าเท่าและอาจมากถึงสิบเท่า ด้วยเหตุนี้เท่ากับว่า หลงนู่ใช้พลังจากร่างจริงต่อสู้ได้เลย เ้ามีัอยู่ในเป้านั่นเกรงว่าครั้งนี้จะต้องแพ้แล้ว”
“เอ๊ะ?ดูสิ ดูเร็วๆ”
“ท่าทางของเ้ามีัอยู่ในเป้านั่นผิดเพี้ยนไป”
เสียงอุทานดึงดูดผู้คนให้หันไปมอง
น่าแปลกที่เมื่อหลัวเลี่ยรู้สึกได้ถึงไอพลังที่ไม่ธรรมดาของหลงนู่และใช้ไอพลังนี้เพื่อทำความเข้าใจความดุร้ายในการต่อสู้ของหมัดพญาัประจัญบาน ที่เดิมทีอยู่ในระดับรวบรวมแต่จู่ๆ ก็พุ่งไปที่ระดับถ่องแท้อย่างกะทันหัน
ไม่มีการฝึกฝนแต่อาศัยแรงกดดันและความรู้สึกว่าทำได้
ในขณะเดียวกัน ผู้คิดค้นทักษะหมัดพญาัประจัญบานก็ปวดหัวแล้ว“ให้ตายเถอะ ข้าเป็ผู้คิดทักษะพญาัประจัญบาน หรือเ้าเป็ผู้คิดค้นกันแน่?”