ตอนที่ 4: เืแรกในสนาม
ลมเหนือพัดกระหน่ำใส่หน้าผากจนแสบตา
ฝุ่นแดงจากเส้นทางลูกรังลอยคลุ้งเมื่อกองทหารฝึกใหม่จากค่ายหลันชิงเคลื่อนพลเข้าสู่ชายแดนด้านตะวันตก
เฟิงินั่งอยู่บนรถลากไม้ เกราะของเขาสีซีดจากการใช้ซ้ำหลายรุ่น
ข้าง ๆ คือจ่างเฟย มือกำหอกแน่นจนสั่นเล็กน้อย
“ข้า…ไม่เคยคิดว่าจะได้ออกรบจริง ๆ” จ่างเฟยพูดเสียงแ่
“ข้าแค่อยากได้เงินเลี้ยงแม่เท่านั้น…”
เฟิงิไม่พูดอะไร เขาเพียงเงยหน้ามองท้องฟ้าสีหม่น
สายลมในที่ราบชายแดนพัดแ่เหมือนเสียงกระซิบของผู้ที่จากไป
เขาเคยเห็นความตาย
แต่นี่จะเป็ครั้งแรกที่เขาต้อง อยู่ในความตาย
—
พวกเขาถูกส่งไปประจำแนวป้องกัน “ป้อมหลูเฉิง”
ป้อมไม้ชั่วคราวที่ตั้งขึ้นบนเขาราบใกล้พรมแดนแคว้นลู่หาน
กลุ่มโจรจากเขตป่ากว้างทางใต้เริ่มโจมตีหมู่บ้านริมชายแดน
และกองกำลังหลักยังเคลื่อนมาไม่ทัน
แม่ทัพภาคตะวันตกจึงสั่งให้ทหารฝึกผลัดแรกขึ้นแนวหน้า
เพื่อ “ถ่วงเวลา”
—
วันแรกที่มาถึง เฟิงิถูกจัดให้อยู่แถวที่สองในหน่วยล่อเป้า
หน้าที่คือเสริมแนวแรกที่แบกโล่ป้องกัน
พวกเขาต้องตั้งแถวแน่นแนบกัน หอกยื่นออกเป็แผงคล้ายป่าไผ่
ฝึกแบบนั้นซ้ำ ๆ จนกระทั่งวันนั้น…เสียงกลองเตือนก็ดังขึ้น
—
“ศัตรูเข้าประชิดแนวเหนือ!”
“ปิดประตูป้อม! จัดแนวล่อเป้าให้ชิดกว่าเดิม!”
เสียงะโวิ่งวุ่นไปทั่ว
เฟิงิยกหอกขึ้นแทบไม่ทัน มือเปียกเหงื่อจนจับด้ามไม้ไม่อยู่
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ จากพงไม้ข้างหน้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เงาร่างในเกราะหนังปรากฏในหมอกฝุ่น—โจรชายแดน บ้างถือขวาน บ้างมีดดาบ บ้างเปลือยอก
“พวกมันไม่ได้มาเล่น…” จ่างเฟยพูดเสียงสั่น
ก่อนที่เสียงคำสั่งจะดังขึ้น
“แทง!”
หอกในมือของเฟิงิแทงทะลุอกของชายคนหนึ่งที่พุ่งเข้าใส่
เือุ่น ๆ พุ่งกระเซ็นใส่ใบหน้าเขาเป็ครั้งแรก
มือเขาสั่น แต่ขากลับไม่ถอย
อีกคนหนึ่งกระโจนเข้าใส่จากด้านข้าง
เฟิงิเบี่ยงตัว หอกหลุดจากมือ เขาคว้าด้ามดาบสั้นของศัตรูที่ตกอยู่
เหวี่ยงใส่ศีรษะอีกฝ่ายจนล้มทั้งยืน
เสียงะโ การปะทะ โลหะกระทบกัน และเสียงร้องตายผสมกันในสนามเล็ก ๆ
นั่นคือ “า” ที่แท้จริง
—
ศึกยืดเยื้ออยู่ราวหนึ่งชั่วยาม
ก่อนที่เสียงแตรย่อตัวจะดังขึ้น
ฝ่ายโจรล่าถอยไปทางป่า ทิ้งไว้แต่ศพนับสิบและทหารหลันชิงที่าเ็หลายคน
เฟิงินั่งลงบนพื้นดิน ใบหน้าขาวซีด มือสั่นเทิ้ม
เขามองมือตัวเองที่เปื้อนเื…ของคนอื่น
“ข้า…ฆ่าคนไปแล้วจริง ๆ…”
จ่างเฟยนั่งลงข้าง ๆ เขา ไม่พูดอะไร
เพราะตนเองก็เพิ่งรอดมาแบบไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารอดได้อย่างไร
—
ในคืนวันนั้น
ขณะนั่งเฝ้ากองเพลิงในป้อม
เฟิงิได้ยินเสียงเดินเบา ๆ เข้ามาใกล้
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดทหารเบาเดินเข้ามา
เขาไม่ใช่คนจากหน่วยฝึก
“เ้าคือเฟิงิใช่ไหม?”
เฟิงิลุกขึ้นยืน ชะงักเล็กน้อย
“ข้าอยู่หน่วยข่าวของแม่ทัพซ่งเจี้ยน”
“แม่ทัพอยากรู้ว่าทำไมเ้าถึงยังรอด…และฆ่าคนได้ั้แ่ศึกแรก”
เฟิงินิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
“เพราะข้าเคยตายมาก่อนแล้ว…ตอนที่หมู่บ้านข้าถูกเผา”
ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย
ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรต่อ
—
เช้าวันต่อมา มีประกาศจากแม่ทัพหน้าป้อมหลูเฉิง
ทหารฝึกใหม่ที่แสดงความสามารถในศึกเมื่อคืน
จะถูกคัดเลือกเข้าสู่ “หน่วยลับเฉพาะกิจแนวหน้า”
ชื่อของเฟิงิ…ถูกเรียกเป็ชื่อแรก
นี่คือก้าวต่อไปของเด็กหนุ่มชาวนา
จากผู้ที่เคยถูกพรากทุกอย่าง…สู่การถือดาบแทนชะตา
1K
