หลังตกลงกันเรียบร้อยก็ได้ข้อสรุปว่าอีกสามวันพวกเขาจะออกไปล่าปีศาจตามสถานที่ที่จับฉลากได้
หมู่บ้านร่ม ‘อัมเบรลล่า ฮู้ท’ ทางโรงเรียนได้รับแจ้งมาว่าที่นี่อาจมีปีศาจแฝงตัวอยู่จึงขอให้ช่วยจัดการให้หน่อยโดยมีข้อมูลพื้นฐานให้เล็กน้อยเท่านั้น
มันเป็หมู่บ้านที่มีอาชีพทำร่มเป็หลักคอยผลิตร่มส่งออกไปขายทั้งในและต่างจักรวรรดิสร้างชื่อเสียงมากมายจนเป็ที่ประจักษ์ทว่าจู่ ๆ พิธีกรรมโบราณของทางหมู่บ้านก็เกิดปัญหา
อัมเบรลล่าฮู้ทมีพิธีพิสูจน์รักแท้ในวันแต่งงานโดยจะให้เ้าสาวและผู้หญิงในหมู่บ้านถือร่มปิดหน้าเอาไว้เ้าบ่าวจะต้องหาคนที่ตัวเองรักจากผู้หญิงถือร่มนับไม่ถ้วนที่ยืนเรียงกันโดยอาศัยความคุ้นเคยถ้าหาเ้าสาวเจอจะถือว่านั่นคือรักแท้ แต่ถ้าหาไม่เจอพิธีแต่งงานต้องล่มเนื่องจากเป็ลางร้าย
ทว่ามันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ่นี้นอกจากเ้าบ่าวจะหาเ้าสาวไม่เจอ ยังมีเหตุร้ายเกิดขึ้นติด ๆ กันในหมู่บ้านซึ่งทางนั้นไม่ได้บอกรายละเอียดอะไร เอาแต่พูดว่าเป็เพราะปีศาจ เป็เพราะปีศาจแน่ๆ พวกเขาจึงต้องไปดูด้วยตาตัวเอง
หากถามว่าเขามีวิธีรับมือรึเปล่าในเมื่อเป็คนที่ย้อนเวลากลับมานี่นา บอกเลยว่าไม่สักนิดสถานที่ในชาติก่อนกับชาตินี้คนละที่กัน ไม่รู้ทำไมคาริสถึงจับฉลากได้ภารกิจไม่เหมือนเดิมเขาเปลี่ยนการกระทำแค่เล็กน้อยเองนะ ไม่สิ จริง ๆ ถือว่าทำตัวแทบจะเหมือนเดิมด้วยซ้ำในสายตาชาวบ้าน
เพราะเป็การจับฉลากแค่เปลี่ยนทิศทางการขยับมือนิดหน่อยก็เลยได้สถานที่ไม่เหมือนเดิมรึเปล่านะ...
“คิดไปก็เท่านั้นยังไงข้าก็จะช่วยทุกคนให้ได้ ไม่ว่าจะเป็ที่ไหน”
ระหว่างคิดอะไรเรื่อยเปื่อยในที่สุดเขาก็เดินถึงบ้านเก่าหลังเล็ก ๆ ของตน ทว่ากลับมีโจทก์เก่ายืนจังก้ารอเขาอยู่ซะอย่างงั้น
จอร์แดนและพ่อของเขาริกเซย์ นอร์แกน แถมด้านหลังยังมีอัศวินของตระกูลอีกสองสามคนด้วย
“ท่านพ่อนั่นไงมันกลับมาแล้ว!!”จอร์แดนชี้มือมาทางเขาพร้อมรอยยิ้มกริ่ม มันกำลังดีใจที่จะได้แสดงอำนาจกดหัวเขาแถมยังแอบภูมิใจลึก ๆ ที่ริกเซย์เข้าข้างตนด้วย
“มีธุระอะไร”
“ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอแกกล้าดียังไงถึงทำร้ายร่างกายทายาทที่มีสิทธิ์สืบทอดตระกูล” ริกเซย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เขามีเส้นผมสีดำสนิท ั์ตาสีแดงโกเมนวาวโรจน์อย่างโกรธเคือง
ลีอันทูสยักไหล่“แล้วยังไง ข้าต้องสนใจด้วยเหรอท่านผู้นำตระกูล”
“ปากดีนักแกคงไม่สนใจที่ต่ำที่สูงแล้วสินะ!”
“สูงหรือต่ำท่านวัดจากอะไรเล่ามีพลังกับไม่มี? คิก เ้านั่นโดนคนไร้พลังอย่างข้าสะกิดทีเดียวก็ร่วงไปกองกับพื้นนั่นหรือผลงานที่ท่านภูมิใจ”
จอร์แดนรีบแก้ตัวอย่างร้อนรน“ท่านพ่อ เพราะมันทำข้าตอนไม่ทันตั้งตัวต่างหากถ้าข้ารู้ว่ามันจะกล้าต่อต้าน ข้าต้องจัดการมันได้แน่!”
ริกเซย์หันไปกล่าวเสียงแข็ง“นั่นเพราะเ้าประมาทไม่ใช่เหรอ!”
“อึก!”
ริกเซย์กล่าวต่อ“หึ ข้ายอมรับว่าเ้ามีแรงมากกว่าจอร์แดนแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์อสูร ปีศาจหรือจอมมารผู้ที่มีพลังย่อมได้เปรียบกว่าอยู่ดีเพราะงั้นการที่เ้าล้มจอร์แดนครั้งนี้ได้เป็เพราะเขาไม่ได้ใช้พลังสู้กับเ้าอย่าลำพองตนไป”
“หึมั่นใจในความคิดตัวเองจังเลยนะ”
“เ้าคงเสียสติไปแล้วอย่างที่จอร์แดนบอกอัศวินคุมตัวไป ขังไว้ในคุกเจ็ดวันห้ามมีใครช่วยเหลือหรือแตะต้องลูกกรงเด็ดขาด!”
กล่าวจบอัศวินประจำตระกูลนอร์แกนก็เดินอ้อมเข้ามาด้านหลังเพื่อจะพาตัวลีอันทูสไปขังทว่าจู่ ๆ ก็มีหญิงสาวผมสีดำขลับวิ่งออกมาจากทางคฤหาสน์
“ไม่ได้นะคะท่านพ่อ อีกสามวันท่านพี่จะมีงานสำคัญครั้งนี้ขาดไม่ได้เด็ดขาด ช่วยยอมให้หน่อยเถอะค่ะ” เบ็ตตี้เอ่ยขอร้องอย่างร้อนรนนางร้อนรนยิ่งกว่าคนโดนเองซะอีก
ทว่าท่าทางน่าสงสารนั้นกลับไม่ได้ทำให้ผู้เป็บิดารู้สึกเห็นใจเลยแม้แต่น้อยเขากล่าวด้วยสีหน้าเ็า
“ตอนแรกข้าก็จะลดโทษให้เพราะมันเป็ความผิดของจอร์แดนที่ประมาทและอ่อนแอแต่ลีอันทูสไม่สำนึกแถมยังลองดีกับข้า เ้าคิดว่าพี่ชายของเ้าเหมาะสมแก่ความเมตตาไหมเล่า!”
“หึ ฮ่า ๆ ๆ ๆเบ็ตตี้เ้าอย่าเหนื่อยเปล่าเลย ผู้นำตระกูลก็บอกแล้วว่าไม่สนใจผลการเรียนของข้าดูท่าชื่อเสียงของตระกูลจะไม่สำคัญเท่าความโกรธที่โดนลูกชายเถียงกลับวันนี้กระมัง”
“ลีอันทูส!!”
ชายหนุ่มเผยรอยยิ้ม“ท่านอย่าลืมแล้วกัน ตามกฎหมายข้ายังเป็คนในตระกูลนี้ท่านทำอะไร มันก็ส่งผลต่อตระกูลตัวเองทั้งนั้น”
“รีบคุมตัวมันไปสิ เร็ว!”
“คะ...ครับ” อัศวินขานตอบเ้านาย
จอร์แดนยิ้มอย่างพอใจ“ท่านพ่อจัดการถูกแล้วครับถ้าปล่อยให้คนไร้ค่าแบบนั้นมาเหยียดหยามข้า ทุกคนต้องดูแคลนตระกูลนอร์แกนแน่”
เบ็ตตี้กลัวจนตัวสั่นเพิ่งเคยเห็นท่านพ่อโมโหขนาดนี้ นานแล้วที่ไม่มีใครพูดจาต่อต้านเขา ถึงนางจะไม่ได้กลัวเขาเพราะสิ่งที่กลัวมากกว่าคือกลัวจะเสียพี่ชายไปแต่ยอมรับว่าครั้งนี้หากบิดาจะทำอะไรน่ากลัวขึ้นมา นางก็ไม่อาจคาดเดาได้เลย
สายตาเ็าคู่นั้นเลื่อนมาหานางอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยถาม
“เบ็ตตี้”
“ค่ะ”
“่นี้ลีอันทูสไปเจออะไรมาทำไมมันถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ แม้แต่อำนาจของข้าก็ไม่เกรงกลัวแล้ว”
“ท่านพี่จะเปลี่ยนไปได้ยังไงล่ะคะ”
“อย่ามาทำเฉไฉตอบข้ามาซะ!”
“ท่านพ่อข้าเป็คนที่อยู่กับท่านพี่ทุกวันนะคะ ท่านไม่เชื่อคำพูดของข้าแต่เชื่อสิ่งที่อยู่ในรายงานนั่นเหรอคะ นิสัยของท่านพี่ไม่ได้เปลี่ยนไปแต่มันอาจเป็แบบนี้มาั้แ่แรกแล้วก็ได้ทำไมไม่ลองมองให้ดีดูสักครั้งละคะ” เบ็ตตี้ตอบกลับด้วยสายตาที่เ็าไม่ต่างกัน
นางโค้งหัวกล่าวลาแล้วเดินกลับคฤหาสน์ด้วยความเร็วที่มั่นคงราวกับจะแสดงให้เห็นว่าแม้จะเจอเื่ที่ไม่ชอบใจ จิตใจของนางก็ยังมั่นคงไม่ได้อ่อนแอพอจะให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ
จอร์แดนเห็นแบบนั้นก็อยากเอาใจพ่อจึงรีบพูด
“เหอะ! อวดดีเหมือนพี่ชายไม่มีผิด เป็แค่สมบัติของนอร์แกนแท้ ๆ!”
“หุบปากซะ”
“ทะ...ท่านพ่อ”
“เ้ามันไร้ความสามารถเพราะประมาทถึงได้โดนลีอันทูสจัดการได้ อย่าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มีเสียงจนทำให้ข้ามองข้ามที่เ้าเอ่ยเหยียดหยามทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างเบ็ตตี้ได้นะ”
“แต่มันเล่นทีเผลอนะครับ!”
“ถ้าเ้าแข็งแกร่งกว่ามันจริงจะปล่อยให้มันเล่นทีเผลอได้เหรอ!”
“ตะ...แต่ ครับ เป็อย่างที่ท่านพ่อพูดครับ”
“จำเอาไว้ ถ้าเ้าเอาชนะคนไร้ประโยชน์อย่างลีอันทูสไม่ได้เ้าก็ไม่มีวันได้นามสกุลของนอร์แกน”
“ครับ...” จอร์แดนก้มหน้าลง มือของเขากำแน่นอย่างเจ็บใจแค่ไม่ทันระวังตัวจนโดนต่อยครั้งเดียว เขาก็ทำพลาดมหันต์แล้วการที่เขาสามารถวางตัวยิ่งใหญ่ได้เพราะผู้สืบทอดโดยชอบธรรมอย่างลีอันทูสไร้ความสามารถแต่ถ้าเกิดมันไม่ได้ไร้ความสามารถขึ้นมา เขาก็จะกลายเป็ขยะที่จะถูกเขี่ยทิ้งทันทีนี่เป็เื่ที่ยอมไม่ได้อย่างเด็ดขาดอุตส่าห์ทำตัวดีจนใกล้จะถูกรับเข้าตระกูลอยู่แล้วแท้ ๆ
ลีอันทูสจะต้องชดใช้!!
จังหวะนั้นเองคุณหญิงเทเรซ่าก็เข้ามากุมมือของริกเซย์เบาๆ เป็เชิงให้เขาใจเย็นนางรีบเดินออกมาจากคฤหาสน์และตรงมาบ้านเล็กเพราะอยากเห็นลีอันทูสโดนลงโทษน่าเสียดาย แทนที่จะได้เห็น นางดันได้ยินลูกถูกดุเสียอย่างงั้น
“ท่านริกเซย์อย่าดุลูกเลยค่ะ จอร์แดนจะต้องนำพาความรุ่งโรจน์มาให้นอร์แกนได้แน่เขาคือทายาทเพียงคนเดียวนี่คะ”
“หึ จะเป็แบบนั้นแน่เหรอ”ริกเซย์เอ่ยอย่างไม่แยแสแล้วเดินกลับคฤหาสน์ไป
จอร์แดนที่กำลังร้อนใจอยู่จึงเอ่ยถามมารดา“ท่านแม่ ข้าจะไม่โดนเขี่ยทิ้งจริง ๆ ใช่ไหมครับ”
“อย่าห่วงเลยยังไงลีอันทูสก็ไร้ประโยชน์ ส่วนเบ็ตตี้ก็ต้องแต่งงานเมื่อเรียนจบ พอถึงตอนนั้นใครจะขัดขวางเ้าได้”
“ถ้าลีอันทูสไม่ได้ไร้ประโยชน์ล่ะครับท่านแม่รีบแต่งงานกับท่านพ่อไม่ได้เหรอ ข้าจะได้เป็บุตรที่ถูกต้องตามกฎหมายสักที!”
เทเรซ่าเม้มปาก “เ้าคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยรึไง หัวใจของริกเซย์แข็งดั่งหินผาเ้าต่างหากที่ต้องพยายาม หากเ้าได้มีชื่อในตระกูลเมื่อไหร่ ค่อยโน้มน้าวพ่อของเ้าก็ได้ถึงเวลานั้นเขาต้องไว้หน้าทายาทเพียงคนเดียวอยู่แล้ว”
“ข้าจะพยายามครับแต่—โอ๊ย เจ็บ ๆ ท่านแม่ข้าเจ็บกราม” จอร์แดนกุมแก้มข้างที่โดนลีอันทูสต่อยมาเขาเจ็บมาตลอดแต่ต้องอดทนเอาไว้
“ตายแล้วข้าบอกแล้วไงว่าให้อดทน ถ้าท่านริกเซย์เห็น เขาต้องหาว่าเ้าอ่อนแอแน่!”
“ท่านแม่ข้าไม่ยอมนะ ท่านต้องจัดการมันให้ข้า ลงโทษแค่ขังคุกมันสบายเกินไป”
เทเรซ่าเหยียดยิ้ม “แน่นอน มีหรือข้าจะปล่อยให้มันสบาย”
ขณะเดียวกัน ณคุกใต้ดินของนอร์แกน
ลีอันทูสโดนอัศวินคุมตัวเข้าไปในสถานที่อับชื้นและสกปรกจนชวนย่นจมูกมันเป็ทางเดินยาวที่มีลูกกรงมากมายวางเรียงรายกัน นักโทษที่ทำผิดร้ายแรงในตระกูลเคยเสียชีวิตที่นี่หลายคน
กระนั้นสีหน้าของลีอันทูสกลับไร้ความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น ไม่รู้ว่าต่อมความกลัวหายไปหรือเพราะคิดว่าริกเซย์จะปล่อยตัวเร็วกันแน่
แต่คนผู้นั้นไร้ความเมตตาแม้กระทั่งลูกตัวเองก็คงไม่เว้น เหล่าอัศวินจึงคิดว่าชายหนุ่มแค่อวดดีจนบ้า
ก่อนถึงกรงที่จะใช้ขังลีอันทูสชายหนุ่มผมดำก็เอ่ยถามอัศวินด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน
“นี่”
“อะไร”
“เ้าเป็อัศวินให้ตระกูลนอร์แกนมานานแค่ไหนเหรอ”
“ก็ั้แ่เ้าเป็วุ้นในท้องแม่น่ะสิ”
“เหรอทำงานมานานน่าดูเลยนะ”
“เ้าถามทำไม” อัศวินขมวดคิ้วเพราะรู้สึกแปลก ๆ
“จะไว้อาลัยน่ะวันนี้คงเป็วันสุดท้ายที่ได้รับใช้ผู้นำตระกูล”
กล่าวจบลีอันทูสก็ฉีกยิ้มเ้าเล่ห์จนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ในปาก จากนั้นก็ต่อยเหล่าอัศวินอย่างแรงจนทุกคนลงไปกองกับพื้นโชคดีที่เขาไม่ต้องใช้พลังไฟสีแดงของจอมมาร ไม่งั้นความแตกแหง ๆ
เดิมทีเรี่ยวแรงของเขาก็เยอะจนปราบทุกคนได้อยู่แล้วละนะเพียงแค่ไม่เคยใช้มันเพราะเกรงกลัวต่ออำนาจเท่านั้นเองทว่าตอนนี้ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว
อย่างน้อยก็สำหรับคนที่รู้ตัวว่าต้องตายในอนาคต
“ปล่อยให้นักโทษอย่างข้าหนีไปเ้านั่นคงไม่เก็บไว้หรอก น่าสงสารจริง ๆ ที่ต้องมาเจอข้าในเวอร์ชั่นบ้าดีเดือด”
ร่างสูงจัดการขังอัศวินไว้ในกรงทั้งหมดก่อนจะเดินควงกุญแจออกมาเขาฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์เพื่อจะมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของผู้นำตระกูล
“ลูกกรงพวกนี้สามารถทำให้ผู้ใช้พลังหมดฤทธิ์เดชได้สินะ”
ลีอันทูสหัวเราะเบาๆ แต่เพราะที่นี่ไม่มีช่องระบายเสียงมันจึงสะท้อนไปทั่วคุกสร้างความสยดสยองให้กับอัศวินที่ถูกขังและิญญานักโทษเก่าเก็บที่ได้ยินไม่น้อย
“ได้เวลาเป็นักโทษแล้วล่ะครับท่านพ่อ”
6K
