ตอนที่16 สายฟ้า
ประกายสายฟ้าอันเจิดจ้าส่องสว่างขึ้นมาท่ามกลางป่าเขา พร้อมเสียงคำรามดั่งสัตว์ร้ายดังกังวานจากกระแสพลังของลีเดียได้อย่างน่าฉงน
ทำให้ทหารทุกคนต่างยืนงงต่อสายฟ้าที่ล้อมรอบตัวผู้ใช้จนไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ลีเดียได้ แม้ว่านางยังคงสลบไสลอยู่ก็ตาม
แต่ก็ยังมีพวกดักดานที่พยายามฝ่าแนวป้องกันของสายฟ้าจนได้รับาเ็กลับมาอย่างไร้ประโยชน์
"พอเถอะ มีแต่เจ็บตัวเปล่าๆ "
"จะให้นั่งรอจนกว่าพวกปีศาจจะมางั้นรึ ถ้ายัยนี่ฟื้นขึ้นมาระหว่างรอเราไม่ตายกันยกคณะเลยรึไง!!"
"กังวลขนาดนั้นเลยรึ ถ้าไม่มั่นใจในฝีมือตนเองก็อย่ามาเหมารวมพวกข้า "
เพียงประโยคสั้นๆ ก็ทำให้เหล่าคนใจร้อนเริ่มสงบลง พร้อมความหวาดกลัวจนต้องเดินถอยหนีเพราะข้างหลังของชายผู้มั่นใจในฝีมือตนได้ปรากฏร่างสตรีที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าจำนวนมาก
"นางฟื้นขึ้นมาแล้ว!! "
เสียงร้องะโแจ้งเตือนถึงภัยร้ายแก่เหล่าทหารที่นั่งเหม่อลอยอย่างไร้การป้องกัน ก็ได้หายไปด้วยสายฟ้าที่ทะลวงศีรษะก่อนจะเผาไหม้อวัยวะทุกส่วนจนกลายเป็ฝุ่นผง
แล้วลีเดียก็เริ่มตามล่าเหล่าทหารที่กำลังหนีออกจากป่า โดยการใช้สายฟ้าไล่ทะลวงใบหน้าและทรวงอกของผู้ทรยศ จนทุกคนต้องตกตายไปในชั่วพริบตา
ซึ่งมันก็เป็เื่ง่ายถ้าลีเดีย้าจะฆ่าพวกทหารขั้นต้นไม่ว่าจะกี่สิบคนก็ตาม แต่ไม่ใช่กับสิ่งที่กำลังมุ่งหน้ามาหานางด้วยพลังิญญาขั้นกลางถึงห้าตน
พร้อมพุ่งชนสิ่งกีดขวางได้อย่างทรงพลัง ก่อนมือทั้งสองจะเปลี่ยนเป็อาวุธเพื่อฟาดฟันลีเดียที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพของเหล่าทหาร
ก่อนปีศาจตนแรกที่ถึงตัวลีเดียจะถูกผ่าครึ่งด้วยสายฟ้าอันเชี่ยวกราก ทำให้ปีศาจตนอื่นๆ ต้องล่าถอยพร้อมกับเปลี่ยนิัให้กลายเป็เกราะแข็ง
"ภูมิใจในเกราะของเ้ามากสินะ แต่ข้าจะบอกอะไรให้สักอย่าง สายฟ้าของข้าสามารถสร้างความร้อนได้มากกว่าสองหมื่นองศา หรือมากกว่าพื้นผิวบนดวงอาทิตย์ถึงห้าเท่า "
เพียงแค่นางสาธยายออกมาไม่กี่คำ ก็ทำให้เหล่าปีศาจเกิดความหวาดหวั่นจนเริ่มจะคลายเกราะป้องกันเพื่อจะรีบหนีออกจากจุดอันตราย
"และความเร็วของมันคือสิบเท่าของความเร็วเสียง ในระยะแค่นี้พวกเ้าไม่มีทางหลบพ้น" ลีเดียเอ่ยด้วยใบหน้าอันแสนเ็า พร้อมกับยกแขนขวาขึ้นมาไว้เหนือศีรษะก่อนประกายสายฟ้าอีกนับพันเส้นจะก่อตัวเป็รูปร่างคล้ายหอกแหลม
"ชื่อของท่านี้คือ หอกอัสนี!! "
ลีเดียรีบคว้าสายฟ้าของตนพร้อมกับใช้แรงแขนที่ส่งตรงจากหัวไหล่ขวาแล้วบิดตัวไปข้างหน้าเพื่อขว้างมันใส่ปีศาจทั้งสี่ และเมื่อหอกอัสนีได้ตกลงสู่พื้นดินแรงะเิก็คร่าชีวิตของพวกมันจนหมดสิ้น
"ฝีมือร้ายกาจตามคำร่ำลือ เ้านี่ช่างน่าประทับใจจริงๆ "
คำกล่าวของบุคคลปริศนาได้ซ่อนเร้นกายอยู่ในเงาป่า จึงทำให้ลีเดียใช้หอกอัสนีขว้างไปยังตำแหน่งของเสียงนั้น จนแรงะเิช่วยเปิดวิสัยทัศน์ให้นางได้มองเห็นอย่างถนัด
"มัวรัส!!! "
แล้วบุคคลที่ปรากฏต่อหน้าลีเดียนั้นก็คือบุตรชายลำดับที่สี่ของจอมมารผู้สร้างความหวาดกลัวให้แก่โลกใบนี้มาหลายศตวรรษ
"เมื่อกี้มันอันตรายนะ ดูเหมือนข้าจะคิดถูกจริงๆ ที่ให้พวกขั้นกลางมารับมือกับเ้าก่อน ทำให้คาดเดาความสามารถของสายฟ้าได้ง่ายขึ้นเยอะ"
มัวรัสเอ่ยด้วยท่าทางสบายๆ แม้ศัตรูตัวฉกาจจะปล่อยจิตสังหารอันเกรี้ยวกราดพร้อมกระโจนตัวเข้ามาด้วยดาบที่อาบสายฟ้าไว้อย่างเต็มกำลัง
แต่ทันใดนั้นลีเดียก็ถูกโจมตีด้วยพลังธาตุทั้งสี่จากทั่วทิศทาง จึงทำให้นางได้รับาเ็ตรงแขนซ้ายก่อนจะกระเด็นออกไปด้วยแรงะเิที่อาจทำให้ถึงตาย
"มาแนะนำตัวกันหน่อย พวกที่ทำร้ายเ้าก็มี…..อัปบรานิค ดีคอนต์ ไทฟอน อีฟริก ก็ทำความรู้จักกันไว้นะ"
มัวรัสกล่าวพร้อมกับใช้นิ้วชี้ไล่เรียงไปทีละตนโดยเริ่มจาก อัปบรานิคผู้แปรธาตุดินและยังมีร่างกายใหญ่โตกว่าใครๆ ตามมาด้วยดีคอนต์ที่ดูสงบนิ่งดุจแม่น้ำในลำธาร
ก่อนไทฟอนจะโบกสะบัดปีกสีดำผ่านผิวหน้าของอีฟริกผู้มีหนวดเคราเป็เปลวเพลิงพร้อมกับเขาบนหัวขนาดใหญ่
ทำให้ลีเดียต้องกำดาบไว้ให้แนบกาย เพราะปีศาจทั้งสี่คือผู้มีพลังิญญาขั้นสูงระดับต้นถึงกลางที่อันตรายเกินกว่านางจะรับมือทั้งหมดได้
"ใจเย็นก่อนลีเดีย รอตัวละครมากันครบแล้วค่อยเริ่มกันเถอะ " มัวรัสเอ่ยออกมาอย่างสงบนิ่ง ก่อนเขาจะเอนหลังพิงต้นไม้ด้วยความสบายใจจนลีเดียเริ่มสงสัยว่ามันคิดจะทำสิ่งใด
แล้วไม่นานทุกอย่างก็กระจ่างชัด เมื่อเหล่าทหารของทราซินเวียได้วิ่งกรูกันออกมาจากทั่วทิศทางโดยมีอีชิลเดอร์เป็ผู้นำทัพพร้อมกับชักดาบเพื่อชี้ตรงไปยังกลุ่มปีศาจร้าย
"หยุดมือของเ้าลงเสียไอ้พวกปีศาจ ขณะนี้เราได้ล้อมไว้หมดแล้ว จงยกมือขึ้นแล้วยอมแพ้แต่โดยดี"
และการปรากฏตัวของอีชิลเดอร์ก็ทำให้มัวรัสเผยรอยยิ้มออกมาอย่างน่าประหลาด เช่นเดียวกับเหล่าทหารที่หันคมดาบใส่เ้าเมืองของตนจนอีชิลเดอร์เกิดความสับสน
"บ้าเอ๊ย"
454
