นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 76 

เข้าสู่ฤดูหนาว

วัตถุคล้ายหินศิลาสีดำที่อยู่ภายในมือ มันคือสิ่งประดิษฐ์ล้ำสมัยที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมา มันคือของที่สามารถปลดปล่อยความร้อนออกมาจากตัวของมันได้ 

ของสิ่งนี้มันกลายเป็นของที่ซูฉีมั่นใจว่ามันจะสามารถช่วยให้เมืองแห่งนี้ผ่านพ้นฤดูหนาวไปได้

บ่าวรับใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านข้างมองมันอย่างประหลาดใจ นางก็ไม่เข้าใจเช่นเดียวกันว่าคุณหนูสร้างของชิ้นนี้ขึ้นมาได้อย่างไร

แต่ดูแล้วมันไม่น่าจะใช่ของธรรมดาทั่วไป ของธรรมดาคงจะไม่สามารถปลดปล่อยความร้อนออกมาเช่นนี้ได้

“ คุณหนูที่ท่านสร้างมันขึ้นมาได้อย่างไรกันเจ้าคะ? ” นางถามออกมาอย่างสงสัย

“ ข้าใช้ความสามารถของตนเองไม่น้อยเลยทีเดียว ”

“ แต่เจ้าดูนี่สิการที่เขาสามารถสร้างมันออกมาได้มันเองก็ทำให้ข้ามั่นใจว่าหน้าหนาวนี้ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวอีกแล้ว ”

แววตาของซูฉีกำลังเปล่งประกายมั่นใจว่าของสิ่งนี้มันจะสามารถทำให้นางนั้นผ่านเรื่องราวในครั้งนี้ไปได้ 

“ มันยังไม่เสร็จสมบูรณ์ข้ายังสามารถทำให้มันมีคุณภาพได้มากกว่านี้อีก ” 

“ แต่ก็คงจะต้องใช้เวลาอีกหลายวัน ” ของที่อยู่ภายในมือแม้ว่ามันจะสำเร็จแล้วแต่มันเองก็เป็นเพียงแค่ต้นแบบเท่านั้น

สิ่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ก็คือของต้นแบบชิ้นนี้มันยังคงไม่เสร็จสมบูรณ์ ของต้นแบบชิ้นนี้ยังจำเป็นจะต้องใช้เวลาในการพัฒนาอีก

เวลาในการพัฒนาที่นางต้องการมันเองก็คงจะต้องการอีกหลายวัน ในยามนี้อีกเพียงไม่กี่วันก็เข้าสู่ช่วงฤดูหนาวแล้วมันคงจะเสร็จทันนางหวังให้เป็นแบบนั้น

….

นับสิบวันผ่านไป

ยามนี้เข้าสู่ต้นเดือนสิบอากาศเริ่มเย็นตัวลงอย่างเห็นได้ชัด หิมะแรกของปีโปรยปรายลงมา ซูฉีนางยังคงพัฒนาของประดิษฐ์สุดล้ำสมัยของนางต่อไป

แม้จะกินเวลาผ่านมาหลายวัน แต่ว่านางเองก็ยังพัฒนามันไม่ได้อย่างเสร็จสมบูรณ์

ในยามนี้นางกำลังพัฒนามันอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายแต่มันเข้าสู่ช่วงฤดูหนาวก่อน ยามช่วงหน้าหนาวหิมะโปรยปรายสีขาวอย่างงดงามเมืองชายแดนแห่งนี้ในชั่วข้ามคืนถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน

ทั่วทั้งท้องนภาถูกปกคลุมไปด้วยม่านเมฆสีขาว อากาศที่เย็นตัวลงจนสามารถสัมผัสได้

ในช่วงยามเช้าของวันซูฉีเดินออกมาจากบ้าน นางใช้มือของตนเองดันเปิดประตูหิมะด้านหน้าปัดออกไป

นางสวมใส่ชุดขนสัตว์ปกคลุมทั่วทั้งร่างกาย ชุดขนสัตว์ที่ถูกตัดทำขึ้นมายังเป็นพิเศษมันสามารถปกป้องความหนาวเย็นด้านนอกได้

ทว่าดูเหมือนว่าในปีนี้ความหนาวเย็นมันจะมากกว่าทุกๆปีจริงๆ

ขนาดชุดขนสัตว์ที่นางสวมใส่อยู่มีความหนาเป็นอย่างมาก แต่นางยังกลับสามารถสัมผัสได้ถึงความหนาวของบรรยากาศบริเวณรอบรอบเลย

พื้นที่บริเวณรอบรอบเต็มไปด้วยความเงียบสงัด บริเวณถนนด้านหน้าที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวไม่มีผู้ใดสัญจรอยู่เลย

เมืองชายแดนแห่งนี้เปลี่ยนกลายเป็นเมืองชายแดนที่เงียบสงัดในชั่วข้ามคืน นางเองก็ไม่คิดว่าเพียงแค่ชั่วข้ามคืนทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้เช่นเดียวกัน

นางลองหายใจดู แม้แต่ลมหายใจที่ออกมายังกลายเป็นไอความหนาวเย็น 

‘ เข้าสู่ช่วงหน้าหนาวแล้ว แบบนี้ก็เทียบเท่ากับว่าสิ่งประดิษฐ์ของเราทำเสร็จไม่ทันสินะ ’

‘ เอาเถอะเพิ่งต้นหน้าหนาวอาจจะไม่เป็นอะไรในตอนนี้ของสิ่งนั้นก็เกือบจะถูกพัฒนาจนเสร็จแล้ว หวังว่ามันจะสามารถพัฒนาเสร็จได้ทัน ’ 

ซูฉีคิดแบบนั้น ในขณะที่กำลังยืนมองลานหิมะด้านหน้า 

“ คุณหนูขอรับ!!!! ” เสียงตะโกนดังแว่วมาแต่ไกล

ซูฉีใช้ดวงตาหันไปมอง มองเห็นเด็กหนุ่มฮุ่ยหวงสาวเท้าวิ่งมา ฮุ่ยหวงสวมใส่ชุดขนสัตว์ปกคลุมทั่วทั้งร่างกาย วิ่งผ่านหิมะที่กำลังโปรยปราย 

เด็กหนุ่มวิ่งมาหยุดลงบริเวณด้านหน้า แสดงท่าทางเหนื่อยหอบใบหน้าราวกับรีบร้อนเพราะพบเจอเรื่องบางอย่าง

ซูฉีสงสัยนางเอียงคอก่อนที่จะถาม “ มีเรื่องอะไรอย่างนั้นรึเหตุใดจึงแสดงใบหน้าเช่นนั้น? ”

“ คือว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!! ”  

“ เกิดเรื่องใหญ่แล้วมีอะไรเกิดขึ้น? ”

“ ในยามนี้มีผู้คนบอกว่ามีสัตว์ร้ายเริ่มออกอาละวาดบริเวณรอบรอบแล้วขอรับ ”

“ สัตว์ร้ายอย่างนั้นรึ! ”

“ ใช่แล้วขอรับสัตว์ร้ายในช่วงหน้าหนาวพวกหมาป่ามันจะออกมาล่าอาหารหรือแม้กระทั่งพวกหมีตัวใหญ่ใหญ่ก็เช่นเดียวกัน ”

“ จริงอยู่ที่ว่าป่ามันอยู่ห่างออกไป แต่ว่าเพราะว่าในช่วงฤดูทั่วไปภายในป่าเต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ทรัพยากรและอาหารเองก็มากเพียงพอ มันเลยทำให้พวกสัตว์ร้ายออกล่าเพียงแค่ในป่า ” 

“ แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงหน้าหนาวบรรยากาศที่หนาวเน็บบริเวณรอบรอบ มันทำให้ทรัพยากรภายในป่าขาดแคนมันอาจจะทำให้พวกสัตว์ร้ายมาอาละวาดบริเวณรอบรอบเมืองได้ ”

“ ในตอนนี้มีคนที่อยากจะออกไปหาของป่าโดนสัตว์ร้ายทำร้ายกลับมาบาดเจ็บไปหลายคนแล้ว ไม่เพียงเท่านั้นน่ะขอรับยังได้ยินข่าวว่าอีกไม่กี่วันอาจจะมีพายุหิมะพัดมาที่เมืองแห่งนี้ ” เด็กหนุ่มรายงานเรื่องสำคัญที่ตนนั้นได้ยินมา

ซูฉีประหลาดใจนางแสดงใบหน้าสงสัยและสับสนในเวลาเดียวกัน 

เพียงแค่เข้าฤดูหนาวมาเพียงแค่วันเดียว ผู้ใดจะคาดคิดมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นมากมายขนาดนี้

“ แล้วผู้คนภายในเมืองล่ะเป็นอย่างไรบ้าง? ”

“ ยังปกติดีขอรับตอนนี้มีข่าวว่าประตูเมืองทุกแห่งถูกปิดไม่ให้คนที่ไม่ได้รับอนุญาตออกไปด้านนอกเพราะเกรงว่าจะโดนสัตว์ร้ายทำร้าย ”

“ แต่ถ้าปิดประตูเมืองเช่นนี้เสบียงอาหารที่เตรียมไว้ไม่รู้ว่าจะเพียงพอกับฤดูหนาวที่ยาวนานในปีนี้หรือไม่ ” เด็กหนุ่มพูดขึ้น

เด็กหนุ่มผู้นี้ได้รับหน้าที่จากคุณหนูของมันให้ไปสอดส่องผู้คนภายในเมือง ยามนี้ได้ความหลายอย่างจึงเดินทางกลับมารายงาน 

“ เข้าใจแล้ว ” 

ในช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้ ภายในเมืองเกิดภาวะวิกฤตมากมายซูฉีกับนึกถึงคำของแม่ทัพหนุ่ม 

แม่ทัพหนุ่มบอกว่าให้ตัวของนางนั้นสงบนิ่งเอาไว้ถึงแม้ว่าจะร้อนรนไปก็ไม่ได้อะไร

นางจึงสงบนิ่งและพยายามคิดแก้ไขสถานการณ์กับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ ดูไปอีกซักสองถึงสามวัน ” 

“ ขอรับ!!!! ”

..

ตกดึกโรงสุราที่เงียบสงัด

โรงสุราแห่งนี้มีแขกที่เข้ามาดื่มสุราเพียงแค่ประมาณสามถึงสี่คนเท่านั้น พวกเขาดื่มสุราคายหนาวแต่ว่าส่วนใหญ่ก็ไม่มีผู้คนเดินทางออกมาจากบ้านของตนเพื่อที่จะมาดื่มสุราที่โรงสุราแห่งนี้

งานภายในโรงสุราเลยว่างเป็นอย่างมากพวกคนที่ทำงานก็มีเพียงแค่น้อยนิด

ซูฉีเดินทางมาทำงานที่โรงสุราในฐานะผู้ดูแลบัญชีตามปรกติ

นางนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของตน กำลังตรวจดูบัญชีพวกนี้อย่างละเอียดช่วงนี้แขกน้อยลงช่วงฤดูหนาว

มันเลยทำให้งานบัญชีของนางไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้นเพราะว่ามีเงินรายรับที่น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

ในขณะที่นั่งตรวจตราบัญชีอยู่ ลี่ถังบ่าวรับใช้ของนางที่ได้รับเป็นผู้ดูแลสินค้าภายในโรงสุราก็เดินเข้ามา

“ คุณหนูเจ้าคะนายหญิงจื่อมีเรื่องจะสนทนาด้วยเจ้าค่ะ ”

ซูฉีเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย “ นายหญิงอย่างงั้นรึมีเรื่องอันใดจะสนทนากับข้า! ” 

แม้จะรู้สึกสงสัยอยู่บ้างแต่ก็ละทิ้งงานของตนเองแล้วก็เดินทางไปพบนายหญิงจื่ออย่างรวดเร็ว 

ภายในห้องทำงานของนายหญิงจื่อ 

นางเดินเข้ามาบริเวณด้านใน พบเห็นนายหญิงจื่อกำลังนั่งอยู่ 

“ เรียกพบข้าอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ” 

“ นี่!! เจ้ามาดูนี่สิ ” จื่อหรานนำแผ่นกระดาษแผ่นนึงออกมาก่อนที่จะวางเอาไว้ด้านหน้าเรียกซูฉีให้เข้าไปดูมันใกล้ๆ

ซูฉีตัดสินใจเดินเข้าไปก่อนที่นางจะไปหยุดเท้าของตนลงด้านหน้า ใช้ดวงตามองตรงไปพบเห็นว่าแผ่นกระดาษที่วางเอาไว้บนโต๊ะมันมีรายละเอียดและเอกสารที่วางเอาไว้

รายละเอียดและเอกสารที่เขียนเอาไว้ซูฉีใช้ตามอง “ นี่มันสัญญาการค้า!!! ”

“ ใช่!!! สัญญาการค้าสัญญาการค้ากับหลงชิง พ่อค้าใหญ่แห่งดินแดนทางทิศตะวันตกมันถูกส่งมาให้เจ้า เกี่ยวกับการค้าสุรา ”

จบบท