ตอนที่ ๓
“องค์ชาย...กระหม่อมนำคำสั่งมาจากท่านแม่ทัพหลี่ให้มาบอกกับองค์ชายว่าไม่ให้เข้าวังหลวงพะยะค่ะ...”
“หลี่....เฟยเย่....เ้าบังอาจยิ่งนัก....”
ซิ่วเหอโกรธที่ได้ยินขันทีคนสนิทเอ่ยบอกเขาทิ้งทุกอย่างไว้ที่ห้องครัวก่อนจะสาวเท้าเดินมายังเรือนของหลี่เฟยเย่พร้อมกับเปิดประตูเข้าไป
“หลี่เฟยเย่!!!”ผู้ที่เป็เ้าของชื่อหันมามองทันที “เ้ามันบังอาจ...เ้าคิดว่าเ้าเป็ผู้ใดกันถึงมาออกคำสั่งกับข้าข้าเป็ถึงองค์ชายของฮ่องเต้ที่เป็ใหญ่ในแคว้นเ้าเป็แค่แม่ทัพชั้นต่ำริอาจออกคำสั่งห้ามข้าเข้าวัง มันจะมากเกินไปแล้ว!!”
หลี่เฟยเย่ได้ฟังซิ่วเหอกล่าวออกมาเช่นนั้นเขากำหมัดแน่อย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เส้นเืปูดนูนลามขึ้นมาตามแขนของเขาเพลานี้จัดได้ว่าหลี่เฟยเย่สามารถฆ่าคนได้เป็พันๆศพยังได้
เฟยเย่มองคนตรงหน้าด้วยคมตาดุดัน....
“องค์ชาย...หากยังกล่าวว่าข้าเช่นนั้นอีกครั้งหน้ากระ หม่อมไม่รับรองความปลอดภัยขององค์ชายแน่...” เอ่ยบอกซิ่ว เหอเสร็จก็รีบหันหลังเดินกลับออกไปจากเรือนทันที
“หลี่เฟยเย่...เ้าขู่ข้างั้นรึ!!ข้ามิเคยกลัวเ้า...ยังไงข้าจะต้องเข้าวังให้ได้เ้าห้ามข้าไม่ได้แน่!!”
หลี่เฟยเย่รู้เื่ตามขนพธรรมเพราะตัวเขาอายุมากว่าซิ่วเหอส่วนองค์ชายที่เอาแต่ใจผู้นี้ยังเด็กนักเพราะเขามีอายุเพียง 17 ปีห่างจากหลี่เฟยเย่ถึง 8 ปี
ที่เฟยเย่มิได้ให้ซิ่วเหอเข้าวังนั้นเขาไม่ได้กีดกันอันใด เพียงแต่ตามประเพณีแล้วภรรยาสามารถกลับไปเยี่ยมบ้านได้แค่ปีละครั้งหากไปครั้งนี้ก็จะไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้วต้องรอกลับในปีต่อไปความจริงแล้วถ้าอยากกลับเฟยเย่ก็จะพาองค์ชายกลับ แค่มาบอกเขาก็พอ
ในเวลาของ*ยามซื่อซิ่วเหอเดินออกมาจากจวนแล้วขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวคำที่หลี่เฟยเย่กล่าวกับเขาตอนนั้นเขาไม่เอามาใส่ใจสักเื่
คอยดูเถิดถ้าข้ากลับเข้าไปในวังแล้วข้าจะไม่กลับออกมาอีก
ขบวนเกี้ยวนำองค์ชายซิ่วเหอเข้ามาภายในวังอย่างสมเกียรติก่อนที่ซิ่วเหอจะรีบลงจากเกี้ยวเดินตรงไปยังตำ หนักของพระสนมฉางจ้ายซึ่งเป็พระมารดาของตน
“เสด็จแม่...”ซิ่วเหอวิ่งเข้าไปกอดมารดาด้วยความ คิดถึงนี่มันก็เกือบเดือนแล้วที่ซิ่วเหอไม่ได้กอดผู้เป็มารดาเช่นนี้
“ซิ่วเหอ...นี่เ้ามาคนเดียวรึ...”พระสนมฉางจ้ายมองหาคนอีกผู้ ตามขนบธรรมเนียมแล้วผู้ใดแต่งงานเข้าบ้านหรือจวนของใครก็ต้องนำเ้าของบ้านหรือสามีมาด้วย
“ลูกมาคนเดียวพะยะค่ะเสด็จแม่ถามข้าเช่นนี้...คิดว่าข้าจะมากับผู้ใดกัน”
“แม่คิดว่าเ้ามาพร้อมกับพระสวามี...”
“เสด็จแม่...ข้าเกิดมาเป็บุรุษข้าจะมีสามีได้อย่างไร”
“อย่างไรเสีย...ท่านแม่ทัพหลี่ก็เป็ถึงพระสวามีของเ้าเ้าอย่าได้เอ่ยเช่นนั้นอีกเลยหากฮ่องเต้ทรงทราบว่าเ้าเอ่ยวาจาเช่นนี้อาจสั่งปะาเป็ได้”
อย่างไรเสียซิ่วเหอก็ไม่สนใจเื่พวกนั้นอยู่แล้วฮ่อง เต้งั้นรึเขาเคยสนใจสักที่ไหนั้แ่ลืมตาดูโลกเขาก็ไม่เห็นฮ่อง เต้จะมาหาหรือใส่ใจองค์ชายก้นครัวอย่างเขาแถมยังคอยมีพี่น้องต่างมารดาคอยแกล้งเขาอยู่สารพัด
“ลูกไม่กลัวพะยะค่ะ”
“แต่แม่กลัว...กลัวว่าจะมิได้เห็นหน้าเ้าอีก”
ซิ่วเหอนิ่งชะงักกับคำพูดของผู้เป็มารดาเขาลืมเื่นี้ไปเสียสนิทคิดว่าตายไปแล้วจะสบายใจกว่าแต่ไม่คิดว่าคนที่ยังอยู่จะเป็ทุกข์
“พระสนม....ท่านแม่ทัพหลี่ขอเข้าเฝ้าเพคะ...”นางกำนัลคนสนิทของพระสนมฉางจ้ายเอ่ยเรียกจากทางด้านนอกของตำหนัก
“ไหนเ้าบอกแม่ว่าเ้ามาคนเดียว...ให้เข้ามาได้.”ซิ่ว เหอนั่งนิ่ง เขาไม่คิดว่าคนผู้นั้นจะตามมาจริงๆหากครั้งนี้ซิ่วเหอจะไม่ขอกลับไปอยู่ที่จวนนั้นอีกแล้ว แม้อีกฝ่ายจะมาตามกลับไป
“คาราวะพระสนม...”พอก้าวเข้ามาภายในตำหนักแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ก็โค้งหัวคำนับผู้เป็พระมารดาของภรรยาทันที
“เรียกข้าว่าท่านแม่เหมือนที่ซิ่วเหอเรียกเถิด...”
“เสด็จแม่...”ซิ่วเหอเอ่ยค้าน
“กระหม่อมมิบังอาจพะยะค่ะ...”
“สมกับเป็เ้าจริงๆท่านแม่ทัพหลี่ท่านมาคราวนี้พาซิ่วเหอมาเยี่ยมข้าใช่หรือไม่”
หลี่เฟยเย่หันหน้าไปมองผู้เป็ภรรยาแต่อีกฝ่ายไม่เคยยอมรับว่าเป็ภรรยาแม้แต่น้อยคราวนี้เขากะจะเอาคืนองค์ชายผู้เอาแต่ใจเสียบ้าง
“ใช่พะยะค่ะ...ทูลพระสนมทรงพระเกสมสำราญดีหรือไม่พะยะค่ะ”
“ข้าสบายดีแล้วเ้าสองคนสบายดีหรือไม่”
“เสด็จแม่อย่าได้ถามเขาเช่นนี้เลยเขาสบายดีแต่ข้านั้นเป็ทุกข์อยู่ทุกวันที่ข้ากลับเข้าวังมาคราวนี้ข้าจะมิออกไปที่จวนนั้นอีกแล้วพะยะค่ะ...”
“ซิ่วเหอทำไมเ้าถึงกล่าวเช่นนั้นเ้าแต่งเข้าไปอยู่ในจวนหลี่แล้วเ้าก็เป็คนของจวนหลี่ไม่ใช่ที่วังหลวง......เ้าจะกลับมาอยู่กลับแม่ที่นี่มิได้”
“ข้าไม่สนใจ...ถ้าข้าอยากอยู่ข้าก็จะอยู่...”
นับว่าความคิดของซิ่วเหอยังอ่อนหัดนักทุกคนเข้าใจว่าเด็กที่เกิดมาเป็บุรุษนั้นต้องเรียนรู้ศาสตร์ทางด้านการ ทหาร หรือไม่ก็เรียนศาสตร์ทางด้านวิชาการเป็หลักเื่เกี่ยวกับการเป็กุลสตรีนั้นซิ่วเหอไม่เคยมีในหัวแต่ถ้าเป็เื่ในห้องครัวซิ่วเหอนั้นถนัดกว่าผู้ใด
“ท่านแม่ทัพหลี่เย็นนี้ร่วมทานอาหารกับข้าได้หรือ ไม่” พระสนมฉางจ้ายเอ่ยถามคนเป็ลูกเขยมาขั้นนี้แล้วมีลูกเขยเป็ถึงท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เพียงนี้แล้วข้าจะอายไปทำไมกันที่ลูกของข้าแต่งงานกับบุรุษ
หลี่เฟยเย่หันไปมองซิ่วเหอเชิงบอกเป็นัยว่าข้าจักอยู่ได้หรือไม่
“ถ้าเป็เช่นนี้...เสด็จแม่พะยะค่ะข้าขออาสาไปทำอาหารได้หรือไม่”
“ถ้าเ้า้าเช่นนั้นก็ย่อมได้....”
สำรับอาหารถูกจัดขึ้นแบบเรียบง่ายมีเพียงบุคคลสามคนเท่านั้นที่กำลังทานอาหาร
“คืนนี้พวกเ้าสองคนพักที่ตำหนักของซิ่วเหอก็แล้วกันเดี๋ยวข้าจะให้คนไปจัดเตรียม...”
“มิได้พะยะค่ะนั่นเป็ตำหนักของข้าห้ามคนนอกเข้า”
“คนนอกที่เ้าหมายถึงคือผู้ใดงั้นรึซิ่วเหอ...หากเ้าหมายถึงท่านแม่ทัพหลี่นั่นไม่ใช่คนนอกหรือผู้อื่นที่เ้ากล่าวมาหากแต่เป็พระสวามีของเ้า”
“ข้าไม่เคยมีพระสวามี!!”
ซิ่วเหอลุกขึ้นก่อนจะเดินสะบัดหน้าแล้วออกไปจากตรงนั้นปล่อยให้พระสนมฉางจ้างอยู่กับราชบุตรเขยเพียงสองคนเื่อะไรจะมาบอกว่าข้าเป็ภรรยาของเ้าแม่ทัพหลี่ทุกคนลืมไปเสียแล้วว่าข้าเป็บุรุษไม่ใช่สตรีมากล่าวหากันเช่นนี้มันน่าโมโหยิ่งนัก
“ท่านแม่ทัพหลี่...ท่านอย่าได้โกรธเคืองซิ่วเหอที่ทำกิริยาเช่นนี้กับท่านเลยเพราะเขายังเด็กนักไม่รู้จักขนบธรรมเนียมประเพณีท่านพอจะให้อภัยซิ่วเหอได้หรือไม่”
“กระหม่อมเข้าใจพะยะค่ะ...”กลับจวนเมื่อไหร่ข้าจะลงโทษเ้า องค์ชายซิ่วเหอ
“จากนี้ไป...ข้าขอฝากซิ่วเหอไว้กับท่านขอให้ท่านแม่ทัพดูแลซิ่วเหอแทนข้าด้วยให้เขามีความสุขในสิ่งที่เขาสมควรจะได้รับ...”
“ทรงอย่าได้เป็ห่วงองค์ชายเลยพะยะค่ะกระหม่อมสาบานว่าจะดูเลยองค์ชายให้เป็อย่างดีและมีความสุขตลอด ไป...”
“ข้าได้ยินท่านแม่ทัพกล่าวเช่นนี้แล้วข้าก็หายห่วง...”
ซิ่วเหอกลับจากตำหนักของพระสนมฉางจ้ายก่อนจะเดินตรงไปยังตำหนักของตัวเองเขายืนมองอยู่ด้านหน้าของตำหนัก คิดถึงความหลังที่เขาเคยอยู่ที่นี่และคราวนี้เขาก็ได้กลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง
“องค์ชาย...ฮ่องเต้ให้คนมาตามไปเข้าเฝ้า”ชูเฉียงเดินเข้ามากระซิบข้างๆหูของซิ่วเหอ ก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับ
ข้ายังมิได้เดินเข้าไปดูในตำหนักของตัวเองเลยแล้วข้าจะกลับมา...ฮ่องเต้คราวนี้จะเล่นงานอะไรข้าอีกบอกเลยว่าข้าไม่กลัวท่านแน่นอน
ซิ่วเหอรีบไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้อย่างที่ขันทีของฮ่องเต้มาบอกระหว่างทางที่เขากำลังเดินมาซิ่วเหอแอบคิดว่าทำไมต้องมาตามให้ไปเข้าเฝ้า
“ทูลฝ่าา...องค์ชายซิ่วเหอมาแล้วพะยะค่ะ...”
กงกงคนสนิทเอ่ยทูลฮ่องเต้
“ให้เข้ามา...”
คนถูกเชิญให้เข้าเฝ้าเดินเข้าไปด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมอย่างเห็นได้ชัดฮ่องเต้แอบเหลือบมองคนเป็บุตรก่อนจะถอนหายใจกับท่าทางการกระทำของคนตรงหน้า นับได้ว่าซิ่วเหอยังเด็กนัก...ยังเด็กกว่าองค์ชายกับองค์หญิงองค์อื่นๆ
“ฝ่าามีเื่อันใดถึงให้ขันทีไปเรียกกระหม่อมมาเข้าเฝ้า....”
“มีสักครั้งหรือไม่ที่เ้าจะเรียกข้าว่าเสด็จพ่อ...”จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูก ั้แ่ซิ่วเหอเกิดมาท่านเคยสนใจข้าหรือไม่ แม่กระทั่งข้าถูกผู้อื่นรังแกต่อหน้าท่านก็ยังทำเป็เฉยชาเช่นนี้แล้วท่านยังจะให้ซิ่วเหอคนนี้เรียกท่านว่าเสด็จพ่อได้อย่างนั้นรึ
“กระหม่อมมิบังอาจเรียกฝ่าาเช่นนั้นได้พะยะค่ะ”
“งั้นก็ตามแต่เ้าเถิด...ที่ข้าเรียกให้เ้ามาเข้าเฝ้าก็เพราะข้าจะมอบหมายงานให้กับเ้า”
“งานอันใด...ทำไมต้องให้กระหม่อมไปทำ”
“งานครั้งนี้มีเพียงเ้าผู้เดียวที่สามารถทำมันได้”
“งานที่กระหม่อมผู้เดียวที่สามารถทำได้งั้นรึ...”
“ถูกแล้วซิ่วเหอ...”
หลังจากเข้าเฝ้าฮ่องเต้.....ซิ่วเหอจึงเดินกลับมายังตำหนักขอตน เขายืนนิ่งมองคนที่นั่งรออยู่หน้าตำหนักแสงเทียนส่องลงมานั้นมันเป็แค่เงาลางๆของคนๆหนึ่งก่อนที่ซิ่วเหอจะเอ่ยถาม
“ใคร...อยู่ตรงนั้น!!”
“กระหม่อมเององค์ชาย...”พลางพูดขึ้นก่อนที่เขาคนนั้นจะเดินเข้ามาหาซิ่วเหอพร้อมกับเผยให้เห็นว่าคนตรงหน้าคือท่านแม่ทัพหลี่
“สีหน้าขององค์ชายดูมิสู้ดีเลยพะยะค่ะกระหม่อมให้คนไปตามหมอหลวงมาดูอาการดีหรือไม่...ชูเฉียงเ้าไป.....”
“ไม่ต้องข้ามิได้เป็อะไร ข้าแค่รู้สึกเหนื่อยก็เท่านั้น”
กล่าวกับคนตรงหน้าจบซิ่วเหอจึงเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาเดินเข้าไปภายในของตำหนัก หลี่เฟยเย่หันไปมองตามหลังของซิ่วเหอเหมือนว่าองค์ชายผู้นี้ของเขาดูแปลกไปปกติถ้าเป็เมื่อก่อนเขาจะชอบโวยวาย
หลี่เฟยเย่ครุ่นคิดบางสิ่งในใจก่อนจะเดินตามเข้าไปยังตำหนัก
“องค์ชาย...”มาหลี่เฟยเย่เข้ามาภายในตำหนักก็พบว่า ซิ่วเหอนั้นเนื้อตัวเปลือยเปล่า
“นี่เ้าจะทำอะไร!” ซิ่วเหอร้องขึ้นเมื่อเฟยเย่รีบเอาผ้ามาคลุมตัวเอาไว้
“อากาศเย็นเช่นนี้แล้วองค์ชายยังถอด....เอ่อ...”หลี่เฟยเย่หยุดคำพูดไว้แค่นั้นและมิได้เอ่ยอันใดอีกเลยเขาหันหลังกลับแล้วเดินออกไปจากตำหนัก
หลี่เฟยเย่!เ้ากล้าดียังไงถึงเดินหนีข้า!
“ซิ่วเหอเอ๋ย...เ้าจักช่วยพ่อผู้นี้ของเ้าได้หรือไม่มีเ้าเพียงผู้เดียวที่ช่วยพ่อได้...ที่พ่อเลือกให้เ้าไปแต่งงานกับแม่ทัพหลี่ก็เพื่อรักษาความมั่นคงเอาไว้ถ้าพ่อส่งผู้อื่นไป...คิดว่าพวกเขาคงทนอยู่กับแม่ทัพหลี่ไม่ได้เ้าเองก็น่าจะรู้ดีที่สำคัญเ้าต้องมีบุตรกับเขาให้โดยเร็ว...”
“มีบุตรอย่างนั้นรึ...ฝ่าาข้ามิใช่สตรีจักมีบุตรได้อย่างไรถ้าเป็เช่นนี้ทำไมฝ่าามิส่งองค์หญิงผู้อื่นไปแทนข้าเล่า!”
“ทำไมเ้าถึงคิดว่าตัวเ้าท้องมิได้....ั้แ่เ้าเกิดมาเ้ามิเคยสงสัยบ้างเลยรึที่พ่อส่งหมอหลวงไปตรวจร่างกายเ้าทุกวัน เพราะเ้าคือบุรุษที่สามารถท้องได้อย่างไรเล่าซิ่วเหอ...ตอนแรกที่พ่อรู้ว่าเ้าสามารถท้องได้พ่อดีใจมากแค่ไหนแต่ก็มิอาจบอกผู้ใดได้เพราะกลัวว่าเ้าจักเป็อันตราย...”
“ฝ่าา.....”
6K
