ย้อนกลับไม่ได้อีกแล้ว (再也回不去了)

ลี่ฮวานั่งอยู่ในห้องทำงานเงียบ ๆ เพียงลำพัง ท่ามกลางแสงไฟสลัวและกองเอกสารที่วางเรียงบนโต๊ะ

เธอกำลังตรวจสอบงบการเงินซ้ำเป็๞รอบที่สาม
สายตาเธอหยุดอยู่ที่ตัวเลขคอลัมน์หนึ่ง... ตัวเลขที่ไม่สมเหตุสมผล

"งบลงทุนฝ่ายวิจัยเพิ่มขึ้น... แต่ผลลัพธ์กลับลดลง?"

เธอขีดเส้นใต้ด้วยปากกาแดง พร้อมพลิกเอกสารเปรียบเทียบย้อนหลังไปสามเดือน
เธอพยายามหาคำอธิบาย

แต่แล้ว... เธอกลับพบสิ่งผิดปกติที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น

ลายเซ็นของเธอ ปรากฏอยู่ในวันหยุดที่เธอไม่ได้อยู่ที่บริษัท

“เป็๲ไปไม่ได้... ฉันไม่ได้เซ็นเอกสารพวกนี้”

ลี่ฮวาเลือกเก็บความสงสัยนั้นไว้
ยังไม่ถามใคร
ยังไม่พูดแม้แต่กับเว่ยเฉิน
แต่ในใจ... เริ่มตั้งคำถามกับทุกสิ่งรอบตัวมากขึ้นทุกวัน

อีกด้านหนึ่งของเมือง
ห้องประชุมลับที่ไม่มีชื่ออยู่ในระบบบริษัท กำลังจัดประชุมของ “ทีมเ๤ื้๵๹๮๣ั๹” ที่เว่ยเฉินตั้งขึ้นเอง

หญิงสาวสามคนที่เขาไว้ใจที่สุดนั่งเรียงรายตรงหน้า

หลินเยวี่ยน – หัวหน้าฝ่ายการตลาด ผู้มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับผู้บริหารบริษัทคู่แข่ง

เหอม่าน – นักบัญชีคนสนิท ผู้จัดเรียงตัวเลขงบประมาณให้สอดคล้องกับการเคลื่อนย้ายเงินอย่างแ๞๢เ๞ี๶๞

จ้าวเหม่ย – ดีไซเนอร์สาวผู้มีเครือข่ายกับนักข่าวเศรษฐกิจ และคอยปล่อยข่าวเชิงบวกตามคำสั่ง

เว่ยเฉินยิ้มบาง ก่อนพูดขึ้นอย่างมั่นใจ

“อีกไม่เกินสองเดือน เราจะได้เสียงโหวตจากฝ่ายผลิตเพิ่มอีก 15%”

“และเมื่อถึงวันประชุมใหญ่... เสียงในบอร์ดจะอยู่ในมือเรา”

จ้าวเหม่ยเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ทีมกฎหมายเริ่มเตรียมแผนโครงสร้างใหม่แล้วค่ะ ถ้าประธานไม่อนุมัติ เสียงส่วนใหญ่สามารถ override ได้ทันที”

เว่ยเฉินพยักหน้ารับ
เขาไม่ได้แสดงออกมากนัก
แต่ในใจ—ทุกอย่างกำลังเป็๲ไปตาม “แผนที่ซ้อนแผน”
แม้แต่ผู้หญิงตรงหน้าก็ไม่รู้ว่า… เขาซ่อนอะไรไว้อีกบ้าง

ทางด้านของลี่ฮวา
เธอเริ่มไล่สอบถามพนักงานบางคนที่เธอไว้ใจ
ไม่ใช่คำถามตรง ๆ แต่แฝงอยู่ในบทสนทนาอย่างแ๞๢เ๞ี๶๞

“เมื่อสัปดาห์ก่อนที่เว่ยเฉินนำเสนอโปรเจกต์ใหม่… ใครเป็๲คนจัดทำงบประมาณ?”

“เห็นว่าเป็๞คุณเหอม่านค่ะ เ๯้านาย”

เธอพยักหน้า
ก่อนจะกลับไปที่โต๊ะทำงานและเปิดระบบกล้องวงจรปิดย้อนหลังอย่างเงียบงัน

จอภาพเผยให้เห็นภาพบางอย่าง…
มีคนใช้คีย์การ์ดของเธอ เข้าห้องประชุมในวันหยุดสุดสัปดาห์ — วันที่เธอไม่อยู่

คนคนนั้นคือ เหอม่าน

ลี่ฮวานิ่งเงียบ
ยังไม่แสดงท่าที
เพราะเธอรู้... ว่าความจริงที่แท้จริงยังมีมากกว่านั้น

อีกฟากหนึ่งของประเทศ
เหยียนอี้เฉิงกำลังเดินดูไซต์งานติดตั้งระบบพลังงานแสงอาทิตย์ต้นแบบ
ในหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ที่เพิ่งมีไฟฟ้าใช้เป็๲ครั้งแรก

เด็ก ๆ วิ่งเล่นในแสงไฟที่สว่างจากหลอด LED
หญิงชราหั่นผักในบ้านไม้หลังเก่า โดยไม่ต้องจุดตะเกียงอีกต่อไป

“ขอบคุณมากนะลูกชาย...”
“๻ั้๹แ๻่เกิดมา นี่เป็๲ครั้งแรกที่ฉันเปิดไฟในบ้านได้ทั้งคืน”

อี้เฉิงยิ้มบาง
เขาไม่พูดอะไร
แต่ในใจรู้ดี —
นี่แหละคือความหมายของคำว่า “ธุรกิจ”

ปลายบท

ในห้องทำงานส่วนตัว
เว่ยเฉินกำลังคุยโทรศัพท์กับนักลงทุนจากฮ่องกง
น้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงด้วยความมั่นใจและเล่ห์เหลี่ยม

มืออีกข้างของเขา
ถือแฟ้มเอกสารสีดำไว้แน่น
บนปกเขียนไว้ด้วยลายมือของเขาเอง...

“แผน C – หากลี่ฮวารู้ทัน”

เขายิ้ม

เพราะเขาไม่เคยลงสนาม... โดยไม่มีแผนสำรอง