ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าหมายความว่าหากพวกเราให้แม่กับพ่อของเจ้าเจรจาหย่ากัน ก่อนที่พวกเขาจะจัดการกับพวกเรา จากนั้นให้สิทธิ์ดูแลพวกเจ้ากับหานซื่อ ก็จะช่วยปกป้องพวกเจ้าได้” แม้โจวหลี่เจิ้งจะมิเห็นด้วยกับวิธีนี้ แต่เพื่อปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลโจว เขาจึงทำได้เพียงพยักหน้าเห็นด้วย

        “ท่านพ่อ เจียโย่วกับเด็กๆ สองคนยังอยู่ที่สำนักศึกษา ข้ากังวลว่าหากพวกเขารู้เรื่องนี้แล้วจะรับมิได้เจ้าค่ะ” หานซื่อเอ่ยอย่างอึดอัด “ส่งเจียโย่วไปเป็นลูกบุญธรรมของพ่อข้าดีหรือไม่ วิธีนี้มิเพียงปกป้องเด็กๆ ยังปกป้องเจียโย่วได้ด้วยเจ้าค่ะ”

        พ่อสามีปกปิดเรื่องนี้ดีเกินไปแล้ว หากนางรู้ว่าพวกเขาคือทาสหลบหนี นางคงมิเลือกแต่งกับโจวเจียโย่วตั้งแต่แรก เมื่อเรื่องนี้แดงขึ้นมา นางเลยต้องลำบากไปด้วย ซวยจริงๆ！

        “ดีร้ายอย่างไรข้าก็คือหลี่เจิ้ง ข้ารู้กฎหมายอยู่นิดหน่อย ฆาตกรคือข้ามิใช่เจียโย่ว เขาถูกผูกมัดไว้นานเกือบสิบปี สิ่งที่จัดการได้ยากที่สุดคือเขายังเป็นทาสอยู่” จิตใจของโจวหลี่เจิ้งสลับซับซ้อนยิ่งนัก เขาวางแผนไว้เสียดิบดี มิคิดว่าจะมาตกม้าตายด้วยน้ำมือของซ่งจื่อเฉิน 

        “สามี ข้ามีวิธีโง่ๆ ที่จะช่วยเจียโย่วได้” เถียนซื่อมิได้โมโห นางพยายามหาทางแก้ไขเรื่องนี้อยู่ตลอด

        “วิธีใด เจ้ารีบพูดมา” โจวเจิ้งหลี่มิมีเวลาฟังนางพูดจาลีลา เวลากระชั้นชิดยิ่งนัก เขามิอยากโอ้เอ้

        “หากคนของทางการมาถามพวกเรา พวกเราก็ตอบว่าเจียโย่วเป็นเด็กที่พวกเราเก็บมา มิใช่เด็กเมื่อครานั้น”

        “เจ้าคิดว่าคนของทางการหลอกง่ายนักหรือ？ใต้เท้านายอำเภอของพวกเราเป็นขุนนางมือสะอาดใจเที่ยงธรรม อย่าว่าแต่พวกเราเลย หากครอบครัวของเขาทำผิดกฎหมาย เขายังจับกุมเลย” อายุของลูกชายคือปัญหาใหญ่ ปกปิดมิได้ อีกอย่างบนเท้าของโจวเจียโย่วยังมีตราทาสรับใช้ของตระกูลอิ่นประทับอยู่ ตรานั่นลบอย่างไรก็ลบมิออก

        “ท่านปู่ ท่านคือหลี่เจิ้ง ท่านย่อมสะดวกในการทำสิ่งต่างๆ ท่านฉวยโอกาสตอนที่พวกเขายังมิลงมือโอนทรัพย์สินเป็นชื่อของข้า จากนั้นค่อยให้ท่านพ่อเจรจาหย่ากับท่านแม่เถิดเจ้าค่ะ” โจวซู่ซินมิอยากยากจน นางรีบเตือนโจวหลี่เจิ้งว่าอย่าโอ้เอ้ หากคนบ้านรองตั้งสติได้ทุกอย่างจะสายเกินไป

        “คนบ้านเจ้าใหญ่ คืนนี้เจ้ารีบเดินทางไปที่สำนักศึกษา เรียกเจียโย่วกับเด็กๆ กลับมา ข้าจะอยู่บ้านและจัดเตรียมหนังสือสัญญาต่างๆ จำไว้ อย่าให้ผู้ใดรู้ว่าพวกเจ้าออกจากบ้าน” โจวหลี่เจิ้งรีบสั่งการและตรงเข้าห้องหนังสือทันที

        เขาปลื้มใจยิ่งนัก หลานสาวสุดที่รักของเขาฉลาดจริงๆ นี่เป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลโจวเอาไว้ได้ เมื่อใดที่เขาถูกจับขังคุก ทุกคนจะกลายเป็นทาสตระกูลอิ่น ยากที่จะฟื้นตัวกลับมา！

        เรือนใหญ่บ้านซ่ง！

        ซ่งจื่อเฉินและซ่งผิงทักทายแขกที่อยู่ในห้องโถงหลัก ส่วนจิ่นเซวียนกลับห้องมาหยุดเฉียวซื่อจากการพยายามจะเอาของของนาง เฉียวซื่อนี่ไร้ยางอายยิ่งนัก เจรจาหย่ากับซ่งผิงไปแล้วยังอยากได้สินสมรสของนางอีก

        “ท่านแม่เฒ่า นี่มันหมายความว่าอย่างไร ของของข้ากลายเป็นของของท่านตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ” ซย่าจิ่นเซวียนโกรธจัด เมื่อนางเห็นเฉียวซื่อเมินซย่าตงชิงและเฉินซื่อที่คอยขวาง จะไปที่ห้องฝั่งตะวันออกของเรือนโม่อวิ้นเซวียนให้ได้

        “ข้าแต่งเข้าตระกูลซ่ง ของในบ้านซ่งคือของของข้า ข้ามีสิทธิ์จะเอาไป” เฉียวซื่อหน้าหนาหน้าทน นางยืนเท้าสะเอว ถลึงตาตะคอกใส่จิ่นเซวียน

        “ซย่าจิ่นเซวียน เจ้ามันนังปีศาจ สักวันข้าจะกลับมาแก้แค้นเจ้า”

        เฉียวซื่อผู้เดียวนางมิสนใจหรอก ศัตรูของนางมีมากมาย จะมีหรือมิมีเฉียวซื่อย่อมมิต่างกัน

        จิ่นเซวียนชี้นิ้วไปทางประตูและพูดอย่างเฉียบขาด “ข้าจะเตือนท่านเป็นหนสุดท้าย ท่านจะออกไปเองหรือให้ข้าเชิญออกไป”

        “ท่านแม่เฒ่า ท่านเข้าข่ายบุกรุก หากเรื่องถึงทางการท่านจะต้องติดคุก”

        “ข้ากลัวพวกเจ้ายิ่งนัก” เฉียวซื่อหัวเราะลั่น นางมั่นใจว่าจิ่นเซวียนมิกล้าตบนาง

        “ซย่าจิ่นเซวียน พวกเจ้าอยากให้ข้าออกจากบ้านซ่ง เช่นนั้นก็ต้องเอากำไลทองของเจ้ามาให้ข้า......”

        “เพียะ！” จิ่นเซวียนตบเฉียวซื่อไปฉาดหนึ่ง แม้นางจะยังพูดมิจบ จิ่นเซวียนตบแรงจนฟันของนางหลุดออกมา นางเลือดกลบปาก เดินโซซัดโซเซไปทางซย่าตงชิง ซย่าตงชิงปล่อยให้นางล้มไปโดยมิประคอง

        “ท่านแม่เฒ่า ท่านอยากได้เงินจนบ้าไปแล้ว กำไลทองเป็นสินสมรสจากบ้านเดิมของเซวียนเซวียน ท่านยังจะเอาของนางอีกหรือ หากท่านโวยวายอีก พวกเราจะไล่ท่านออกไป” เฉินซื่อสบถและหัวเราะอย่างเย็นชา “ยุคของท่านจบลงแล้ว อย่าคิดว่าจะรังแกพวกเราได้เช่นเมื่อก่อน พวกเรามิกลัวท่านอีกต่อไป”

        เฉียวซื่อตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับลูกๆ ของนางแล้ว จึงมิมีทางบังคับพวกเฉินซื่อได้

        เหตุผลที่พวกเฉินซื่อเกลียดเฉียวซื่อ เป็นเพราะเฉียวซื่อทำเรื่องเลวร้ายมากเกินไป

        “เฉียวจินฮวา นี่เป็นหนแรกเลยที่ข้าได้พบคนไร้ยางอายเช่นเจ้า ดูท่าเจ้าคงเดินมิไหว ข้าช่วยก็แล้วกัน” จิ่นเซวียนค้อมตัวลงไปหิ้วเฉียวซื่อขึ้นมาเหมือนลูกเจี๊ยบ นางถูกจิ่นเซวียนดึงจนเจ็บจึงพูดไปด่าไป “นังบ้า ข้าคือแม่สามีของเจ้า เจ้ากล้าทำกับข้าเช่นนี้ ต้องมิตายดีแน่”

        “พูดจาไร้มารยาทเช่นนี้ ต้องโดนสั่งสอน” จิ่นเซวียนเงื้อมมือจะตบปากเฉียวซื่ออีกหน ดวงตากระหายเลือดคู่นั้นทำเอาเฉียวซื่อหวาดผวา ใช้ความรุนแรงตอบโต้ความรุนแรง เฉียวซื่อมิใช่คู่มือของนาง

        หากนางอยากฆ่าเฉียวซื่อ มิใช่เรื่องยากเลย

        “คน.......คนบ้านจื่อเฉิน เจ้าปล่อยข้าไปเถิด ข้าจะมิโวยวายแล้ว”

        แม้เฉียวซื่อจะเลวร้าย แต่นางอ่านสถานการณ์ออก นางมองจิ่นเซวียนและร้องไห้อ้อนวอน จิ่นเซวียนฉีกยิ้มเยือกเย็น “เจ้าเอาไปได้แค่ของของเจ้า ส่วนของของท่านพ่อกับทุกคน เจ้ามิมีสิทธิ์เอาไป”

        “ท่านต้องคืนเงินที่พวกเรามอบให้ก่อนหน้านี้มาด้วย” หากเฉียวซื่อมิก่อเรื่อง เฉินซื่อคงมิทวงเงินคืน แต่นี่นางกลับมิยอมแพ้ เฉินซื่อจึงทนมิได้ นางจึงตัดสินใจเอาเงินตนเองคืน

        “เงินที่พวกเจ้ามอบให้ก่อนหน้านี้ ข้าใช้ไปหมดแล้ว” เฉียวซื่อถลึงตาใส่เฉินซื่อ แล้วพูดต่อ “หากพวกเจ้าอยากได้เงินก็ไปขอคนบ้านจื่อเฉิน เงินพวกนั้นถูกใช้เป็นสินสอดให้นางไปหมดแล้ว”

        “เงินสินสอดของจื่อเฉินมาจากท่านพ่อ มิเกี่ยวกับท่านเลยสักอีแปะเดียว？พวกเรามอบเงินให้ท่าน นับดูแล้วหลายสิบปี ช่วงสิบปีมานี้ท่านได้ไปมิน้อยเลย”

        เฉินซื่อรู้สึกสะอิดสะเอียน เมื่อนางนึกถึงแม่สามีน่ารังเกียจ

        “พี่สะใภ้ใหญ่ นางมิให้ท่านหรอก ช่างมันเถิดเจ้าค่ะ ขอแค่นางออกจากบ้านของพวกเราไป พวกเราก็จะขจัดตัวก่อภัยพิบัติได้แล้ว” จิ่นเซวียนรู้ว่าเฉินซื่อเกลียดเฉียวซื่อ แต่ทำสิ่งใดมิได้ นิสัยอย่างเฉียวซื่อมิมีทางเอาเงินออกมาแน่

        “พี่สะใภ้ใหญ่ พวกท่านไปห้องของนาง นำทรัพย์สมบัติและผ้าพับของท่านพ่อไปไว้ห้องของท่านพ่อให้ข้าทีเจ้าค่ะ ส่วนผ้าพับที่ข้าให้พวกเขา ท่านช่วยแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งของท่านพ่อ อีกส่วนหนึ่งของนาง”

        จิ่นเซวียนมิอยากเสียผลประโยชน์ให้เฉียวซื่อ ในเมื่อเฉียวซื่อกล้ามาโวยวายที่เรือนโม่อวิ้นเซวียนเช่นนี้ นางก็กล้าจัดการเฉียวซื่อ

        “เซวียนเซวียน เจ้าไปดื่มเป็นเพื่อนแขกเถิด ทางนี้ให้พวกเราจัดการเอง” เฉินซื่อตอบรับ และบอกให้จิ่นเซวียนไปที่ห้องโถงใหญ่

        ซ่งจื่อเฉินถามจิ่นเซวียน เมื่อนางมาถึงห้องโถงใหญ่ “แม่เฒ่ายังโวยวายอยู่หรือ？”

        “ไม่แล้ว พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่ตงชิงกำลังพานางกลับไปที่ห้อง เฮ้อ นางทำเกินไปแล้ว ถึงกับจะเอากำไลทองของดูต่างหน้าที่ท่านปู่ให้ไปจากข้า”

        จิ่นเซวียนเอ่ยพลางนั่งลงข้างซ่งจื่อเฉิน

        “ใต้หล้ายังมีคนหน้ามิอายเช่นนี้ด้วยหรือ น่ารังเกียจเสียจริง” โจวซู่อิงเอ่ยอย่างแค้นเคืองต่อความมิเป็นธรรม

        “มันจบแล้ว ขอเพียงนางออกจากบ้านของพวกเราไป หากจะต้องเสียเงินสักหน่อยก็มิเป็นไรหรอก อิงจื่อ แล้วเรื่องของพวกเจ้าจะทำอย่างไร？” จิ่นเซวียนชำเลืองมองไปทางโจวซู่อิง แล้วค่อยหันไปมองโจวเจียอิ้ง