หนึ่งปรารถนา Desire of love

จื่อซางพาฉางหลิวหลีมาถึง

“เจ้าคงเป็นคุณหนูรองฉางหลิวหลี” ฮองเฮาถาม

“หม่อมฉันฉางหลิวหลี บุตรสาวคนรองของแม่ทัพฉางกงเพคะ” นางทำความเคารพ เมื่อฮองเฮามองดูหน้าฉางหลิวหลีชัดๆกลับพบว่าตัวจริงของคุณหนูรองผู้นี้ งดงามกว่าในภาพวาดเมื่อหลายปีก่อนนัก แต่ในตาคู่นั้นยังเศร้าหมองเหมือนเดิม มีเพียงเวลานางมองลูกน้อยเท่านั้นแววตาของนางถึงฉายความสุขออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

“นี่คงเป็นบุตรชายของเจ้า”

“ใช่เพคะชื่อฉางผิงอัน ผิงอันเจ้าทำความเคารพฮองเฮาเสียสิ” ผิงอันทำตามอย่างว่าง่าย

“ไหนคุณชายน้อยเจ้ามาใกล้ๆข้า ข้าจะให้ของขวัญแก่เจ้า” นางมองดูหน้าผิงอันใกล้ๆ แก้มป่องกลมขาวเหมือนซาลาเปา

ปากเล็กรูปกระจับแดงเหมือนลูกท้อ จมูกแหลมโด่งรั้นเล็กน้อย ท่าทางองอาจสง่าผ่าเผย นี่มันเฉินเอ๋อของนางตอนเป็นเด็กชัดๆ เด็กคนนี้ทั้งหน้าตาและท่าทางช่างเหมือนองค์ชายใหญ่นัก

ลั่วชิงหยางที่นั่งคิดจริงจังอยู่นั้นเผลอพูดออกมาเสียงดัง

 “องค์ชายใหญ่”

ดีที่นางเอามือปืดปากตัวเองทัน ถ้านางบอกว่าเด็กคนหนึ่งหน้าเหมือนองค์ชายใหญ่ หากเขารู้นางคงโดนขังลืมแน่ ต่อให้เป็นฟ่านเสียนก็คงช่วยนางไม่ได้ คิดแล้วนางก็ทำท่าขนลุกขนพอง

    เพื่อจะได้เห็นกระพรวนเงินชัดๆฮองเฮาคล้องสร้อยประคำศักดิ์สิทธิ์ลงไปที่แขนของผิงอัน

 “นี่มันกระพรวนเงินของเฉินเอ๋อทำไมถึงมาอยู่กับเด็กคนนี้ได้” ฮองเฮาคิดแต่นางก็ไม่ได้แสดงพิรุจอะไรออกมา

“กระพรวนเงินของเจ้างดงามนัก”

“ท่านแม่ให้ข้ามาขอรับ”

        แม่นมจางเจ้าอยู่ที่นี่แล้วใครดูแลผิงอัน” ฮูหยินฉางถามจางเหมี่ยน

“คุณชายน้อยอยู่กับคุณหนูรอง ตอนนี้ฮองเฮาเรียกนางไปร่วมโต๊ะดื่มชาเจ้าค่ะ”

“เจ้าได้ถอดกระพรวนให้คุณชายน้อยไหม” 

“ไม่ได้ถอดเจ้าค่ะข้าเข้าไปหยิบของครู่เดียว กลับออกมาคุณชายน้อยก็หายไปแล้วเจ้าค่ะ” เจิ้งมู่หรงรีบตรงไปหาฉางหลิวหลีทันที ไปถึงนางก็ทำความเคารพฮองเฮาด้วยท่าทางไม่พอใจนัก

“หม่อมฉันไม่ทราบว่าฮองเฮาจะเสด็จมาโปรดอภัยที่หม่อมฉันมาต้อนรับช้าเพคะ”

จื่อซางเงยหน้าขึ้นมองฮูหยินฉาง

“ไม่เป็นไรข้าไม่ถือสา”

“ผิงอันได้เวลานอนกลางวันแล้วหลิวหลีเจ้าพาผิงอันไปนอนเถอะ” ฮูหยินฉางสั่ง

“แต่ฮองเฮายังคุยกับคุณชายน้อยอยู่นะเจ้าคะ” จือซางพูด

ฉางหลิวหลีนางไม่เคยเห็นฮูหยินเสียมารยาทเช่นนี้มาก่อน นางก็อดแปลกใจไม่ได้

“ให้ผิงอันไปพักผ่อนเถอะข้าก็จะกลับแล้ว” ก่อนที่ฮองเฮาเซียวม่านเหลียนจะเดินออกไปนางได้หันมาพูดกับเจิ้งมู่หรง

“สิ่งไหนที่ควรซ่อนเจ้าก็ซ่อนไป แต่บางสิ่งไม่ควรซ่อน เจ้าอย่าได้ซ่อนเป็นอันขาด เพราะเมื่อถึงเวลานั้น แม้แต่ข้าเองก็คงช่วยเจ้าไม่ได้” พูดจบนางก็เดินจากไป

     ระหว่างเดินทางกลับวังหลวง ฮองเฮาได้สอบถามลั่วชิงหยาง

“ชิงหยางเจ้ารู้จักคุณหนูรองนานหรือยัง”

“หลายปีแล้วเพคะหม่อมฉันเป็นเพื่อนสนิทของเยี่ยนหลี เลยรู้จักพี่หญิงเพคะ”

“เจ้าเคยพบสามีของคุณหนูรองไหม”

“พี่หญิงนางไม่มีสามีหรอกเพคะ” คำตอบของลั่วชิงหยางทำให้ฮองเฮาตกใจไม่น้อย

“สามีนางไปไหนหรือ” ลั่วชิงหยางผู้สวมวิญญาณผู้รู้ จึงได้ตอบทุกคำถามแก่ฮองเฮา

“ชีวิตพี่หญิงอาภัพนักเพคะ นางร่ำเรียนวิชาแพทย์มาจากท่านตาของนาง เมื่อก่อนนางกับพี่เสี่ยวเป่าเคยแอบตระเวณรักษาคนป่วยตามตรอกซอกซอยต่างๆโดยไม่รับค่าจ้างสักแดง แต่สวรรค์ก็เล่นตลกกับนาง พี่หญิงไปรักษาให้หญิงคณิกาในหอแดง นางกลับถูกคนชั่ววางยา จนนางมีผิงอันนี่แหละเพคะ”

“จับคนทำผิดได้หรือไม่”

“จับไม่ได้เพคะ อีกทั้งตอนนั้นพี่หญิงมีสัญญาหมั้นมายกับแม่ทัพเมิ่ง ท่านลุงฉางกงจึงไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก เพื่อแสดงความจริงใจ ท่านปู่จึงให้เยี่ยนหลีแต่งแทนพี่หญิงเพคะ” คำบอกเล่าของลั่วชิงหยางมีหลายจุดที่ฮองเฮายังสงสัยตระกูลแม่ทัพอย่างตระกูลฉาง ถึงแม้จะไม่สนใจเรื่องหน้าตาเท่าใดนัก แต่เมื่อมีคนทำร้ายบุตรสาวถึงขนาดนั้น แม่ทัพฉางกงยอมจริงหรือ หรือว่ามีบางเรื่องลึกซึ้งกว่านั้น และที่สำคัญกระพรวนเงินของอดีตฮองเฮาไปอยู่กับเด็กคนนั้นได้อย่างไร แล้วแม่ทัพฉางกงรู้หรือไม่ว่าเป็นขององค์ชายใหญ่