หมอหญิงทะลุวัง: ท่านแม่ทัพห้ามหัวใจ

ตอนที่ 22 – “ไข้ประหลาด กับความจริงที่ซ่อนในบันทึก”

ฤดูใบไม้ผลิยังคงผลิดอก—แต่ในวังกลับวุ่นวาย

หญิงรับใช้สามคนในหอขุนนางฝั่งตะวันตกล้มป่วยพร้อมกัน—มีไข้สูง อาเจียนเป็๲เ๣ื๵๪ ๶ิ๥๮๲ั๹มีจุดแดงกระจาย

“ไม่ใช่โรคระบาดธรรมดา…” อวี้หลานจับชีพจรผู้ป่วย—หน้าผากขมวดแน่น

ฮั่วหลงยืนอยู่ข้างๆ “ท่านหญิง… ท่านคิดว่าเกิดจากอะไร?”

“ข้าไม่แน่ใจ… แต่มันเร็วเกินไป—เหมือน ถูกส่งเข้าไปในร่าง”

คำว่า “ถูกส่งเข้าไป” ทำให้ลู่หยาง—ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล—หน้าซีดเล็กน้อย

ในหอหมอหญิง—อวี้หลานเปิด บันทึกของแม่ หน้าที่เขียนถึง “พิษจากสมุนไพรผิดคู่”

“มีสมุนไพรบางชนิด… ถ้าถูกผสมกับโลหะบางประเภท (เช่น ตะกั่ว, ปรอท)—จะกลายเป็๲พิษเรื้อรัง
อาการ: ไข้—อาเจียน—ผื่น—สับสน—และเสียชีวิตใน 7 วัน
วิธีตรวจ: ดมกลิ่นลมหายใจ—ถ้ามีกลิ่นเปรี้ยวจัด—ให้สงสัยทันที”

อวี้หลานรีบกลับไปที่หอผู้ป่วย—โน้มตัวดมลมหายใจของหญิงรับใช้

“…เปรี้ยว… แต่ไม่ใช่กลิ่นสมุนไพร… เป็๲กลิ่น ยาชันโรงเก่า”

ลู่หยางพึมพำ “ยาชันโรง? แต่นั่นใช้รักษาแผล… ไม่ควรทำให้ป่วย”

“ถ้ามี ตะกั่ว ปนอยู่—จะเป็๲พิษ” อวี้หลานตอบ—แล้วหันไปถามหญิงรับใช้ใกล้ตาย
“ท่านได้รับยาจากใคร… ก่อนป่วย?”

หญิงนั้นกระซิบด้วยเสียงแหบ—
“…ท่านขันทีจาง… ให้ยา ‘บำรุงเ๧ื๪๨’… บอกว่าช่วยให้ผิวใส…”

อวี้หลานรีบรายงานจักรพรรดิทันที

“ยาบำรุงเ๧ื๪๨—ที่ท่านขันทีจางแจก—มี ตะกั่ว ปนอยู่!”

จักรพรรดิสั่งค้นห้องขันทีจางทันที—พบยาจำนวนมากในโถดินเผา พร้อมสูตรที่เขียนด้วยหมึกจาง

แต่สิ่งที่น่า๻๷ใ๯กว่าคือ—
ลายมือในสูตรนั้น… เหมือนลายมือของ “ขุนนางเฟิง”

ฮั่วหลงมองอวี้หลาน—แล้วพูดเบาๆ “เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่า…
เขาตั้งใจจะ ทำให้ท่านดูไม่สามารถควบคุมการแพทย์ได้”

คืนนั้น—ลู่หยางเดินมาหาอวี้หลานในหอหมอหญิง

“ท่านหญิง… ข้าต้องสารภาพบางอย่าง”

อวี้หลานมองเขา—ไม่แปลกใจ

“ข้าคือลูกชายของขุนนางเฟิง…
พ่อข้าสั่งให้ข้ามาสอดแนมท่าน…
แต่… ข้าเห็นท่านรักษาคนโดยไม่แบ่งชนชั้น…
ข้าเริ่มรู้แล้วว่า—ที่พ่อข้ากลัว…
ไม่ใช่อำนาจของท่าน…
แต่คือ ความจริง ที่ท่านเปิดเผย”

อวี้หลานไม่โกรธ—แต่เอื้อมมือไปจับมือเขาเบาๆ

“ถ้าท่านอยากแก้ไขสิ่งที่พ่อทำ…
ท่านก็ยังไม่สายเกินไป”

เช้าวันรุ่งขึ้น—ลู่หยางนำ “ยาต้านพิษตะกั่ว” สูตรโบราณที่เขาจำได้จากแม่ (ซึ่งเป็๞หมอพื้นบ้าน) มาให้

“สมุนไพรสามชนิด—ต้มกับน้ำส้มสายชู… จะช่วยขับตะกั่วออกทางปัสสาวะ”

อวี้หลานยิ้ม—แล้วจัดยาให้ผู้ป่วยทันที

ภายในสองวัน—ผู้ป่วยเริ่มฟื้น

จักรพรรดิทรงสั่งจับขุนนางเฟิงและขันทีจาง—แต่…

ขุนนางเฟิงหายตัวไปก่อนจะถูกจับ

เย็นวันนั้น—อวี้หลานนั่งเขียนบันทึก

“วันนี้… ข้ารู้แล้วว่า
ศัตรูไม่ได้กลัวเราเพราะเรา ‘แข็งแกร่ง’
แต่กลัวเราเพราะเรา ‘เปิดเผยความจริง’
แต่ข้าจะไม่หยุด…
เพราะแม่ข้าเคยบอกว่า—
‘ความจริง คือยาที่ดีที่สุด’”

ฮั่วหลงเดินมา—ยื่นถ้วยยาน้ำให้

“ดื่มหน่อย… ท่านทำงานหนักเกินไป”

อวี้หลานมองเขา—แล้วพูดเบาๆ

“ท่านรู้ไหม… ข้าเริ่มรู้สึกว่า
โลกนี้ไม่ได้๻้๵๹๠า๱ ‘หมอหญิงหลวง’ คนเดียว…
แต่๻้๵๹๠า๱ ‘ทีม’—ที่เชื่อในสิ่งเดียวกัน”

ฮั่วหลงยิ้มมุมปาก “แล้วข้า… อยู่ในทีมนั้นไหม?”

“ท่านอยู่ใน หัวใจ ของทีมนั้น”

ในเงามืด—ชายชราหนึ่งคนยืนมองวังจากเนินเขา

ขุนนางเฟิง—ผู้หลบหนี—พึมพำ

“ลินเจี๋ย… แม้เ๯้าตายไปแล้ว…
แต่ลูกสาวเ๯้ายังเดินตามทางเดิม
งั้น… ข้าจะต้องทำให้เธอหยุด—
ด้วยวิธีที่เ๯้าไม่เคยคาดคิด”

— ตอนที่ 22 จบ —
(ต่อไป: ความลับเกี่ยวกับ “แม่ของลู่หยาง” จะถูกเปิดเผย! และเมื่อขุนนางเฟิงโจมตีครั้งใหญ่—อวี้หลานจะต้องใช้ทั้ง บันทึกแม่ และ พลังรักษา เพื่อหยุดหายนะ!)