ตอนที่ 6 เซียวเหยาโหวผู้โง่งม (2)
“เป็ไปไม่ได้!” หวังฉีมองเซียวถิงหลานอย่างโมโห แม้ว่าคุณหนูใหญ่จะเอาแต่ใจไปบ้างแต่ลึกๆ แล้วนางเป็คนจิตใจดี นางจะทำเื่โเี้เช่นนี้ได้อย่างไร! แต่เขาเป็เพียงผู้ฝึกยุทธ์ จึงได้แต่กล่าวประโยคเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมาไม่มีทางปะทะคารมกับเซียวถิงหลานผู้มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวได้
เว่ยเยียนหรานยิ้มให้เขา นี่คือคนแรกที่แสดงท่าทีเป็มิตรกับนางและเป็คนแรกที่เชื่อมั่นในตัวนางเช่นนี้ แต่นางคงทำให้เขาผิดหวัง เพราะนางเองก็รู้สึกผิดหวังกับโลกที่แสนเ็าใบนี้ไปเสียแล้ว
“เหตุใดพวกเ้าต้องมัดหรานหรานด้วย”หวังเล่อซานเห็นท่านหญิงอิ๋นจูยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ ส่วนเว่ยเยียนหรานก็ถูกบรรดาข้ารับใช้มัดและกดเอาไว้เขาจึงเดินเข้าไปผลักคนเ่าั้ออก “ไสหัวไปซะ!”
เว่ยเส่าชิงโมโหเสียจนหน้าแดงไปหมดเซียวเหยาโหวคือคนโง่ถึงสามารถทำทุกเื่ได้อย่างอิสระโดยไม่กลัวสิ่งใด ส่วนฮ่องเต้ก็้าแสดงให้เห็นว่าตนมีพระเมตตาจึงให้ความโปรดปรานและปล่อยเซียวเหยาโหวผู้นี้อย่างไร้ขอบเขตเขาจึงทำได้เพียงส่งสายตาให้ข้ารับใช้เ่าั้ถอยออกไป
“หรานหรานเ้าไม่ต้องกลัวนะ!ข้าจะปกป้องเ้าเอง!”หวังเล่อซานเดินมาข้างกายของเว่ยเยียนหรานและแกะเชือกออก ทว่าเขาพยายามอยู่นานก็ยังไม่สามารถแกะออกได้จึงได้แต่หมุนไปมาอย่างร้อนรน
“ท่านน้า!” เว่ยเยียนหรานเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา นางยิ้มให้กับใบหน้าที่เหมือนเด็กน้อยใสซื่อของหวังเล่อซานหวังเล่อซานผู้บริสุทธิ์และจิตใจดีเช่นนี้ เหตุใดเว่ยเยียนหรานคนนั้นถึงได้เห็นว่าเขาทำให้นางต้องอับอายกันนะหวังเล่อซานชะงักไป ในใจของเขารู้สึกหวาดกลัวหลานสาวคนนี้อยู่บ้างเพราะเว่ยเยียนหรานที่แสนจะเอาแต่ใจคนนี้รังเกียจน้าผู้โง่งมอย่างเขาเป็ที่สุดเว่ยเยียนหรานรู้สึกว่าน้าชายเช่นเขาทำให้ท่านแม่ของนางและตัวนางมิอาจสู้หน้าเหล่าผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงได้ดังนั้นทุกครั้งที่หวังเล่อซานมาหามารดาที่จวนโหว นางจึงมักจะหลบอยู่ไกลๆและไม่เคยเอ่ยปากเรียกเขาว่าท่านน้าเลย เื่นี้ทำให้นางถูกเว่ยฮูหยินสั่งสอนอยู่บ่อยครั้งและเป็สาเหตุที่ทำให้นางยิ่งรู้สึกไม่ชอบใจน้าชายที่ทำให้นางถูกต่อว่ามากยิ่งขึ้นผู้นี้
นางยิ้มอย่างขมขื่นในใจเว่ยเยียนหรานที่ตายไปช่างเป็เด็กโง่ที่ถูกตามใจจนเสียคนจริงๆบางทีอาจเพราะเด็กสาววัยแรกรุ่นมักจะรักหน้าตาของตนเอง หากแต่เว่ยฮูหยินไม่เคยรู้สึกว่าหวังเล่อซานทำให้นางต้องอับอายและไม่เคยรู้สึกว่าการมีอยู่ของเขาทำให้นางไม่อาจสู้หน้าคนอื่นในเมืองหลวงได้ในสายตาของเว่ยฮูหยิน ชีวิตเป็ของตนเองไม่เกี่ยวกับคนอื่น บนโลกนี้ยังจะมีอะไรล้ำค่าไปกว่าญาติสายเืเดียวกันอีกหรือ
“เ้าไม่เคยเรียกข้าว่าท่านน้ามาก่อนเลย!” หวังเล่อซานดีใจมาก “รอให้ท่านพี่ตื่นขึ้นมา ข้าจะบอกนางว่าเ้าเป็เพื่อนของข้า!”
“ได้! ท่านแม่จะต้องดีใจมากแน่นอน!”เว่ยเยียนหรานยิ้มแล้วพยักหน้า ท่ามกลางโลกที่แสนเ็าใบนี้ เด็กหนุ่มสติปัญญาไม่สมประกอบคนนี้ได้มอบเศษเสี้ยวความอบอุ่นสุดท้ายให้แก่นาง
“องครักษ์หวังเ้าพาท่านน้าข้ากลับไปก่อนเถอะ! นี่เป็เื่ภายในของจวนเว่ยโหวพวกเ้าช่วยอะไรไม่ได้หรอก!” เว่ยเยียนหรานมองไปที่หวังฉีหวังฉีลังเลก่อนพยักหน้า ช่างเถอะ คุณหนูใหญ่พูดถูก กลับไปก่อนแล้วค่อยคิดหาวิธีดีกว่า
“หรานหรานพรุ่งนี้ข้าจะมาเล่นกับเ้าใหม่! ท่านพี่เห็นแล้วจะต้องดีใจมากแน่นอน!” หวังเล่อซานจากไปอย่างอ้อยอิ่งภายใต้การคุ้มกันของหวังฉี ในห้องจึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
2K
![พันธสัญญาแห่งราชัน [The King]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/6dd2cbded90e7d5afa181028f59688b3.webp)
