ดอลล่าขยับเข้าไปใกล้ร่างบาง “คุณน่าจะเห็นหลอดแก้วเมื่อกี้ นั่นคือตัวอ่อนที่ผมใส่เข้าไปในตัวคุณ” มือหนาวางลงบนท้องแบนราบ พลางลูบไปมา "อีกไม่นานพวกเขาจะโตเต็มที่แล้วใช้ชีวิตในฐานะลูกของเรา"
เจลเชื่อไม่ลง เขาสั่นหัวปฏิเสธกับคำพูดของดอลล่า “ไม่จริง ไม่มีทาง ฉันเป็ผู้ชายนะ จะมีลูกแบบผู้หญิงได้ยังไง” เขาว่า แต่เมื่อผนวกทุกอย่างเข้าด้วยกัน ความเป็ไปได้จึงเริ่มผุดขึ้นมาทีละนิด หากเื่ที่เขาถูกดอลล่าข่มขืนเป็เื่จริงไม่ใช่ความฝัน ท้องที่นูนขึ้นมาและััวูบวาบอาจเป็ตัวอ่อนที่อีกฝ่ายฝากเอาไว้ พอคิดขึ้นได้ ร่างกายของเจลก็สั่นสะท้านขึ้นมาด้วยความกลัวทันที "นายเป็ตัวอะไรกันแน่"
"ไม่รู้สิครับ หากเป็ในโลกของคุณพวกเขาคงเรียกผมว่าปรสิตเพราะวิธีการสืบพันธุ์ที่ต้องฝากไข่ไว้กับร่างของโฮสท์เพื่อที่ตัวอ่อนจะได้ดูดกลืนสารอาหาร ความรู้ วัฒนธรรม แล้วเติบโตขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ" ดอลล่าอธิบายทั้งที่ไม่มีความจำเป็ใดๆ แต่เขาห้ามตัวเองที่อยากพูดคุยกับเจลไม่ได้
ร่างบางทำความเข้าใจกับคำพูดต่างๆ แล้วจึงรู้ว่าเื่ทั้งหมดเป็มาอย่างไร อีกฝ่าย้าแค่ใครสักคนมาเป็ร่างสืบพันธุ์ให้ ดังนั้นมันจึงไม่มีประโยชน์หากจะเก็บเขาไว้ "ถ้านายได้สิ่งที่้าแล้วก็ปล่อยฉันไปสิ นายไม่ได้อยากจะกินหรือฆ่าฉันใช่มั้ยละ ปล่อยฉันไปสิ ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใครเกี่ยวกับเื่พวกนี้ แล้วก็จะลืมให้หมดด้วย" เจลต่อรอง
"ไม่ได้หรอกครับ ผลเืของคุณพิเศษกว่าคนอื่นๆ คุณแข็งแรงมากกว่ามนุษย์ทั่วไป ตรงนี้แหละที่จะทำให้ตัวอ่อนของผมมีโอกาสรอด อีกอย่างคือร่างกายคุณฟื้นตัวได้ไวมาก หากเป็คนอื่นๆ คงสลบไปหลายวัน แต่คุณแค่นอนพักก็พอแล้ว" มือหนาเลื่อนขึ้นมาปลดปมเชือกออก
เจลรู้ทันทีว่าเขาคิดผิด การต่อรองไม่มีประโยชน์หากร่างของเขามีประโยชน์มากกว่า ถ้านี่คือการลงทุน เจลรู้ว่ามันคุ้มค่ามากแค่ไหน ดอลล่าคงไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ เพราะการเลี้ยงดูโฮสท์เพียงคนเดียว แต่ได้ผลผลิตเท่าโฮสท์หลายคนย่อมดีกว่า ดังนั้นเขาต้องหาวิธีหนีไปจากที่นี่ เขาจะไม่ยอมเป็โฮสท์ให้ตัวประหลาดที่ไหนมาวางไข่ แล้วแพร่พันธุ์ออกไปใช้ชีวิตร่วมกับมนุษย์โลกอย่างเด็ดขาด เกิดวันดีคืนดีพวกนี้คลั่งขึ้นมาแล้วทำร้ายมนุษย์ หรือยึดครองโลก เจลคงรู้สึกผิดในฐานะที่ทำให้พวกมันมีชีวิต
"หยุดก่อนดอลล่า" ร่างบางร้องห้ามมือที่รุกล้ำเข้ามาใต้ผืนผ้า เมื่อการขอร้องไม่ได้ผล เจลจึงเปลี่ยนไปใช้วิธีการอื่นแทน "ฉันอยากเข้าห้องน้ำ"
"ห้องน้ำ" ดวงตาสีดำมองไปที่ประตูเหล็กอีกบาน และมือหนาที่ถูกล็อกกับเตียง
"ฉันไปเข้าห้องน้ำในสภาพนี้ไม่ได้หรอกนะ" เจลเขย่ากุญแจมือกับเตียงเหล็กไปมา
"ครับผมเข้าใจ ผมแค่คิดว่าคุณกำลังจะหนีผมรึเปล่า แต่คุณคงทำไม่ได้หรอก" ดอลล่าบอกอย่างมั่นใจ ก่อนงอกเล็บออกมาแล้วปลดกุญแจมือให้
"ขอบคุณ" เจลยิ้มแห้ง พลางลูบข้อมือที่ช้ำจากการเสียดสี เขาลุกออกจากเตียงตรงไปเข้าห้องน้ำอย่างไม่มีตุกติก แน่นอนว่าเขาคิดจะหนี แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ รอก่อน—เขาพร่ำบอกตัวเอง
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่นับเป็ข้อดีให้เจลสังเกตพฤติกรรมต่างๆ ของดอลล่า ่สองสามวันที่ผ่านมาอีกฝ่ายไม่ได้มาหาเขา และไม่ได้เอาอาหารมาให้ด้วยตัวเอง แต่มีพนักงานคนอื่นที่เป็ปรสิตเหมือนกันเอามาให้แทน พอเจลถามหาดอลล่า พวกนั้นก็ให้คำตอบว่าคนร่างบางกำลังยุ่งอยู่กับการดูแลตัวอ่อน และอาจจะยุ่งไปทั้งอาทิตย์
ระหว่างที่อยู่ในห้องขัง เจลนั่งทบทวนเื่ต่างๆ ที่เกิดขึ้นอย่างเป็ระบบระเบียบการบริจาคเืเป็ฉากบังหน้าของดอลล่าเพื่อคัดสรรโฮสท์ที่มีร่างกายแข็งแรง จากคำพูดของอีกฝ่าย มีคนอื่นมากมายที่ได้รับรางวัลและจบลงด้วยการเป็โฮสท์ให้ตัวอ่อนของปรสิต ทว่าทุกคนได้รับการปล่อยตัว แต่ไม่ใช่เจล เหตุผลง่ายๆ คือเขามีเซลล์ที่แข็งแรง ซึ่งทำให้ตัวอ่อนมีอัตรารอดมากกว่าโฮสท์คนอื่นๆ มันจึงกลายเป็คำถามว่าดอลล่า้าโฮสท์ไปทำไม ปรสิตหน้าตาอ่อนโยนตอบกับเขาว่า ในฐานะแขกที่ไม่ได้รับเชิญ การอพยพจากดาวที่ล่มสลายมาอยู่ดาวอื่น ‘การปรับตัวคือสิ่งสำคัญที่สุด’ และการจะปรับตัวได้ต้องมีกองกำลังให้ใช้งาน
ในตอนแรกดอลล่ายังไม่เข้าใจมนุษย์มากนัก เขาศึกษาหาวิธีเอาตัวรอด การดำเนินชีวิตของมนุษย์ หาอาหารที่ให้พลัง และแบ่งตัวเพื่อสร้างเผ่าพันธุ์ของตัวเองขึ้นมาทีละน้อย แต่ด้วยสภาพแวดล้อมที่ต่างกันระหว่างดาวบ้านเกิดและโลก ทำให้ปรสิตที่แบ่งตัวออกมามีโอกาสรอดต่ำ ดอลล่าจึงคิดหาวิธีการอื่น พร้อมกับสร้างโรงแรมฟาร์เซ็นท์ขึ้นมาบังหน้า แน่นอนว่าพนักงานทั้งหมดคือปรสิต ซึ่งเกิดจากการแบ่งตัวและการฟักตัวอ่อนในร่างโฮสท์ เมื่อมีชื่อเสียงทุกอย่างก็ง่ายขึ้น ไม่ว่าจะเป็เื่ของการอยู่อาศัยแบบสงบสุข การได้กินอาหารดีๆ หรือการแพร่พันธุ์อย่างไม่มีใครสงสัย
เจลฟังเื่ทั้งหมดแล้วสรุปได้ว่ามันคือการยึดครองโลกอย่างชัดเจน ไม่เช่นนั้นอีกฝ่ายจะแพร่พันธุ์ปรสิตไปทำไม ตอนนี้เขาอยู่ที่นี่ในฐานะโฮสท์ผลิตกองกำลัง เท่ากับเขามีส่วนเกี่ยวข้อง ฉะนั้นเขาจะต้องหนีออกไป! เพื่อไม่ให้ดอลล่าได้แพร่พันธุ์ปรสิต และครองโลกได้ตามที่้า
"อาหารครับ" หนึ่งในพนักงานโรงแรมที่เป็ปรสิตเดินเข้ามาในห้อง พร้อมด้วยถาดอาหารในมือ มันถูกวางลงบนโต๊ะคร่อมเตียง ก่อนถูกจัดแจงลากมาให้เจล “รับน้ำอะไรมั้ยครับ”
"ฉันเลือกได้ด้วยรึไง" เจลพูดอย่างหน่ายๆ เพราะต่อให้สั่งน้ำอะไรไป สุดท้ายก็ได้welcome drink รสสัปปะรสกลับมาอยู่ดี เจลมารู้ทีหลังว่ามันเป็สูตรอาหารที่ทำให้โฮสท์แข็งแรง จึงไม่แปลกที่พวกนั้นจะคะยั้นคะยอให้เขากินทุกวัน
"มันดีกับร่างกายคุณเจลนะครับ" พนักงานว่า หันไปหยิบเอาเหยือกน้ำข้างเตียงเทใส่แก้วให้
เจลยื่นมือรับ แต่พลาดทำมันหกเต็มเตียง "เฮ้ย อะไรเนี่ย! เลอะหมดเลย" เขาโวยวายอย่างหัวเสีย
"ขอโทษครับๆ ผมจะรีบเอาผ้ามาเช็ดให้" พนักงานชายก้มหน้าขอโทษขอโพย แล้ววิ่งไปทางประตูเพื่อสแกนบัตรออก
เมื่อไม่มีใครในห้อง เจลคว้าเอาซ้อมมาไขกุญแจมือในทันที เขาแทงมันเข้าไปในรูเล็กๆ แล้วแข่งกับเวลา อีกไม่นานพนักงานคงกลับมา และหากอีกฝ่ายเห็นว่าเขาทำอะไร แผนการที่จะเป็อิสระของเขาคงดับวูบ เจลเหลือบมองกล้องที่มุมห้อง พยายามทำตัวกระฟัดกระเฟียดหัวเสีย ซึ่งน่าจะได้ผลตามที่คิด โต๊ะคร่อมเตียงจะช่วยบังไม่ให้เห็นว่าเขากำลังทำอะไร และอาการกระฟัดกระเฟียดจะทำให้การสะเดาะกุญแจมือดูไม่น่าสงสัย เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาจากด้านนอกบอกเจลให้รู้ว่าพนักงานคนเดิมกลับมาแล้ว เขาเร่งมือ หัวใจเต้นกระส่ำ สลับกับมองประตูเป็ระยะๆ เพื่อรอดูว่ามันจะเปิดออกก่อน หรือเขาจะหลุดพ้นได้ก่อน
เสียงสแกนบัตรดังขึ้นจากด้านนอก พนักงานคนเดิมถือผ้าเดินเข้ามา แล้วรีบเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำ สบโอกาส ร่างสูงผลักโต๊ะคร่อมเตียงใส่ แรงชนทำถาดอาหารหล่นกระจาย สร้างความงุนงงและใให้อีกฝ่าย เจลรีบพลิกผ้าห่มบนตัวคลุมร่างพนักงาน แล้วผลักล้มลงบนพื้น เขาฉวยเอาบัตรไปสแกนที่ประตู หัวใจเต้นระส่ำ รอคอยทางหนีสู่อิสรภาพเปิดออก หลายครั้งที่เขาเฝ้ามองมันในฐานะผู้ถูกขัง ระยะเวลาเปิดปิดของมันรวดเร็วอย่างใจหาย แต่เมื่อกลายมาเป็ผู้หลบหนี เจลรู้สึกว่ามันยาวนานราวกับทั้งชีวิต ระหว่างนั้น สายตาเขาเหลือบเห็นร่างพนักงานไร้ผ้าห่มคลุม อีกฝ่ายแกะมันออก และตั้งต้นจะลุกขึ้นมาทางเขา
จังหวะนั้นประตูเปิดออก เจลวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต จากหางตา เขาเห็นอีกฝ่ายตามมาด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ เพียงไม่นานระยะห่างที่มีก็ลดลงจนใจหาย เจลวิ่งต่อไปทั้งน้ำตา ภาวนาขอให้รอดพ้นจากเงื้อมมือพวกปรสิต เขาเร่งฝีเท้าไปตามทางเดินสีขาว ซึ่งดูคลับคล้ายคลับคลาเหมือนกับเป็โรงพยาบาล มันพาเขาไปสู่ประตูบานใหญ่ แน่นอน เจลไม่ลังเลที่จะเปิดมันออก สิ่งที่ซ่อนไว้คือบททดสอบอีกหนึ่งอัน ทางเดินยาว ซึ่งสุดปลายทางมีบันได และประตูอีกบาน ไม่มีเวลาให้คิดนานสำหรับการหนี เสียงเตือนของไซเรนดังขึ้นขณะที่เจลก้าวเท้าวิ่ง เขาตรงขึ้นไปบนบันได กระหืดกระหอบเปิดประตูออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี
ท้องฟ้าสีครามสะท้อนในดวงตาสีน้ำตาล ไม่ใช่ผนังห้องสีขาวโพลน เท้าเรียวััได้ถึงความนุ่มของหญ้า ไม่ใช่ความนุ่มของเบาะนอน กลิ่นของเกลือพัดโชยมาจากทะเลเบื้องล่าง ผสมกับกลิ่นของอิสรภาพ ไม่ใช่กลิ่นอาหารและยาบำรุง แต่มันยังไม่ใช่ทั้งหมด เจลหันกลับไปปิดประตู แล้วใช้ส้อมที่ติดมือมาล็อกเอาไว้กับรูกุญแจด้านนอก เขาหวังให้มันถ่วงเวลาได้นานพอ ในระหว่างหาทางหนี
เขาวิ่งออกไปอย่างไม่รู้ทิศทาง กระโจนเข้าพงหญ้า ผ่านกิ่งไม้ต่างๆ จนโผล่ออกมาที่ถนนใหญ่ ฝั่งตรงข้าม เขาเห็นป้ายรถเมล์ตั้งอยู่ มีคนสองสามคนกำลังยืนรอ หากข้ามไปได้เขาอาจจะขอร้องให้คนพวกนั้นช่วย และพากลับบ้าน แต่บนถนนใหญ่แห่งนี้ รถมากมายวิ่งอย่างไม่มีทีท่าว่าจะชะลอ จึงเป็เื่ยากหากจะข้ามไปโดยไม่โดนชนเอาเสียก่อน เจลหันซ้ายหันขวาหาสะพานลอย แต่ที่นี่กลับว่างเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งไฟแดงให้ข้ามฝั่ง ตอนนั้นเองเขาได้ยินเสียงเรียกของพวกพนักงานใกล้เข้ามา พวกนั้นกำลังหาตัวเขา และไม่ได้มาแค่คนเดียว หากไม่รีบข้ามทุกอย่างจะจบลงที่นี่ จะไม่มีโอกาสให้เขาได้หนีออกมาอีกแน่นอน
ดวงตาสีน้ำตาลเหลือบเห็นรถคันหนึ่งพุ่งเข้ามาจอดอยู่ตรงหน้า เจลไม่รอช้ารีบเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งในทันที
"ไปหมู่บ้านxครับ ไปให้ไวที่สุดเลย" เจลบอกคนขับแท็กซี่ ซึ่งพยักหน้ารับคำสั่งอย่างงุนงง แล้วออกรถไปบนถนนใหญ่ เขาหันไปมองด้านหลัง เห็นพนักงานหลายคนวิ่งออกมาจากพุ่มไม้ ต่างหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาเขา เหมือนจะไม่มีใครทันเห็นว่าเจลขึ้นแท็กซี่ เลยกระจายไปค้นหาทางอื่นแทน
เสียงถอนหายใจโล่งอกถูกปล่อยออกมา ไม่คิดว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะทำให้เจลได้ัักับอิสรภาพอีกครั้ง เพราะถ้าเขาเอาแต่กลัว ไม่กล้าที่จะหนี ทั้งชีวิตคงได้กลายเป็โฮสเพื่อให้ปรสิตฟักตัวอ่อนเพียงอย่างเดียว
"โห น้อง ไปรบที่ไหนมาเนี่ย" ชายวัยกลางคนถาม พลางมองขาอ่อนที่โผล่พ้นออกมาจากชุด
เจลสำรวจไปทั่วตัว มองาแและชุดผู้ป่วยที่ฉีกขาดจากการวิ่งผ่านกิ่งไม้ใบหญ้า มันไม่ได้แย่นัก แต่ก็ไม่ปกติในสายตาคนทั่วไป "พอดีมีเื่นิดหน่อยครับ แฮะๆ" เขาหัวเราะแห้งๆ ใส่สภาพของตัวเอง
"แย่จังนะ"
"ครับ แต่มันคงไม่แย่ไปกว่านี้อีกแล้ว" เจลบอกคนขับและตัวของเขาเอง ฝันร้ายจบลงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเขา ทั้งเื่ของดอลล่า เื่ปรสิตต่างดาว ทุกอย่างเป็แค่ฝัน ตอนนี้เขาตื่นสู่โลกแห่งความจริง และกำลังจะกลับไปใช้ชีวิตแบบปกติ กลับไปเรียน ไปส่งงานวิจัย บางทีอาจจะต้องอธิบายกับพ่อแม่เล็กน้อยว่าหายไปไหนมา
"เอ่อ พี่ครับทางนี้มันที่ไหนครับ" เจลถาม เมื่อเห็นว่าทางรอบข้างเริ่มเต็มไปด้วยหญ้าสูง และป่ารกชัน
"ทางลัดน่ะ" คนขับตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเลี้ยวเข้าข้างทาง แล้วดับเครื่องยนต์
คิ้วของเจลขมวด รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล "รถเป็อะไรครับ"
"รถไม่เป็อะไรหรอก"
สายตาที่มองมา ทำให้ร่างเจลขนลุกเกรียมไปทั่ว มีบางอย่างผิดปกติในสายตาคู่ตรงหน้า มันไม่ใช่สายตาแห่งความเป็มิตร แต่กลับเป็สายตาน่าสะอิดสะเอียน เจลเห็นท่าไม่ดี รีบเปิดประตูหนีทันที แต่ไม่ทันได้พ้นจากตัวรถ แรงดึงที่คอเสื้อข้างหลังก็ทำให้กลับเข้ามาอยู่ข้างในเหมือนเดิม
"ปล่อยนะโว้ย ไอ้บ้า!!" เจลผลักคนขับแท็กซี่ ขณะที่มันพยายามขึ้นมาคร่อมร่าง
"อยู่นิ่งๆ สิคนสวย เดี๋ยวพี่จะทำให้รู้สึกดีนะ" มือหนารวบแขนเล็กทั้งสองเอาไว้ ส่วนอีกมือก็ปลดเข็มขัดออก
"ไม่เอา! ปล่อยฉันนะโว้ย ไอ้บ้ากาม!! ปล่อย!" เจลดิ้นพล่านให้แขนของตัวเองหลุดออก แต่ไม่สามารถสู้แรงของคนขับได้ เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา เจลไม่ได้ขยับตัวไปไหนนอกจากนอนอยู่เฉยๆ บนเตียง ด้วยความเสียเปรียบ คนขับจับขาทั้งสองข้างของเขาอ้าออก แล้วแทรกตัวเข้ามาเพื่อที่จะรุกล้ำเข้าไปข้างใน
"ปล่อย! ไม่เอา ปล่อย!" เจลเตะเท้าไปมา ไม่ยอมให้มันได้สิ่งที่้า เพียงแค่คิดว่าต้องมีอะไรกับมัน ร่างกายเขาก็พะอืดพะอมอยากจนอยากอ้วก เจลรู้สึกเวียนหัวเมื่อได้กลิ่นเหงื่อชื้น และกลิ่นกายที่โชยคลุ้งห้องโดยสาร มันเหม็นหืนเหมือนเชื้อรา ไม่หอมหวานอย่างดอลล่าเลยสักนิด
"ดิ้นอยู่ได้! อยู่นิ่งๆ สิวะ" ชายวัยกลางคนชกเข้าที่ท้องบางด้วยความโมโห "แต่งตัวยั่วเองนะ"
เจลไอโครกจากการสำลักน้ำลาย และความเจ็บ ร่างที่เคยพยศงองุ้มทรมาน ใบหน้าอาบเต็มไปด้วยน้ำตา ความจุกที่่ท้องทำเขาพูดอะไรไม่ออก นอกจากมองดูคนขับรถค่อยยกขาตัวเองขึ้นพาดเอว แล้วปลดกางเกงลง ความกลัวปนความขยะแขยงคืบคลานเข้ามาใกล้ เมื่อร่างนั้นขยับเข้าหา ดวงตาสีน้ำตาลหลับลงแน่น ร่างกายสั่นเกร็งไร้ซึ่งทางสู้ ไม่รู้ว่าชีวิตจะพบกับความซวยอะไรนักหนา ถึงได้หนีเสือมาปะจระเข้
"ดอลล่า...ดอลล่าช่วยด้วย" เสียงหวานสะอื้นแ่อยู่ในลำคอ เจลไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องเรียกหาดอลล่า ทั้งที่อีกฝ่ายทำลายศักดิ์ศรีของเขา กักขังเขา และใช้เขาเป็โฮสท์ในการแพร่พันธุ์ แต่คำถามพวกนั้นจะสำคัญอะไรเมื่อสมองและหัวใจเขาเรียกหาดอลล่า จริงอยู่ที่การกระทำของอีกฝ่ายทำเขาขมขื่น แต่ในความรู้สึกลึกๆ มันไม่ได้น่ารังเกียจและเ็ปอย่างที่กำลังเผชิญอยู่
เสียงของวัตถุบางอย่างตกกระทบเบาะดังขึ้น ก่อนที่แรงบีบรัดตรงข้อมือเล็กจะถูกปล่อยออก เจลลืมตาขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ ภาพตรงหน้าทำเขาช็อกพอๆ กับตอนที่เห็นดอลล่ากลายร่าง ชายคนขับอยู่ในสภาพไร้หัว ตรงคอมีเืพุ่งกระฉูดออกมาเปรอะเต็มไปทั่วห้องโดยสาร แล้วร่างนั้นก็ล้มฟุบลงไปข้างๆ ยังที่หัวตกอยู่ เจลพยายามจะกรีดร้อง แต่สุ่มเสียงทั้งหมดดันหายลงไปในลำคอ ร่างของเขาถูกกระชากออกมาจากรถ แล้วถูกโอบกอดด้วยแขนแกร่งซึ่งผิดเพี้ยนไปจากรูปร่างของมนุษย์
"ไม่เป็ไรนะครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" ดอลล่าปลอบร่างสั่นสะท้าน
"ดอล...อึก ดอล แฮ่กๆ" เจลพยายามเรียกชื่ออีกฝ่าย มือเปื้อนเืตะเกียกตะกายกอดร่างปรสิตเอาไว้ น่าแปลกที่เขาไม่รู้สึกกลัวร่างแปลกประหลาด แต่กลับกลัวมนุษย์ธรรมดาๆ ด้วยกันเสียมากกว่า
จู่ๆ สายฝนก็เทลงมา กลบเสียงสะอื้น และชะล้างคราบเืบนใบหน้าหวานออก ดอลล่าขยายกล้ามเนื้อที่มือ แล้วยกขึ้นบังศีรษะให้เจล
"ฝนตกแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะครับ"
—————————————————————————————————————-
วิ่งหนีแทบตาย สุดท้ายก็ตัดใจจากเขาไม่ได้ แต่ใครจะตัดใจจากเด็กน่ารักๆ ได้ละ ฮืออออ น้องดอลล่าออกจะน่ารัก หนีน้องทำไมมมม ;-;
4K
