ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        “ไม่ได้เจ้าค่ะ”

        ฮวาเหยียนกล่าวปฏิเสธ

        หัวใจของจีอู๋ซวงดิ่งลงเหวทันที

        “แม่นางเหยียนหากมีเงื่อนไขใดเจ้าก็พูดมาเถิด ขอเพียงเจ้าพอใจ ข้าจีอู๋ซวงจะพยายามให้ดีที่สุด”

        จีอู๋ซวงยืนขึ้นก่อนจะค้อมตัวคำนับนางอย่างเคร่งเครียด

        ฮวาเหยียนเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจนางมองจนเข้าใจแจ่มแจ้งความสนใจของจีอู๋ซวงที่มีต่อหยวนเป่านั้นยิ่งใหญ่กว่าเม็ดยาล้ำค่าเหล่านี้มากนักไม่ใช่สิ พูดให้ถูกคือคนที่ปรุงยาเหล่านี้ออกมาต่างหาก...

        เวลานี้ฮวาเหยียนก็ยืนขึ้นเช่นกันนางเม้มริมฝีปากแล้วกล่าวว่า “ขออภัย หลงจู้ ข้ายังมิอาจตอบรับข้อเสนอของท่านได้ผู้ที่ปรุงยาเหล่านี้ออกมา เขามิชอบพบเจอคนแปลกหน้าเจ้าค่ะ”

        จีอู๋ซวงถูกปฏิเสธหัวใจของเขาร้อนรน ดวงตายิ่งแสดงความวิตกกังวลออกมา

        “ข้ามิได้มีเจตนาร้ายอันใด”

        จีอู๋ซวงกล่าว

        ฮวาเหยียนส่ายศีรษะ“ข้ายังยืนยันคำเดิมเจ้าค่ะ”

        นางไม่รู้ว่าเบื้องหลังของจีอู๋ซวงเป็นเช่นไรและเบื้องหลังของหออู๋หมิงเป็นอย่างไร ทั้งหมดนี้ล้วนไม่มีสิ่งใดชัดเจน

        ดังนั้นโอกาสที่นางจะใจอ่อนเพราะวาจาเพียงไม่กี่คำของจีอู๋ซวงจึงมีน้อยนักให้พาเขาไปหาหยวนเป่าน้อยหรือ? ใครจะรู้ว่าจุดประสงค์แท้จริงของเขาคือสิ่งใด?

        จีอู๋ซวงเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวของฮวาเหยียนพลันรู้สึกร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง แต่หากเขายังคงฝืนดึงดันต่อไปเกรงว่าจะเป็นการทำให้ฮวาเหยียนรำคาญเสียเปล่า

        เขาถอนหายใจ “เอาเถิด เช่นนั้นเรามาพูดถึงสมุนไพรสองขวดนี้กันต่อดีกว่า”

        “เจ้าค่ะ”

        เมื่อเห็นว่าในที่สุดจีอู๋ซวงก็ให้ความสนใจกับโอสถแล้วฮวาเหยียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        “แม่นางเหยียนยาสมุนไพรสองขวดนี้ล้วนหายากยิ่ง ข้าเป็นมิตรสหายของเจ้าดังนั้นหนึ่งล้านตำลึงขาดตัว แม่นางเหยียนพอใจในราคานี้หรือไม่?”

        จีอู๋ซวงกล่าว

        หัวใจของฮวาเหยียนสั่นไหวราคานี้เกินความคาดหมายของนางโดยสิ้นเชิง จากการประเมินของนาง ยาสมุนไพรสองขวดนี้สามารถขายได้สูงสุดไม่เกินสี่หรือห้าแสนตำลึงเท่านั้นทว่าจีอู๋ซวงกลับให้ราคาเป็นสองเท่า ฮวาเหยียนทราบดีว่าเขาหมายถึงสิ่งใด มันคือราคาแห่งมิตรภาพของพวกนางและในใจเขายังคงคิดถึงเรื่องคนที่ปรุงโอสถเหล่านี้

        ถึงอย่างไรหากปฏิเสธไปย่อมน่าเสียดาย

        หออู๋หมิงมั่งคั่งร่ำรวยมีกินมีใช้ชนิดไม่มีวันหมด

        หญ้าวิญญาณลึกลับที่นางขายเมื่อวานก็ถูกอีกฝ่ายขายต่อในราคาที่เพิ่มเป็นสองเท่า

        “ตกลงข้าพอใจราคานี้มาก”

        ฮวาเหยียนพยักหน้าใบหน้าไม่แดงระเรื่อ ลมหายใจไม่ขาดห้วง

        มุมปากของจีอู๋ซวงกระตุกแม่นางคนนี้มีใบหน้าที่ค่อนข้างหนาทีเดียว

        แต่เขาก็ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดออกมาได้นี่คือเงินที่เขายื่นให้ด้วยมือทั้งสองข้างของตนเอง ผู้ใดใช้ให้เขาเอาแต่คิดถึงนักปรุงโอสถที่อยู่เบื้องหลังของนางเล่า?

        “แม่นางเหยียนข้าจะไปเรียกคนมาทำสัญญาซื้อขายและจัดการกับยาสมุนไพรสองขวดนี้ เจ้ารอที่นี่สักครู่เถิด”

        จีอู๋ซวงกล่าว

        ฮวาเหยียนพยักหน้า

        ยาสองขวดนี้ขวดหนึ่งคือโอสถจินฉวน อีกขวดคือโอสถเซวียนลี่ แม้ว่าจะทดลองจนเห็นผลลัพธ์ของโอสถจินฉวนไปแล้วแต่โอสถเซวียนลี่ยังมิได้ทดสอบประสิทธิภาพของมัน ฮวาเหยียนรู้ว่าจีอู๋ซวงคงกำลังมองหาใครสักคนมาทดสอบยาอีกทั้งยังเป็นวิธีกระจายข่าวเกี่ยวกับยาตัวนี้ด้วย

        เวลานี้นางถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังบนชั้นสองเสียงเอะอะจากชั้นล่างยังคงดังขึ้นมาให้ได้ยิน ฮวาเหยียนจิบชาสมุนไพรบนโต๊ะพลางถอนหายใจอย่างสบายใจนางลองคำนวณเงินทั้งหมดดูแล้ว เมื่อวานนางขายหญ้าวิญญาณลึกลับกับผลไม้วิญญาณโลหิตสีชาดกับเงินสองหมื่นตำลึงในมือของเจียงจื่อเฮ่า และเงินที่นางขายโอสถได้วันนี้อีกหนึ่งล้านตำลึงทั้งสิ้นเป็นจำนวนสองล้านห้าแสนตำลึง เมื่อรวมเข้ากับเงินที่ท่านพ่อหามาอีกห้าแสนตำลึงเท่ากับตอนนี้นางมีเงินสามล้านตำลึงให้เพียงพอใช้หนี้แล้ว

        เฮอะ…

        วันพรุ่งก็จะถึงระยะเวลาสามวันที่กำหนดเอาไว้นางต้องนำเงินสามล้านตำลึงนี้ไปโยนใส่ตี้หลิงหานจนเลือดกระฉูดออกจากศีรษะให้จงได้

        เมื่อคิดถึงตี้หลิงหานทั้งร่างนางก็ห่อหุ้มด้วยความโกรธ โทสะพลันพุ่งขึ้นมาที่หัว แม้แต่ชามใส่น้ำแข็งก็ไม่อาจบรรเทาความร้อนระอุนี้ได้

        ฮวาเหยียนสวมหมวกงอบ แม้มันจะเป็นเส้นด้ายแบบตาข่าย แต่ก็ยังคงร้อนอบอ้าวอยู่ดี ยามนี้ไม่มีผู้ใดบนชั้นสอง ดังนั้นนางจึงถอดหมวกออก ใบหน้าขาวเนียนพลันปรากฏขึ้นทันใด

        “ร้อน...”

        ฮวาเหยียนโบกมือพัดไล่ความร้อน

        เมื่อถอดหมวกงอบออกใบหน้าของฮวาเหยียนก็ถูกเปิดเผยทันที รูม่านตาของตี้หลิงหานที่อยู่ภายในห้องลับค่อยๆหดตัวลง เขายังคงจับจ้องทุกการกระทำของฮวาเหยียน แม้ในใจจะแน่ใจแล้วถึงแปดส่วน แต่ที่สุดก็ยังไม่เห็นใบหน้าแท้จริงของนาง

        ทว่ายามนี้ฮวาเหยียนกลับเปิดเผยใบหน้าของนางด้วยตนเองช่างยอดเยี่ยมนัก

        “นายท่านเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่จริงๆ ขอรับ”

        อั้นจิ่วเบิกตากว้างพยายามระงับความตื่นตระหนกไว้และกระซิบเสียงเบาออกมา

        “หึ...”

        ตี้หลิงหานยกยิ้มมุมปากเย็นชาแววตาของเขาสงบนิ่งราวสายน้ำเย็นใต้แสงจันทร์

        ไม่เสียแรงจริงๆที่วันนี้เขาเดินทางมาเยือนหออู๋หมิง

        “นายท่านคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ช่างเป็นคนที่คาดไม่ถึงเสมอเลยนะขอรับ”

        อั้นจิ่วกล่าว

        ถ้ามิใช่ผู้ที่มักใฝ่หาเรื่องประหลาดมหัศจรรย์จะสามารถครอบครองหญ้าวิญญาณลึกลับหลายร้อยต้นได้อย่างไร? นอกจากนี้ยังมีผลวิญญาณโลหิตสีชาดซึ่งเป็นโอสถวิญญาณที่หายากและคุณภาพสูงอีกด้วย

        ตี้หลิงหานไม่ตอบเขามีเพียงดวงตาคู่หนึ่งซึ่งลึกล้ำราวท้องทะเลคอยจ้องมองฮวาเหยียนที่อยู่ด้านนอก

        นางหน้าตางดงามยามนี้นางถอดหมวกออกเผยให้เห็นดวงหน้านวลเล็กมีเสน่ห์ ของที่ถูกจัดวางบนชั้นสองล้วนดีเลิศเป็นที่สุดฮวาเหยียนนั่งรออยู่สักพัก และตัดสินใจลุกขึ้นเดินชมสมบัติที่ถูกจัดวางบนชั้นสองก่อนจีอู๋ซวงจะกลับมานางเดินจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก มองจนรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ นางยกมือขึ้นสมบัติเหล่านี้สามารถหยิบได้ตามใจชอบ แต่นางต้องใช้พลังถึงขีดสุดในการควบคุมตนเองสิ่งสำคัญคือเบื้องหลังอันลึกลับของหออู๋หมิงที่ทำให้นางไม่กล้าลงมือ

        “ปะการังสีแดงจากมหาสมุทรทางเหนือกำไลดอกบัวลายขนนกสีขาว ปิ่นปักผมลายเมฆาขาว ยังมีผ้าโปร่งปิดหน้าสตรีสีม่วง...”

        สมบัติแต่ละอย่างน่าสะสมและมีราคายิ่งคนที่ทำได้เพียงมอง จึงมองจนตาแดงระเรื่อด้วยความอิจฉา

        ยามนี้ฮวาเหยียนกำลังยืนอยู่หน้ากำแพงด้านหน้าของนางมีภาพหนึ่งแขวนอยู่ เป็นภาพเขม่าควันดินปืนในสนามรบ เพียงทอดสายตาก็สามารถปลุกเลือดนักสู้ในหัวใจของผู้ที่มองได้และหลังกำแพงนี้คือที่ตั้งของห้องลับซึ่งตี้หลิงหานซ่อนตัวอยู่

        ฮวาเหยียนยืนมองภาพวาดอยู่นานแต่นางกลับไม่ทราบว่าด้านหลังของกำแพงนี้ ตี้หลิงหานก็กำลังมองนางอยู่เช่นกัน

        ทั้งสองถูกกั้นด้วยกำแพงฮวาเหยียนมองภาพวาด ส่วนตี้หลิงหานมองนาง

        ยิ่งมองดวงตาของนางก็ยิ่งร้อนรุ่ม ฮวาเหยียนรู้สึกเกลียดตี้หลิงหานมากขึ้นไปอีกหากไม่ใช่เพราะชายผู้นั้น นางคงกว้านซื้อสมบัติเหล่านี้ไว้ได้ทั้งหมดเงินสามล้านตำลึงสามารถซื้อสมบัติที่อยู่บนชั้นสองของหออู๋หมิงได้มากกว่าครึ่ง ทว่าตอนนี้นางกลับต้องมอบเงินให้เขาโดยเปล่าประโยชน์ แค่คิดก็ทำให้นางโมโหจนอยากกรีดร้องแล้ว

        “ตี้หลิงหานเจ้าคนชั่วช้าเลวทราม จงอธิษฐานให้ตนเองรอดพ้นจากเงื้อมมือข้าเสียเถิด มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้ากินไม่หมดจนต้องห่อกลับ [1] ในสักวันหนึ่ง”

        ฮวาเหยียนกัดฟันคำราม

        นางมิได้กล่าวด้วยเสียงอันดังและไม่ปิดบังสีหน้าที่แสดงความเกลียดชังเป็นอย่างยิ่ง

        ตี้หลิงหานห่างจากฮวาเหยียนเพียงกำแพงกั้นดังนั้นคำที่นางเอ่ยจึงลอยเข้าไปในหูของตี้หลิงหานทั้งหมด ไม่ขาดหรือตกหล่นแม้เพียงพยางค์เดียว

        ทั่วทั้งร่างเขาแผ่รังสีเย็นเฉียบใบหน้าของเขาเย็นชา ไร้ซึ่งเศษเสี้ยวของความรู้สึก

        อั้นจิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เหงื่อที่หน้าผากร่วงหล่นเป็นสาย เขากลัวจริงๆ ว่าผู้เป็นนายจะไม่อาจควบคุมตนเองได้และพุ่งออกไปทุบตีคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่จนตายกันไปข้าง

        ...

        ตึง ตึง ตึง

        มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา

        ฮวาเหยียนหยุดแสดงสีหน้าเคืองแค้นกัดฟันและสวมหมวกกลับเข้าที่เดิม

        เมื่อจีอู๋ซวงขึ้นมาบนชั้นสองและเห็นฮวาเหยียนยืนอยู่ตรงหน้ากำแพงด้านนั้นหัวใจของเขาพลันกระตุกเต้นไม่เป็นจังหวะ “แม่นางเหยียน”

        “หลงจู้จี”

        ฮวาเหยียนพยักหน้าใบหน้าของนางสงบนิ่ง

        “แม่นางเหยียนเจ้ามองสิ่งใดอยู่หรือ?”

        จีอู๋ซวงถามแต่ในใจกลับวิตกกังวลยิ่งเป็นไปได้หรือไม่ที่แม่นางจะพบว่าอีกด้านของกำแพงมีอาหานซ่อนอยู่?

        “ภาพนี้ไม่เลวเลยเจ้าค่ะ”

        ขณะที่เขากำลังตระหนกก็ได้ยินฮวาเหยียนเอ่ยขึ้น

        เฮ้อ

        จีอู๋ซวงลอบถอนหายใจเล็กน้อยทำให้เขาตกใจเสียได้ จากนั้นจึงก้าวไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มตาหยี “ภาพวาดนี้เป็นภาพเศษซากของสนามรบที่วาดโดยปรมาจารย์หลิวเจิ้งสือ งานของอาจารย์มีค่าเหมาะแก่การสะสมเป็นอย่างยิ่ง หากแม่นางเหยียนโปรดปรานข้าจีอู๋ซวงสามารถมอบให้เจ้าได้”

        เชิงอรรถ

        [1] กินไม่หมดจนต้องห่อกลับ 吃不了,兜着走 (chī bù liǎo dōu zhe zǒu) หมายถึง อาหารที่รับประทานไม่หมดจึงฉวยโอกาสห่อเก็บไว้ในเสื้อคลุมนำออกไปเปรียบเทียบกับการก่อเรื่องหรือทำให้เกิดเรื่องไม่ดีจนต้องแบกรับผลที่ตามมา มักใช้สำหรับตักเตือนผู้อื่นว่าจะทำเรื่องใดอย่าลืมคำนึงถึงผลที่ตามมา