“ยังจองหองได้อีกเช่นนั้นหรือพี่หญิงของข้า”น้ำเสียงเย้ยหยันมากกว่าจะเป็มิตรส่งมาก่อนที่ฮองเฮาผู้สูงศักดิ์อย่างเฉินซูเหมยจะกรีดกรายเข้ามาใกล้พี่สาวต่างมารดาที่สถานะยามนี้คืออดีตองค์หญิงแห่งราชวงค์ก่อน
สายตาวาวโรจน์จ้องเขม็งไม่ปกปิดความอาฆาตแค้นพร้อมๆ กับร้องตวาดเสียงดังลั่น “ออกไปให้ห่างจากข้า นังอสรพิษ”
ยามที่น้องสาวต่างมารดาเข้ามาใกล้เฉินอันหนิงให้รู้สึกสะอิดสะเอียดจนแทบจะอาเจียนยิ่งภาพเหตุการณ์นองเืที่ผ่านพ้นมาไม่นานผุดขึ้นมาในหัวนางก็ยิ่งเคียดแค้นคนตรงหน้า
นังงูพิษผู้นี้กับสามีชั่วข้าของมันร่วมมือกันสังหารได้กระทั่งพี่น้องสายเืเดียวกันวางยาสังหารได้กระทั่งบิดา ฆ่าล้างตระกูลขุนนางไปนับสิบโดยไม่รู้สึกรู้สานางมิใช่คน นางชั่วร้ายยิ่งกว่าสัตว์นรกเสียอีก
“เฮ้อ พี่หญิงท่านที่เคยอ่อนแอขี้ขลาดให้ข้าปกป้องยามนี้กลายเป็เช่นนี้ไปเสียแล้ว จิ๊ ๆช่างน่าขันยิ่ง” ฮองเฮาผู้สังหารพี่น้องเพื่อบัลลังก์หงส์มองพี่สาวต่างมารดาอย่างสมเพชแล้วยื่นมือไปจับคางอีกฝ่ายกดปอกเล็บแหลมลงบนผิวเนื้อบอบบางก่อนจะเอ่ยต่อ “เ้าคิดว่ามาจองหองแข็งกร้าวใส่ข้ายามนี้แล้วจะรอดไปได้เช่นนั้นรึ…คนเช่นเ้ามาได้เพียงเท่านั้นล่ะอันหนิง”
เฉินอันหนิงกดสายตามองนังงูพิษด้วยสายตาเคียดแค้นไม่เปลี่ยนแปลงนางเกลียดสตรีตรงหน้าแต่เหนือกว่านั้นก็คือเกลียดตัวเองที่อ่อนแอจนถูกสตรีตรงหน้าหลอกใช้เพื่อเหยียบขึ้นบัลลังก์
เกลียดที่ตนเป็ธิดาองค์โตแต่มิอาจปกป้องน้องๆ ได้ทั้งที่ฝันถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้ก่อนจะเกิดเื่
เกลียดที่ตนอ่อนแอและขี้ขลาดจึงตกอยู่ใต้อำนาจของเฉินซุเหมยและมารดาจนทุกอย่างเลยเถิด
และเกลียดที่มิอาจปกป้องเสด็จพ่อจากนังงูพิษได้…
นางเกลียดตัวเองที่สุด
“ผู้คนจะต้องได้รับรู้ความบัดซบของพวกเ้าพวกเ้ามิมีทางหลีกหนีคำสาปแช่งได้ ไม่มีวัน”
“หึ น่าขันยิ่ง จะตายอยู่แล้วยังจะพายลมเื่เพ้อฝัน จื่อเหยียน…ฆ่านางซะ” คำสั่งเฉียบขาดถูกเอื้องเอ่ยก่อนที่บุรุษในชุดเครื่องแบบทหารองครักษ์จะก้าวมาตรงหน้าอดีตองค์หญิงใหญ่
เฉินอันหนิงมองคนก้าวขึ้นมาตรงหน้าด้วยสายตาร้าวรานสิ่งที่นางเกลียดตัวเองอีกอย่างก็คือเื่ของคนผู้นี้
นางช่วยเหลือเขาในยามตระกูลตกยากช่วยเหลือจนได้เป็ทหารองครักษ์และได้เป็ถึงสวามีของนาง…แต่สุดท้ายคนผู้นี้กลับยืนเคียงข้างคู่ผัวตัวเมียแสนชั่วช้าเพื่ออำนาจของตน
และกำลังจะเป็ผู้ปลิดชีวิตของนาง
นางเกลียดตัวเองที่หลงเชื่อและแต่งให้บุรุษสารเลวผู้นี้ยิ่ง
“จื่อเหยียนเ้ามันคนสารเลว”
“หึ…ไหน ๆก็จะต้องตายแล้ว กระหม่อมจะบอกเื่ดี ๆ ให้สักเื่นึงเผื่อท่านจะได้ตาสว่างขึ้น” บุรุษผู้ชักดาบขึ้นพร้อมจะปลิดชีวิตภรรยาของตนเอ่ยด้วยใบหน้าเืเย็นพร้อมกับยิ้มร้าย“ข้าชื่อฮุยอี้มิใช่ฟู่จื่อเหยียน…ข้าเพียงสวมรอยเป็คุณชายฟู่ที่เคยพบเจอระหว่างทางยามเด็กเท่านั้น”
“เ้า ที่แท้เ้าก็ ฮึก…”ไม่รอให้นางได้กล่าวสิ่งใดจนจบปลายดาบก็แทงเข้าที่กลางลำตัวของนางเสียแล้วทันทีที่ดาบถูกชักกลับคืนเรือนกายของอดีตองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ก็ทรุดลงไปบนพื้นเ็ปที่กายก็เจ็บยิ่งนัก ซ้ำยังเจ็บที่ใจเสียอีก
นางเจ็บเจียนตายเมื่อชายผู้เป็สามีมิใช้ผู้ที่นางอยากแต่งด้วยจริงๆดวงตาเหลือกลานมีเส้นเืผาดผ่านจ้องเขม็งไปยังผู้บอกว่าตนชื่อฮุยอี้พร้อมกับแผดเสียงที่มีทั้งหมดด้วยความคับแค้น
“สารเลว!!!”
“ภรรยาคำชมนี้สามีชอบใจยิ่ง” ฮุยอี้กล่าวพร้อมกับลูบไล้ใบหน้าขาวผุดผ่องของผู้เป็ภรรยาก่อนจะเอ่ย“น่าเสียดายที่สุดท้ายเ้าไม่โง่งมเช่นก่อนนี้หากเ้าโง่งมและอยู่ข้างฮองเฮากับฝ่าาต่อไปเราสามีภรรยาคงมิต้องเป็เช่นนี้องค์หญิงของข้า น่าเสียดายยิ่ง”
“แม้เป็ผีข้าก็จะสาปแช่งพวกเ้าพวกเ้ามิมีทางได้อำนาจที่วาดฝัน มิมีทาง” นางใช้กำลังที่มีเอ่ยออกไปอย่างเคียดแค้นก่อนจะนอนหายใจโรยระรินอย่างคนใกล้ตาย
นางทำได้แค่เพียงเท่านี้…เท่านี้จริงๆ
แต่อีกมิกี่อึดใจหรอกอีกเพียงไม่นานคนพวกนี้ก็จะต้องชดใช้ให้นาง!
“ปากดียิ่งพี่หญิงของข้าซือเยว่ ไม่สิ ฮุยอี้ ทำให้นางทรมานยิ่งกว่านี้”
“ตามรับสั่งพะย่ะค่ะ” ฮุยอี้ง้างดาบในมือหมายจะฟันลงบนร่างของคนใกล้ตายอีกครั้งทว่าไม่ทันจะได้ทำก็มีขันทีวิ่งเข้ามาอย่างลนลาน
“ฝ่าาเกิดเื่ใหญ่แล้วพะย่ะค่ะ ทะ ทหารแคว้นเสิ่นเคลื่อนทัพเข้าเมืองหลวงแล้วพะย่ะค่ะ”
“อันใดนะเกิดขึ้นได้เช่นไร!”
“แม่ทัพชายแดนและกองกำลังรักษาเมืองต่างก็ยอมเปิดทางให้เพราะแม่ทัพแคว้นเสิ่นก็คือองค์ชายสามพะย่ะค่ะยามนี้ชาวบ้านและไพร่พลทั้งหลายต่างรับรู้ว่าฝ่าาและฮองเฮาสังหารอดีตฮ่องเต้และองค์ชายทั้งหลายเพื่อชิงบัลลังก์ชักช้ามิได้แล้วพะย่ะค่ะ องค์ชายสามใกล้จะทลายประตูวังได้แล้ว” ขันทีข้างกายฮ่องเต้หุ่นเชิดและฮองเฮาผู้ครองอำนาจอย่างแท้จริงไปตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
เฉินซูเหมยตกตะลึงและเจ็บแค้นจนคิดอ่านสิ่งใดไม่ได้ขึ้นมาชั่วขณะองค์ชายสามเช่นนั้นหรือ องค์ชายสามผู้นั้นนางสังหารที่งานล่าสัตว์ไปแล้วมิใช่หรือ
“บัดซบ…พี่สามยังไม่ตายอีกหรือ”
“หึ” เสียงจากพื้นเย็นะเืดังขึ้นเรียกให้สายตาของฮองเฮาผู้ปล้นชิงบัลลังก์มาต้องหันขวับเพียงแค่เท่านั้นนางก็เข้าใจทุกสิ่ง
เป็นางนี่เอง นังจิ้งจอกเฉินอันหนิง
“นังสารเลวเ้ากล้าลอบให้การช่วยเหลือเฉินอี้หลงลับหลังข้า”
“สะสิ่งนึงที่เ้าคงมิเคยรู้ อะ อี้หลง ปะ เป็บุตรชายของ ทะ ท่านป้าข้า เขาคะคือผู้ที่มีสายเื ดะ เดียวกับข้า ตะ ต่อให้ข้าโง่งม ขะ ข้าก็มิอาจให้ขะเขาตายได้ ฮึก…”
“นังสารเลว!”
ปัก!
ไม่ทันที่เฉินซูเหมยจะได้เข้าใกล้ร่างโรยระรินไปมากกว่านี้ทวนปลายแหลมก็พุ่งเข้ามาปักด้านหลังของนางจนล้มลงพร้อมๆ กับการปรากฏกายขององค์ชายสามแห่งราชวงค์เฉินเฉินอี้หลง
“สตรีชั่วช้าเช่นเ้ามิคู่ควรแตะต้องพี่หญิงของข้า”
“ฮึก จะ เ้ามาแล้ว”
“พี่หญิงท่านอดทนก่อนข้าพาหมอมาด้วย เขากำลังตามมา ฮึก พี่หญิงใหญ่” เฉินอี้หลงตะกองกอดพี่สาวต่างมารดาเอาไว้ด้วยความเ็ปเพียงมองด้วยตาเขาก็คาดคะเนได้ว่าพี่สาวอาจมิสามารถอยู่กับเขาต่อไปได้
เหตุใดกันนางอุตส่าห์ลักลอบช่วยเหลือเขาและพระชายา ซ้ำต้องทนทุกข์จากกระทำของสามียามนี้เขามีกำลังมากพอที่จะจัดการทุกสิ่งแล้ว เหตุใดนางถึงเป็เช่นนี้
“พี่หญิงใหญ่ ท่านอดทน...”
“พะ พี่ไม่ไหวแล้วน้องสามพะ พี่รู้ตัวดี” นางเอื้องเอ่ยอย่างติด ๆ ขัด ๆพร้อมกับเอื้อมมือไปััใบหน้าของน้องชายต่างมารดาที่มีมารดาเป็สายเืเดียวกัน“พะ พี่ไม่ปรารถนามีชีวิตแสนนาน พี่หวังเพียงเ้า ปะเป็ฮ่องเต้ที่ดี ดูแลแคว้นเฉินให้ ระ ร่มเย็น เพียงเท่านั้น”
“พี่ใหญ่ข้าจะเป็ฮ่องเต้ที่ดี ข้าให้สัญญากับท่าน”
“ฮึก ดี ดียิ่ง” นางพึมพำเช่นนั้นก่อนจะฝืนความเ็ปหันไปมองยังบุรุษสารเลวผู้เป็สามีที่ถูกทหารจับกุมเอาไว้มิใช่เพราะยังรัก หากแต่เคียดแค้นจนมิอาจจะปล่อยไปเฉย ๆ
“ฮุยอี้หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอให้เ้าเป็ได้เพียงชายที่ไม่มีสตรีใด้าสตรีทุกคนเข้ามา พะ เพื่อหลอกใช้เ้า ขะ ขอให้เ้าต้องมีจุดจบเพราะสตรีที่เ้ารักทุกภพ ทุกชาติให้สาสม กะ กับที่เ้าทำกับขะ…ข้า”
“พี่หญิงใหญ่ พี่หญิง!!!”
ในเฮือกสุดท้ายของชีวิตแม้จะบอกว่าสิ่งที่หวังมีเพียงให้องค์ชายสามเฉินอี้หลงปกครองแคว้นให้ร่มเย็นเพียงเท่านั้นหากแต่ความปรารถนาลึกๆ เฉินอันหนิงกลับอยากย้อนเวลากลับในวันที่ทุกอย่างยังคงปกติสุขเสียมากกว่า
นางปรารถนาให้เหตุนองเืครั้งแล้วครั้งเล่าที่ได้ประสบไม่เกิดขึ้นอยากเป็คนที่ปกป้องพี่น้องและบิดามารดาได้…หากเป็ไปได้ ก็อยากให้เป็เช่นนั้น
แต่โลกนี้มิมีผู้ใดทำเช่นนั้นได้…มิมีเลย
ช่างเถิดตายแล้วดื่มน้ำแกงยายเมิ่งข้ามสะพานไปสู่ภพหน้าเฉย ๆ ก็ดี มิต้องดิ้นรนสิ่งใดอีก
ดีแล้ว…
17K
