เมฆาสืบล่าผี The Mini Series

        # เมฆาสืบล่าผี  

        Series 4: ผีในลิฟต์  

        ตอนที่ 2 – คำโกหกคืนฝนตก

        ลิฟต์หมายเลข 3 ค้างอยู่ที่ชั้น 13  

        หน้าจอดิจิทัลขึ้นเลข 13 นิ่งสนิทเหมือนถูกแช่แข็ง

        ข้างในมีแค่เมฆากับ “ตัวเขา” ที่เปื้อนเลือดเต็มตัว  

        สองคนยืนหันหน้าเข้าหากัน เงียบกริบ

        “ตัวปลอม” ยิ้มมุมปาก  

        “นานแล้วนะ… ที่เราไม่ได้เจอกันแบบนี้”

        เมฆาไม่ตอบ  

        ยกมือซ้ายขึ้นแตะกำไลเบาๆ  

        ห่วงนาคบาศก์วงที่สองพุ่งออกมา ลอยวนรอบลิฟต์เป็นชั้นสอง แสงเงินสว่างขึ้นจนไฟแดงในลิฟต์เริ่มสั่นไหว

        เจ้าพรายส่งเสียงในหัว สั่นๆ  

        “ท่านครับ… ตัวนั้นไม่ใช่ผีธรรมดา มันคือ ‘ความทรงจำที่พี่ลืม’ ของท่านเอง”

        เมฆาขมวดคิ้วเล็กน้อย  

        “ฉันไม่เคยฆ่าใคร”

        ตัวปลอมหัวเราะเบาๆ เสียงเหมือนเมฆาทุกประการ  

        “จริงเหรอ?  

        แล้วคืนวันที่ 21 มิถุนายน 2563 ล่ะ  

        ฝนตกหนักมาก คืนนั้นพี่อยู่ไหน?”

        ภาพในลิฟต์เปลี่ยนฉับพลัน  

        ผนังสเตนเลสกลายเป็นหน้าจอขนาดยักษ์

        ภาพเมื่อ 5 ปีก่อน  

        ล็อบบี้คอนโดเดียวกันนี้  

        เมฆาในวัย 28 ปี เมาแอ๋เดินโซเซเข้าลิฟต์  

        ข้างๆ มีผู้หญิงสวยชุดเดรสขาวกอดแขนอยู่  

        หน้าตาตรงกับรูปถ่ายที่พื้นห้อง 1304 เป๊ะ

        ผู้หญิงคนนั้นพูดเสียงออดอ้อน  

        “พี่บอกแล้วไง ว่าถ้าพี่รักมิ้นต์จริง จะรอที่ชั้น 13”

        เมฆาในภาพหัวเราะเสียงดัง  

        “ชั้น 13 มันไม่มีจริงหรอกมิ้นต์ อย่ามาเชื่อเรื่องผีสิโว้ยยย”

        แล้วกดปุ่มชั้น 32

        ลิฟต์ขึ้นไป  

        แต่จู่ๆ ก็สะดุดหยุดที่ชั้น 12 ชั่วขณะ  

        ประตูเปิดออกครึ่งหนึ่ง

        มีมือผอมขาวโพลนยื่นเข้ามาคว้าแขนเมฆาไว้  

        เสียงผู้หญิงคนเดิม แต่แหบแห้งผิดปกติ  

        “พี่โกหกฉัน…”

        เมฆาในอดีตสะบัดมือออกแรงๆ  

        “กูบอกแล้วไงว่าไม่มีชั้น 13 ว่ะ!”

        ประตูปิดลง  

        ลิฟต์ขึ้นต่อไป

        ภาพตัดฉับ

        กลับมาที่ลิฟต์ในปัจจุบัน

        น้องมิ้นต์ยืนอยู่มุมลิฟต์ ชุดเดรสขาวเปื้อนเลือดเต็ม  

        ตาทั้งสองข้างไหลเลือดเป็นทาง

        “พี่ผลักฉันออกไปจริงๆ นะคะ  

        ฉันแค่แซวเล่น แต่พี่เมาแล้วกลัวจนตัวสั่น  

        ผลักฉันจนล้มหัวกระแทกขอบประตูเหล็ก  

        เลือดไหลนองเต็มพื้น”

        เธอยกมือขึ้นชี้ที่แผลตรงหน้าผากตัวเอง

        “ฉันตายทันทีเลยค่ะ  

        แต่พี่ไม่ลงไปช่วย  

        พี่กดปุ่มปิดประตู แล้วขึ้นชั้น 32 ต่อ  

        แล้วก็ลืมทุกอย่าง”

        เมฆานิ่งไปครู่หนึ่ง  

        เสียงของตัวเองในอดีตยังก้องอยู่ในหัว

        ตัวปลอมที่เหมือนเมฆาเดินเข้ามาใกล้  

        ยกมือขึ้นแตะไหล่เมฆา

        “พี่ไม่ตั้งใจฆ่าเธอ  

        แต่พี่ก็ไม่เคยกลับลงไปดูว่าเธอเป็นตายร้ายดีไหม  

        พี่เลือกที่จะลืม  

        แล้วให้ฉัน… ส่วนที่รู้สึกผิด… รับผิดแทน”

        น้องมิ้นต์ร้องไห้เงียบๆ  

        “ฉันไม่โกรธพี่แล้วค่ะ  

        ฉันแค่อยากให้พี่ยอมรับ  

        ว่าพี่เคยทำผิด”

        ลิฟต์เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง  

        ไฟแดงกระพริบถี่ๆ

        เมฆาถอนหายใจยาว  

        ยกมือขวาขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง

        “ฉันจำได้แล้ว  

        คืนนั้น… ฉันกลัวจนไม่กล้าลงไปดู  

        ฉันบอกตัวเองว่าเธอแค่แกล้ง  

        แล้วฉันก็ลืมจริงๆ”

        เขาหันไปมองน้องมิ้นต์ตรงๆ

        “ฉันขอโทษ  

        มิ้นต์… ฉันขอโทษที่ผลักเธอ  

        ขอโทษที่ไม่ลงไปช่วย  

        ขอโทษที่ปล่อยให้เธอตายคนเดียว”

        น้องมิ้นต์หยุดร้องไห้  

        ยิ้มบางๆ

        “พี่พูดแล้ว… ฉันดีใจมากเลยค่ะ”

        ตัวปลอมที่ยืนข้างๆ เริ่มจางลง  

        กลายเป็นควันดำบางๆ

        “ขอบคุณที่ยอมรับพี่…  

        จากนี้ฉันไม่ต้องแบกความผิดแทนพี่แล้ว”

        ควันดำลอยไปรวมกับร่างน้องมิ้นต์  

        กลายเป็นแสงสีขาวนวล

        น้องมิ้นต์ในชุดเดรสขาวสะอาด ยืนยิ้มหวานเหมือนในรูปถ่ายวันแรก  

        ไม่มีแผล ไม่มีเลือด

        เธอยกมือขึ้นโบกให้เบาๆ

        “ลาก่อนนะคะพี่  

        คราวหลัง… อย่าโกหกคนที่รักพี่อีกเลย”

        แสงสีขาวพุ่งออกจากลิฟต์  

        ลิฟต์ “ติ๊ง” ดังขึ้นครั้งสุดท้าย

        ประตูเลื่อนเปิด

        เป็นล็อบบี้ชั้น 1  

        แสงไฟส้มนวลสาดส่องเข้ามา  

        ฝนหยุดตกแล้ว

        เจ้าพรายโผล่ขึ้นจากพื้น ตัวยังสั่นอยู่  

        “ท่านครับ… คราวนี้ข้าขอพักสองเดือนเลยได้ไหม”

        เมฆาเดินออกจากลิฟต์  

        มองไปที่ปุ่มชั้นในลิฟต์หมายเลข 3

        ช่องว่างที่เคยไม่มีปุ่มชั้น 13  

        ตอนนี้มีปุ่มตัวเลข 13 ปรากฏขึ้นมาแล้ว  

        แต่ปุ่มนั้นซีดจางราวกับไม่เคยถูกกดเลยสักครั้ง

        เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย

        “หนึ่งเดือนพอ  

        คราวนี้ฉันเลี้ยงเหล้าแกเอง”

        ประตูปิดลงเงียบสนิท  

        ลิฟต์ขึ้นไปชั้น 32 ว่างเปล่า

        ไม่มีชั้น 13 อีกต่อไป

        จบ Series “ผีในลิฟต์”

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*  

        Series 5: “ห้องเช่า 6 เดือน 6 ศพ”