ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        น้ำเสียงที่เดือดดาลบ้าคลั่ง ของเหล่าผู้อาวุโส ระดับ เซียนสวรรค์ คำรามออกมากู่ก้อง ครั้นพวกเขาเห็น เจ้าสำนักตำหนักภูต ตายตกต่อหน้าต่อตา ครรลองสายตาพวกเขา 
 

        ร่างเหล่าผู้อาวุโส ระดับ เทียบเท่าเจ้าสำนัก หลายคนสืบฝีเท้าพุ่งปราดออกไป ราวกับร่างเงาของภูตพรายในชั่วขณะ ปลดปล่อยอายสังหาร ขึ้นสู่สวรรค์ชั้นฟ้า เข่นฆ่าอี้เฉินออกไปเบื้องหน้า อย่างไม่มีหวาดเกรง ส่งคลื่นกระบี่ คมดาบ กวัดแกว่งศาสตราวุธในมือออกมา ราวกับจะป่นกระดูก อี้เฉินให้กลายเป็นเศษผง เถ้าธุลี เต๋า วิถีธรรมต่างๆ ก่อร่างขึ้นมา หมายมั่นจะตัดผ่าเต๋า ธรรมทั้งหมดภายในกายทิ้ง

       ทว่าเมื่อปะทะต่อสู้พัวพันกับอี้เฉิน ออกไปหลายร้อยกระบวนท่า แสงการโจมตีที่กระจัดกระจาย ออกไปทั่วท้องฟ้า เหนือสำนักตำหนักภูต เสียงปัง!! ตู้ม!! งง!! ดังสนั่นก้อง ออกมาไม่ขาดสาย กลับส่งให้พวกเขาหัวใจสั่นสะท้าน

       เมื่อเหล่าผู้อาวุโสเหล่านั้น ลงมือฆ่าสังหารอี้เฉิน ไปร่วมหนึ่งก้านธูปใหญ่ ต่างก็ต้องปาดเหงื่อเย็นบนใบหน้าออก ครั้นรับรู้ถึงบางสิ่งที่น่าตกใจ แม้พวกเขาจะอยู่ในขั้น เซียนสวรรค์ เฉกเช่นเดียวกัน แต่บัดนี้พวกเขากลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ ของอี้เฉินอีกต่อไป แม้แต่ผู้อาวุโส ที่ปะทะหมัดกับอี้เฉิน นิ้วมือยังเกิดการแตกหักบิดงอ ร้องคำราม ออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ “ไม่ ไม่เป็นไปไม่ได้”

ผู้อาวุโส บางคนบัดนี้ รีบสั่งการเอ่ยเสียงดัง คำรามออกมาก้อง ด้วยความร้อนรน ปรากฏขึ้นมาในกรอบสายตา “รีบฆ่าสังหารมัน เร็วเข้า!!”

       น้ำเสียงนั้นกล่าวยังไม่ทันจะสิ้นประโยค ทว่าทันใดพวกเขาก็ต้องขนลุกซู่ชูชัน ครั้นเห็น เส้นผมสีขาวอี้เฉินโบกสะบัดโยกไหว ไปกับสายลมเย็น อย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าเย็นชาเปรอะเปื้อนมอมแมม ไปด้วยคราบเลือด เผยประกายตาฉายวาบ ความเหี้ยมโหดออกมา

       จากปราณพลังที่อี้เฉินปลดปล่อย สำแดงส่งริ้วคลื่นออกมา ทั่วสารพางค์กาย กดขมร่างพวกเขาเหล่าผู้อาวุโส ซึ่งมันไม่ต่างอะไร ไปจากพวกเขา อยู่ต่อหน้าราชาอมตะ จากรัศมีคลื่นปราณพลัง ที่กดข่มของอี้เฉินยามนี้ ทำให้พวกเขารับรู้ได้ทันทีว่าบัดนี้ พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ ของอี้เฉินอีกต่อไป

      แล้วยิ่งเห็นอี้เฉินหมุนโคจร พร้อมกับวาด ตวัดฝ่ามือ ออกมาด้านหน้า พวกเขายิ่งหน้ามืดทะมึน เดือดดาลเป็นโทสะ เมื่อเห็นโซ่สีแดงขนาดใหญ่ แหวกท้องฟ้า เข้าโจมตีพวกเขา ราวกับอสรพิษ เลื้อยพันเข้าไล่ล่า ฆ่าสังหาร ตามการชี้นิ้วสั่งการของอี้เฉิน

ฆ่า!!!

      ภาพโซ่สีแดงฉาน แหวกท้องฟ้าจนมืดฟ้ามัวดิน ส่งให้เหล่าผู้อาวุโสเหล่านั้น ต่างก็อยู่ในสภาพที่น่าสังเวช หนีตายออกไป เพียงเวลาไม่กี่ชั่วอึดใจ ครั้นได้ยินเสียง โซ่กระทบกัน ดังออกมากึกก้องฟ้า

       บางคนถึงกับถูกโซ่ แทงร่างจนทะลุ ขึงพืดติดกับท้องฟ้า จนตายตก ด้วยสภาพที่น่าอเนจอนาถ ร่างที่ดีหน่อยก็ระเบิด แหลกเป็นหมอกเลือด โลหิตอาบย้อมตำหนักภูตจนแดงฉาน ..บางร่างถึงกับพรุนเป็นรังผึ้ง ตายตก ร่างร่วงหล่น ลงไปยังใต้หุบเหวของหุบเขา กลายเป็นอาหารของเหล่าสัตว์อสูร พร้อมเสียงร้องโหยหวน เจ็บปวดดังออกมาก้องไม่ขาด

        ส่วนคนที่เหลือรอด จากโซ่สวรรค์พันธนาการ ของอี้เฉิน ต่างก็หนีตาย ออกไปด้วยความน่าอดสู พร้อมเสียงสบถด่า ดังออกมาก้อง “บัดซบ! บัดซบ! ไอ้เวร เจ้าต้องไม่ตายดี”

       ก่อนในไม่กี่เสี้ยวอึดใจเสียง ฉัวะ!! จะดังออกมาก้อง จากโซ่สีแดงฉาน ที่ค่อยๆ ไล่ต้อน ฆ่าสังหารศัตรู จนตายตกไปช้าๆ ภาพที่เหล่าศิษย์มารวมตัวกัน หน้าสำนักตำหนักภูต เห็นภาพเหล่าผู้อาวุโส ร่างถูกโซ่แทงหนีตายทั่วท้องฟ้า ราวกับฝูงนกที่ร่วงหล่น กลับคืนสู่ธุลีดิน มันก็ทำให้เหล่าศิษย์ ต่างก็กายาเย็นเยือก หนาวสั่นขึ้นมา ด้วยความหวาดกลัว

ก่อนที่ร่างของอี้เฉิน ที่ราวกับเป็นยมทูตอย่างแท้จริง จะสืบฝีเท้ามาเหยียบ หน้าสำนักตำหนักภูต ไร้คนขัดขวาง ตัวของเขาอีกต่อไป

       นำพาให้เหล่าศิษย์ ต่างก็พากันหวาดกลัว แขนขาสั่นเทา มาหลบอยู่ด้านหลัง ผู้อาวุโสชรา ปรายตามองจักรพรรดิอี้เฉิน เป็นสายตาเดียว แฝงไว้ด้วยอายสังหาร ที่เล็ดลอดออกมา แม้แต่ศาสตราวุธที่อยู่ในมือ ของพวกเขาเหล่าศิษย์ ยังถือมันไว้ไม่มั่นคงอีกต่อไป

      ด้านอี้เฉินที่ว่าจะไม่สนใจพวกเขา ย่างก้าวสืบฝีเท้าผ่านพวกเขาไปช้าๆ ครั้นได้ยินเสียง กระบี่สั่นไหว พร้อมร่างของผู้อาวุโสชรา ยืนขวางพวกเขาเหล่าศิษย์ไว้

       อี้เฉินหยุดฝีเท้า แค่นเสียงบอกกล่าวชายชรา ออกมาทันใด “พวกเจ้ารีบไปจากที่นี่เสีย” ครั้นสิ้นคำพูดของอี้เฉิน เขาโบกฝ่ามืออย่างรุนแรง ผ่าแยกมิติออกมากว้าง จนเป็นช่องว่างสีฟ้าใหญ่

       ผู้อาวุโสชรา ครั้นเห็นเช่นนั้น เขาประสานฝ่ามือ ออกมาเบื้องหน้า คำนับอี้เฉินด้วยความนอบน้อม “ขอบคุณจักรพรรดิอี้เฉิน ที่เมตตาเหล่าศิษย์อนุชน ภายในสำนัก” ก่อนชายแก่ จะพาเหล่าศิษย์ สืบฝีเท้าเข้าไปภายในมิติ ไปจากสำนักตำหนักภูต ที่กำลังจะล่มสลายแห่งนี้ ร่วม30ชีวิต ไปด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน

       อี้เฉินที่สืบฝีเท้าร่างลอยขึ้นมาเหนือท้องฟ้า ทีละก้าว พร้อมปราณพลังที่ซัดสาด ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ตามฝีเท้าที่เขาก้าวเดิน ก่อนน้ำเสียงเหี้ยม อี้เฉินจะคำราม ออกมาดังก้อง “บรรพบุรุษชรา ทูจิ้ว แห่งตำหนักภูต เจ้ายังไม่คิดจะออกมาอีก เช่นนั้นหรือ?”

       คำพูดนั้นของอี้เฉิน ถึงกับทำให้ชายแก่ ที่อยู่ภายในสระทอง สำริดเขตต้องห้าม เร่งการฟื้นฟูปราณพลัง ถึงกับเดือดดาล แล้วเมื่อยิ่งสัมผัสปราณพลัง บนท้องฟ้าเหนือสำนักตำหนักภูต เกิดการปั่นป่วนอย่างหนัก จากการตบฝ่ามือเข้าหากัน ของอี้เฉิน เมฆดำที่ขมุกขมัวบนท้องฟ้ากว้างไกล แตกกระจัดกระจายในพริบตา

       เมื่อจู่ๆ ฝ่ามือสีแดงฉานขนาดใหญ่ แหวกท้องฟ้า จนมืดฟ้ามัวดิน ราวกับฝ่ามือนั้นจะปิดแผ่นฟ้าได้ ถูกอี้เฉินควบคุมลงมาบดขยี้ ยอดเขาสำนักตำหนักภูต บรรพบุรุษชราทูจิ้ว เขาใบหน้ามืดทะมึนไม่น้อย แม้แต่ริมฝีปาก ยังคำราม สบถด่าออกมาดังลั่น “บัดซบ!! บัดซบ!! ไอ้เวรอี้เฉิน ไอ้เด็กโอหังเอ๊ย”

       เสียง ตู้ม!!ที่ดังกึกก้องไปทั่วก้าวชั้นฟ้า จากฝ่ามือโลหิตขนาดใหญ่ ส่งให้สำนักตำหนักภูต พังยับไม่มีชิ้นดี จนบัดนี้เหลือแต่เศษซาก ของความรุ่งโรจน์ ในอดีตที่ยังหลงเหลืออยู่เท่านั้น

        แม้แต่เหล่าศิษย์อนุชน ที่จากไปพร้อมกับผู้อาวุโสชรา จวนลับสายตา ครั้นพวกเขารับรู้ ถึงแรงสั่นไหวอย่างรุนแรง พวกเขาต่างก็หันขวับ กลับไปมอง สำนักที่พวกเขาเคยอยู่ เป็นคราสุดท้าย พร้อมกับเสียงถอนหายใจออกมายาว ครั้นเห็นบัดนี้ สำนักตำหนักภูต ไม่มีอยู่อีกต่อไป

       ร่างบรรพบุรุษชรา ทูจิ้ว กระอักเลือดหน้ามืดครึ้มเป็นอย่างมาก สำนักที่รุ่งเรืองเก่าแก่ มายืนนานหลายพันปี บัดนี้ต้องมาล่มสลาย ในยุคสมัยของเขา จะไม่ให้ชายแก่อย่างเขา เดือดดาลได้อย่างไร แล้วเช่นนี้เขาจะมีหน้า ไปพบเหล่าบรรพบุรุษ ผู้ล่วงลับของสำนัก เช่นนั้นหรือ?

      “อย่างไรต้องล้างหนี้แค้น ให้กับสำนักให้ได้” ครั้นบรรพบุรุษชรา ทูจิ้ว คำรามออกมาก้อง เขาพุ่งปราดต่อสู้พัวพันกับอี้เฉิน อย่างไม่มีหวาดเกรง ไม่คิดหนีอีกต่อไป อย่างไรเขาก็จะลากอี้เฉิน ไปตายด้วยกันให้ได้

       การต่อสู้ฆ่าสังหารกินเวลาไปหลายชั่วยาม จนบัดนี้บน ยอดเขาสำนักตำหนักภูต ไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมอีกต่อไป จากแรงปะทะที่หนักหน่วงและรุนแรง วิถีธรรม เต๋าภายในกาย บรรพบุรุษชราทูจิ้ว บัดนี้ปั่นป่วน แตกกระจายอย่างหนัก

       จากหอกเลือดของอี้เฉิน ราวกับมันแทงทะลุผ่านทุกสิ่ง จนเขาต้องสบถด่าอี้เฉิน ออกมาดังลั่น ด้วยความไม่อยากเชื่อ ว่าจะเป็นตัวเขา ที่กำลังจะพลาดท่า ฝีเท้าก้าวถอยหลัง อย่างต่อเนื่อง “ไม่! ไม่! บัดซบเป็นไปไม่ได้ อย่างไรตัวข้า จะต้องฆ่าสังหารเจ้าให้ได้”

       อี้เฉินที่ร่ายรำหอกเลือด ส่งเสียงฟึบ!! แหวกอากาศออกมาดังกึกก้อง พร้อมเสียงฆ่า!!ที่คำรามออกมายาว ส่งให้ร่าง บรรพบุรุษชรา ทูจิ้ว แห่งตำหนักภูต เริ่มเกิดบาดแผลไปทั่ว กายาแตกร้าวลุกลามออกไปทั่ว จวนยากจะสมานเข้าหากันอีกต่อไป แม้แต่กลางหว่างคิ้ว บัดนี้ยังเกิดการปริแตกเป็นทางยาว ส่งโลหิตไหลรินออกมา พร้อมจะตายตกทุกเมื่อ จนบรรพบุรุษชราทูจิ้ว ต้องแค่นเสียงก่นด่า สาปแช่งอี้เฉิน ออกมาดังลั่น ด้วยความน่าอดสู