ครืด~
00:00 a.m.
ฉันหยิบมือถือที่คว่ำอยู่ขึ้นมากดดูแจ้งเตือนหลังเห็นว่าตอนนี้เป็เวลาที่ระบบของธนาคารน่าจะโอนเงินเดือนเข้าแล้ว และดูจากสีหน้าและท่าทางที่พวกพนักงานด้านหน้าแสดงคงจะได้รับค่าตอบแทนที่ไม่สมน้ำสมเนื้ออีกแล้วสินะ
“เฮ้อ~” ฉันนั่งถอนหายใจหลังเห็นยอดเงินที่โอนเข้ามาแล้วคิดหนักว่าจะเอายังไงต่อดี
ฉันทำงานให้บริษัทนี้มาั้แ่เรียนจบเพราะมีโอกาสได้เข้ามาฝึกงานแล้วเขาคงเห็นศักยภาพเลยตกลงจ้างฉันเป็พนักงานประจำ
แรก ๆ ยอมรับว่าดีใจมากเพราะไม่ต้องไปเสียเวลาหางานเหมือนเพื่อนคนอื่น แต่พอได้เข้ามาทำจนถึงตอนนี้กลับรู้สึกว่าโชคร้ายมากกว่า
แม้จะได้เงินเพิ่มขึ้นจากการทำโอทีแต่ก็ไม่ได้เยอะขนาดคิดว่าคุ้มที่จะทำ และพอถึงวันปีใหม่ทีไรบริษัทกลับไม่เคยให้โบนัสพิเศษเลยสักครั้ง เอาแต่อ้างว่ายอดไม่ดีบ้างและบลา ๆ โดยที่ไม่ได้มองหน้าของฝ่ายการตลาดเลยว่าเบะปากขนาดไหน พี่ฝ่ายบัญชีเองก็เอามาเมาท์ฉ่ำว่ายอดไม่ได้แย่ขนาดนั้นด้วย
แต่สุดท้ายก็ได้แค่คิดและถกเถียงกันในใจเท่านั้นเพราะไม่มีใครกล้าพูดหรือเอาเื่ไปแจ้งให้ผู้ใหญ่รู้ เนื่องจากมันอาจกระทบไปถึงบริษัทและลามมาถึงเื่ปลดพนักงานออกได้
เอาจริงนะพนักงานส่วนใหญ่ก็คนธรรมดาไม่ได้มีเงินจ้างทนายเหมือนอย่างบริษัท และถ้าสู้กันขึ้นมาแน่นอนว่าฝ่ายเราอาจชนะ แต่กว่าจะชนะเงินก็หมดไปเท่าไรแล้วเลยไม่มีคนกล้าเสี่ยงแถมยังเสียเวลาอีก สุดท้ายจึงก้มหน้าก้มตายอมรับสภาพนี้ไป
ใครทนไม่ได้ก็แค่ไปลาออกเดี๋ยวบริษัทก็หาคนใหม่มาแทนก็เป็อันจบเหมือนกับคำพูดที่เคยได้ยิน ‘ไม่มีพนักงานคนไหนสำคัญถึงขนาดบริษัทขาดไม่ได้’ แต่ถ้ามีบริษัทอื่นที่ดีกว่ารองรับก็ไปเถอะ อย่ามาอุดอู้อยู่แบบฉันเลย เพราะถ้าเป็ฉันเองก็ไปเหมือนกันคงไม่ทนอยู่ถึงทุกวันนี้ แต่ที่มันไปไม่ได้ก็เพราะไม่มีโอกาสดี ๆ ที่ว่าเหมือนอย่างคนอื่น
“คงต้องประหยัดอีกแล้วสินะ” ฉันพูดคนเดียวเสียงเบาพลางมองงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตั้งใจทำมาหลายชั่วโมง
งานกราฟิกไม่ใช่เื่ง่ายจะทำได้ใจมันต้องรัก ต่อให้ได้เงินไม่สมกับที่ถูกบริษัทใช้งานทว่าฉันก็ไม่สามารถลดทอนคุณค่างานที่ออกมาจากความคิดสร้างสรรค์ของตัวเองได้ลง สุดท้ายก็ยังคงตั้งใจทำให้ออกมาดีเหมือนเดิมเสมอ
‘ธุรกิจใหม่มาแรงเอาใจสายอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมกับโรงแรมในเครือตระกูลวิเชียรเลิศคุณ นำทีมโดยคุณเอกฉัท วิเชียรเลิศคุณ ลูกชายคนกลางของตระกูลนี้ที่มีหัวธุรกิจไม่แพ้พี่ชายตัวเอง สำหรับใครที่สนใจ...’ เสียงโฆษณาจากเว็บไซต์ที่ฉันใช้ฟังเพลงเป็ประจำระหว่างทำงานดังให้ได้ยินจนต้องสลับหน้าเบราว์เซอร์ไปดู เพราะนาน ๆ ทีตระกูลนี้จะทำอะไรที่มันรักษาสิ่งแวดล้อมบ้าง
จากที่ฟังเห็นว่าสาขาแรกคนแห่ไปพักผ่อนที่โรงแรมนั้นั้แ่ยังไม่โฆษณาด้วยซ้ำ นับว่าประสบความสำเร็จมากจนมาเปิดสาขาใหม่ที่กรุงเทพฯ เพิ่มอย่างที่ได้ยินในโฆษณาเมื่อกี้
“คนรวยนี่ดีจังทำอะไรก็ประสบความสำเร็จไปซะหมด” ฉันกดข้ามโฆษณาไปเมื่ออยากฟังเพลงที่เปิดไว้ต่อ และกลับไปหน้าโปรแกรมเข้าสู่โหมดทำงานอีกครั้ง
“แกเห็นโรงแรมที่กำลังเป็กระแสนั่นยัง” หนึ่งในเพื่อนร่วมงานเริ่มจับกลุ่มคุยกันอีกครั้ง ฉันก็ได้แต่มองผ่าน ๆ ทว่าหูกลับทำงานดีเหมือนเดิมพร้อมสายตาที่ลอบมองโต๊ะด้านหน้า
“โรงแรมไหนวะ?”
“นี่ ๆ โรงแรมนี้” คนชวนคุยรีบสลับหน้าเบราว์เซอร์ไปยังหน้าเว็บไซต์ของโรงแรมที่ว่า ฉันเลยรู้ทันทีว่าพวกเธอกำลังพูดคุยถึงโรงแรมไหน ถ้าไม่ใช่โรงแรมที่เพิ่งเด้งโฆษณาเข้ามาในเพลงของฉัน
“อ่อ รู้จักสิดังจะตาย ว่าแต่มีไรวะ?”
“คืองี้เพื่อนฉันมันทำงานกับบริษัทนี้แล้วป้ายยามาว่าเงินเดือนดีมาก!” เธอพูดอย่างตื่นเต้นจนฉันก็หลงกลไปด้วย
“โหย ต้องดีอยู่แล้วเปล่า บริษัทใหญ่โตขนาดนั้นแถมยังเป็ของตระกูลวิเชียรเลิศคุณที่เคยมีโผติดอันดับคนที่รวยที่สุดในประเทศไทยออกมาขนาดนั้น เกิดให้เงินเดือนน้อยมีหวังถูกแหกจนเป็ดราม่าพอดี” อืม...ก็จริงของเธอแฮะ ตระกูลวิเชียรเลิศคุณไม่ได้มีแค่โรงแรมอย่างเดียวแต่ยังมีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อีกมากมาย อาทิเช่น พวกบ้าน คอนโดมิเนียม ห้างสรรพสินค้า รีสอร์ต และอื่น ๆ เกิดโดนกระแสเื่เงินเดือนน้อยขึ้นมาจบเห่เลยนะ
“นั่นแหละ มันเลยเอาข่าววงในมาบอกก่อนว่าอีกไม่กี่วันบริษัทนั้นจะเปิดรับสมัครพนักงานเข้าร่วมทีมโพรเจกต์โรงแรมแนวอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมสาขาใหม่ที่กรุงเทพฯ เพิ่ม” ฉันก้มหน้าลงทันทีเมื่อเห็นสองคนนั้นหันมองรอบตัวแต่เมื่อพบว่าทุกคนอยู่ในโลกของตัวเองก็เริ่มลดเสียงลงแล้วพูดคุยกันสองคน
ฉันที่แกล้งทำเป็ไม่ได้ยินก็เริ่มนั่งไม่ติด
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
754
