กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กริมยังคงระวังตัวถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะตายก็ตาม แต่ที่กริมไม่เข้าใจคือทำไมหงส์เพลิงถึงได้พูดออกมาแบบนอบน้อมแบบนั้น หงษ์เพลิงเองก็รู้ว่ากริมคิดอะไรอยู่มันจึงพูดขึ้นอีกครั้ง
''ท่านไม่ต้องกลัวข้าหรอก เพราะพวกข้าเหล่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ล้วนเกิดมาเพื่อรับใช้เทวทูตเช่นท่านจนกระทั่ง2ปีกและ4ปีกวางแผนกวาดล้าง6ปีก สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ทั้ง4ถูกแบ่งออกเป็น2ฝั่งทันทีโดยมังกรและเต่าดำอยู่ฝ่าย2ปีกและ4ปีก ส่วนหงส์เพลิงและพยัคขาวเลือกที่จะอยู่ฝ่าย6ปีกโดยสงครามครั้งนั้น6ปีกพ่ายแพ้ลง จนหัวหน้าของ6ปีกที่เหลือรอดตนสุดท้ายได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายส่งพวกข้าที่เหลือรอดออกมา ข้าเองก็ไม่คิดเลยว่าท่านจะหนีรอดออกมาได้''หงส์เพลิงพูดขณะสำรวจกริมไม่นานดวงตาของมันก็ต้องเบิกกว้างเพราะมันเห็นแหวนที่อยู่บนนิ้วของกริม
''ข้าไม่ได้หนีมาหรอก ข้าไม่รู้อะไรเลยเพราะข้ามีอายุโดยรวมแล้วยังไม่ถึง100ปีด้วยซ้ำแล้วสายเลือดเทวทูตนี่ก็เพิ่งจะตื่นขึ้นมาได้ไม่นาน''ทุกอย่างเงียบลงเป็นเวลานานก่อนหงส์เพลิงจะถามกริม
''ท่านมีอะไรให้ข้าช่วยล่ะ หากช่วยได้ข้าจะช่วย''กริมจ้องมองไปที่ดวงตาของหงส์เพลิงมันพบว่าในดวงตานั้นไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากความเคารพในตัวกริมและอารมณ์ห่วง เหมือนกับว่ามีบางสิ่งที่มันต้องทำให้ได้ก่อนที่มันจะจากโลกนี้ไป
''ข้าต้องการเลือดของท่านซักหน่อย มันสำคัญกับข้ามากจริงๆ''กริมนำโหลออกมาแล้ววางไว้ด้านหน้าหงส์เพลิงตัวนั้นก่อนจะเดินถอยหลังออกมาหงส์เพลิงเองก็ไม่ได้ขัดข้องในคำขอมันอ้าปากออกมาเล็กน้อยก่อนที่เลือดจะลอยออกมาจากปากของมันเข้าไปจนเต็มขวดโหล กริมเห็นแบบนั้นก็ยิ้มด้วยความดีใจก่อนจะเดินเจ้าไปเก็บขวดโหล จากนั้นกริมจึงทำในสิ่งที่ควรทำ
''ข้ารู้ว่าท่านมีบางอย่างที่ต้องทำให้สำเร็จก่อนตาย โปรดบอกมาหากว่าข้าช่วยได้ข้าจะช่วยท่าน''ถึงกริมจะเป็นคนขี้งกแต่มันก็ไม่ได้แล้งน้ำใจกับคนที่ดีกับมัน
''ข้า...หากเป็นเช่นนั้น ได้โปรดนำลูกของข้าไปด้วยตอนนี้ลูกของข้ากำลังอยู่ในช่วงพัฒนาอีกไม่นานก็จะออกมาจากไข่ แล้วนอกจากนี้ลูกของข้าอาจจะเป็นกำลังรบให้ท่านในอนาคตได้อีกด้วย''
''ได้...ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะดูแลลูกท่านให้ดีที่สุด''กริมรับปากทันทีเพราะคิดว่าการดูแลลูกนกซักตัวมันจะไปยากอะไร
''ขอบคุณท่านมาก ต่อจากนี้ข้าจะไม่รั้งอยู่ต่ออีกแล้วส่วนร่างกายและจิตวิญญาณของข้าท่านสามารถนำไปใช้ได้หรือจะทำอะไรก็ตามแต่ท่าน''หลังจากพูดจบไฟสีฟ้าสดใสบนร่างของหงส์เพลิงก็ค่อยๆมอดดับลงพร้อมๆกับพลังชีวิตที่เหือดหายลงไป[ท่านต้องการบีบอัดจิตวิญญาณเพื่อนำไปใช้หลอมรวมกับอาวุทหรือชุดเกราะหรือไม่]มีตัวอักษรลอยขึ้นมามันทำเอากริมงงงวยถึงขีดสุดเพราะมันเคยฆ่าสัตว์อสูรมาก็หลายตัวแต่ข้อความแบบนี้ถือเป็นครั้งแรกที่มันเจอ ไม่นานกริมก็ตั้งสติแล้วไล่ความคิดต่างๆออกไปจากนั้นกริมจึงตอบตกลงอย่างรวดเร็วไม่นานศพของหงส์เพลิงก็กลายเป็นแสงจากนั้นจึงมีลูกแก้วลูกเท่ากำปั้นหล่นลงมา กริมเก็บลูกแก้วนั้นเข้าแหวนมิติไปก่อนจะเดินเข้าไปที่ด้านในสุดจนได้พบกับไข่ขนาดใหญ่สีฟ้า1ใบ กริมรู้ได้ทันทีว่านี้คือไข่ที่หงส์เพลิงพูดถึงแต่ตรงนั้นไม่ได้มีแค่ไข่ โดยรอบกลับมีโครงกระดูกมากมายกริมเอามือขึ้นมาลูบคางก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆโครงกระดูกเหล่านั้น
''อ่า...อย่าว่ากันเลยนะทิ้งเอาไว้แบบนี้เสียของเปล่าๆ สู้ให้ข้านำไปใช้ประโยชน์ดีกว่า''กริมดึงแหวนมิติทุกวงที่เจอออกมานั่นรวมถึงของมีค่าที่พบเจอทั้งหมดด้วย
''ฮี่ ฮี่ ขอบคุณพวกเจ้ามาก ถ้าข้าเอาไปขายจะได้เงินเท่าไหร่กันนะ''กริมยืนยิ้มอยู่ไม่นานจากนั้นจึงเดินเข้าไปที่ไข่ก่อนจะใช้มือแตะไปที่ไข่ อยู่ดีๆก็เกิดวงเวทย์ขึ้นมาโดยที่กริมไม่สามารถทำอะไรได้ โดยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกริมเดาว่าน่าจะเป็นการทำพันธสัญญาของหงส์เพลิงโดยที่กริมไม่ต้องขอหรือบังคับมันเป็นการยอมรับด้วยตัวเอง โดยต่อจากนี้หงส์เพลิงจะต้องอยู่กับกริมไปตลอดและตายลงพร้อมกริมต่อมากริมพยายามเก็บไข่ลงไปในแหวนแต่กลับทำไม่ได้ มันไม่มีทางเลือกนอกจากอุ้มไข่ใบใหญ่ใบนั้นออกมานอกถ้ำ แต่ไม่ทันที่กริมจะได้เดินออกไปไหนมันก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันและดูเหมือนจะมีอยู่หลายคนด้วยกัน
''ภารกิจนี้ต้องสำเร็จ เราจะต้องจัดการมันให้ได้เมื่อนั้นเราจะได้เอาชิ้นส่วนของมันไปขึ้นเงินที่โรงเรียน''
''ไอ้โง่ ทำไมเจ้าไม่เก็บเอาไว้ใช้เองมันไม่ใช่ว่าจะเจอหงส์เพลิงได้ง่ายๆ''
''พวกเจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า คนอื่นๆที่มาก่อนหน้าเราก็มีระดับสูงไม่น้อยในเมื่อมันโดนหงส์เพลิงฆ่าตายฮี่ ฮี่ ไม่ใช่ว่าของของมันต้องอยู่ในนั้นด้วยหรือไง''
''พวกเจ้าจะได้ใจเกินไปแล้วมั้ง ทั้งๆที่คนมาก่อนหน้านี้มีพลังที่มากมายแต่ก็มาจบชีวิตที่นี่แล้วพวกเจ้าล่ะพลังก็ไม่เท่าไหร่ ทั้งหมดก็แค่หวังพึ่งอาจารย์เท่านั้น ทางที่ดีหุบปากเงียบๆซะแล้วรออาจารย์สั่งการเถอะ''ผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มทนไม่ได้จึงพูดออกมาและคำพูดพวกนั้นก็สร้างความไม่พอใจให้คนอื่นอย่างมาก
''เจ้า!!!''ทั้งหมดที่พูดคุยกันอยู่พูดออกมาได้แค่นั้นโดยที่พวกมันหาคำมาเถียงกลับไม่ได้เพราะที่นางพูดออกมาล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น
''เอาหละ...พวกเจ้าไม่ต้องเถียงกันเตรียมตัวทำตามแผนซะ หากไม่มีสมาธิพวกเจ้าได้ตายแน่และพวกข้า4คนที่เป็นอาจารย์ของพวกเจ้าเองก็อาจจะไม่รอดไปด้วย''ทั้งหมดเงียบลงและค่อยๆเดินเข้ามาที่ปากถ้ำ ขณะที่กริมเองก็หนีออกไปไม่ทันกริมไม่มีทางเลือกนอกจากจะวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำแล้ววางไข่ไว้ในนั้นก่อนจะวิ่งออกมาอีกครั้งเพื่อรอตรวจสอบพลังของอีกฝ่ายระหว่างรอหัวใจกริมพลันเร่งจังหวะขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันกำลังตื่นเต้นและหวาดกลัวไปพร้อมกันเพราะตั้งแต่เกิดมามันไม่เคยคิดจะสู้กับคนอื่น นี่นับเป็นครั้งแรกที่มันตั้งใจจะเผชิญหน้ากับมนุษย์ยิ่งอีกฝ่ายเข้าใกล้ถ้ำมากเท่าไหร่หัวใจของกริมก็ยิ่งเต้นแรง เลือดในร่างกายเริ่มสูบฉีดจนกลุ่มคนเหล่านั้นโผล่เข้ามาในระยะสายตาของกริม
''ฮี่...ระดับพลังไม่ได้มากเท่าไหร่ ขู่ให้กลัวแล้วไล่ออกไปก็แล้วกัน''หลังจากตรวจสอบดูแล้ว

กริมพบว่าคนในกลุ่มทั้งหมดไม่ได้ทรงพลังมากเท่าไหร่ มันจึงคิดไล่ให้คนทั้งกลุ่มหนีไปโดยไม่ฆ่าอีกฝ่าย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่10:ทิ้งไว้ก็เสียของ

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่10:ทิ้งไว้ก็เสียของ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้