ค่ำคืนในป่าลึก…
แสงจันทร์ลอดผ่านกิ่งไม้ส่องลงบนร่างที่อาบไปด้วยเืของ เหวินหลง เขานอนหอบหายใจอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยรากไม้พันกันแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นและดวงตาที่พร่ามัว ร่างกายถูกกรีดด้วยาแนับไม่ถ้วนจากการหนีเอาตัวรอด
เสียงหัวใจเต้นรัวดังสะท้อนอยู่ในอก ตึก… ตึก… ตึก…
แต่สิ่งที่ดังยิ่งกว่าคือเสียงบางอย่างในความว่างเปล่าของจิตใจ — เสียงกระซิบที่เหมือนจะไม่ใช่ของมนุษย์
“เืแห่งเ้าคือกุญแจ… จงเปิดมัน… จงกลืน์…”
เหวินหลงกัดฟันแน่น พยายามไม่ฟัง แต่เสียงนั้นยิ่งดังขึ้นทุกครั้งที่เขาพยายามต่อต้าน
ร่างกายของเขาไม่อาจรับพลังเต๋าได้เหมือนผู้อื่น แต่ยามนี้กลับมีความร้อนราวกับเปลวเพลิงไหลเวียนไปทั่วเส้นเื
เส้นลมปราณที่ปิดตายแต่กำเนิดกลับบิดเกร็ง คล้ายมีบางสิ่งพยายามทะลวงผ่าน
เขาร้องออกมาอย่างเ็ป ร่างกายโค้งงอ มือขยุ้มพื้นดินจนเล็บหัก
ดวงตาของเหวินหลงสลับไปมาระหว่างสีดำปกติ… กับแสงเรืองรองสีเงินประหลาด
“ไม่… ข้าไม่้าพลังที่ต้องแลกด้วยความตาย…”
“แต่หากไร้พลัง เ้าก็จะถูก์บดขยี้จนไม่เหลือแม้เถ้าธุลี”
เสียงนั้นตอบกลับมา มันคือทั้งการล่อลวงและการบังคับ
ท่ามกลางความเ็ป เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากความมืด
ผู้ไล่ล่าชุดคลุมสีดำจาก์หนึ่งในห้า ที่หลงทางไปจากค่ายกลตามล่า เดินเข้ามาใกล้
“เ้า… ยังไม่ตายรึ?”
สายตาเย็นเยียบของเขามองเหวินหลงที่นอนแน่นิ่งเหมือนแมลงปีกหัก
มือของศัตรูยกขึ้น เตรียมปลดปล่อยพลังเพื่อตัดชีวิตเขาให้ขาดสะบั้น —
แต่ในเสี้ยววินาที… ร่างของเหวินหลงกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
แสงเงินประหลาดปะทุออกจากดวงตา
เส้นเืทั่วร่างส่องประกายสีเงินคล้ายอักษรโบราณผุดขึ้นมา
เสียงกรีดร้องดังลั่นในป่า ราวกับมิติทั้งหลายถูกฉีกออก
พลังที่ไร้การจำกัดะเิออกมาจากร่างเหวินหลง คลื่นกระแทกสาดซัดจนต้นไม้หักโค่น
ผู้ไล่ล่าคนนั้นเบิกตากว้าง
“นี่… ไม่ใช่พลังของผู้ฝึกตน! นี่มัน… ของต้องห้ามจากา!!”
ไม่ทันตั้งตัว ร่างของเขาถูกดูดเข้าใกล้เหวินหลง พลังสีเงินก่อเป็เส้นสายคล้ายโซ่ตรวนเกี่ยวร่างไว้
เขาพยายามต้านทานแต่ยิ่งดิ้นรนยิ่งถูกกลืน
เสียงร้องโหยหวนดังสะท้อน ก่อนที่ร่างของผู้ไล่ล่าจะถูกฉีกออกเป็เศษเสี้ยว… และพลังทั้งหมดถูกดูดเข้าสู่ร่างเหวินหลง
เมื่อทุกสิ่งเงียบลง เหวินหลงทรุดลงกับพื้น
เืจากปากไหลไม่หยุด ร่างกายราวจะแตกสลายจากภายใน
ทุกเซลล์ต้านทานพลังนั้น แต่ขณะเดียวกันพลังกลับซึมลึกเข้าไป เสริมความแข็งแกร่งให้เขา
“นี่คือ… สิ่งที่์ไม่อาจควบคุม…”
เขาพึมพำทั้งที่เสียงแทบขาดห้วง
แต่ในใจกลับรู้แน่ว่าหากไร้พลังนี้ เขาคงตายไปแล้ว
บนท้องฟ้า เกิดรอยแยกเล็ก ๆ คล้ายสายฟ้าฟาด
ดวงตาสีทองมหึมาที่มองลงมาจากฟากฟ้า — ์กำลังจ้องมอง
เสียงคำรามเบา ๆ สะท้อนทั่วผืนป่า
“คำสาป… ตื่นขึ้นแล้ว… ์จะต้องลบเลือนเ้า ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม”
เหวินหลงหอบหายใจ มองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
ในแววตา แม้เต็มไปด้วยความเ็ป… แต่ยังแฝงด้วยความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยว
“ถ้าแม้แต่์ก็้าลบข้า… เช่นนั้นข้าจะเป็ผู้เขียนชะตาของตนเอง!”
เสียงประกาศนั้นดังก้อง — และนี่คือการเริ่มต้นของ “เส้นทางผู้ต้องห้าม” ของเหวินหลงอย่างแท้จริง
1K
