เปรี้ยงๆ
แสงสายฟ้าสีเงินฟาดไปมาอย่างบ้าคลั่งผ่าทำลายต้นไม้สูงหลายต้นจนแตกออกเป็ชิ้นๆ กระทั่งรากต้นไม้ที่พัวพันยุ่งเหยิงยังถูกคลื่นะเิผลักจนปลิวว่อนฉีกเป็ชิ้นๆกลางอากาศ ฝุ่นและดินลอยคละคลุ้งทั่วท้องฟ้า...
เพียงไม่นานหลุมลึกขนาดใหญ่ก็ปรากฎขึ้นกลางผืนป่า และนี่เป็พลังทำลายล้างเพียงหนึ่งในสิบของมุกสายฟ้าแม่เหล็กของจริงเท่านั้น
เซียวจิ่งหยวนกวาดตามองไปรอบกายด้วยใบหน้าตื่นเต้นก่อนที่เขาจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพร้อมเอ่ย “หลี่ว์โฮ่ว เซินอู๋ซาง...”
แม้นเขาจะมีโชคดีในโชคร้ายทว่าความเ็ปที่ได้เผชิญมากลับเป็สิ่งที่จะคอยติดตรึงเขาไปตลอดกาลหากไม่ใช่เพราะร่างกายของเขาพิเศษ บางทีเขาคงตายจนไม่เหลือซากไปแล้ว
ความแค้น ความเกลียดชัง และความเ็ปจากสายฟ้าจะต้องได้รับการชำระ
ทว่าเซียวจิ่งหยวนยังคงขมวดคิ้วสงสัยร่างกายของตนเกิดการเปลี่ยนแปลงใดกัน เหตุใดถึงมีความแตกต่างจากตัวล่อทัณฑ์ในตำนานเช่นนี้
ร่างเจี๋ยอิ่นทำได้เพียงช่วยรับทัณฑ์เท่านั้น ทว่าตัวเขากลับแตกต่างทุกครั้งที่เขาถูกสายฟ้าฟาด พลังและการบำเพ็ญจะเพิ่มขึ้นหนึ่งขั้นสิ่งนี้ทำให้เขาคันไม้คันมืออยากเสาะหาพายุฝนฟ้าคะนองเพื่อลองดูอย่างละเอียดอีกครั้ง
เพียงแต่ในใจของเขาเองยังคงลังเลและกังวล
เพราะการโดนสายฟ้าฟาดสองสามครั้งที่ผ่านมาของเขาล้วนเกิดจากความไม่ได้ตั้งใจทุกอย่างเป็ไปด้วยความโชคดีทั้งสิ้น สิ่งนี้ทำให้เขากังวลมาก ว่าถ้าหากตนตั้งใจล่อสายฟ้าให้ผ่ามาโดนกายแล้วอาจทำให้เขาต้องประสบกับเคราะห์ร้าย ถูกสายฟ้าฟาดจนจิติญญาแตกสลาย
ยิ่งไปกว่านั้นขณะที่โดนแรงะเิจากมุกสายฟ้าแม่เหล็กเขายังรู้สึกอีกด้วยว่าพลังของสายฟ้ารุนแรงเกินขอบเขตที่เขาอดทนไหวความเ็ปจากการฉีกขาดของกล้ามเนื้อและกระดูกที่เกิดขึ้นเหมือน้าฉีกร่างกายให้แตกสลาย...
เมื่อคำนึงถึงจุดนี้ร่างกายของเซียวจิ่งหยวนก็สั่นไหวเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้พลางคิดว่าอย่าไปหาเื่ให้สายฟ้าผ่ากายจะดีกว่า เพราะทุกเื่ล้วนมีขีดจำกัดหากเกินขีดจำกัดนั้นไปแล้วต่อให้ร่างกายจะมีคุณสมบัติอะไรก็ล้วนต้องโดนะเิจนกลายเป็เถ้าถ่านเช่นกัน
“ช่างมันเถอะ มาคิดก่อนดีกว่า ว่าด้วยพลังของข้าในตอนนี้แข็งแกร่งพอที่จะเข้าไปในสระกระบี่ทีู่เาเนินพยัคฆ์แล้วหรือยัง”
ทันทีที่ความคิดผุดขึ้นมาในใจของเซียวจิ่งหยวน ดวงตาเขาก็สว่างวาบร่างกายเคลื่อนที่ไปด้วยความไวดั่งแสงสร้างสะพานสายรุ้งอันสวยงามพาดผ่านฟากฟ้าก่อนหายวับไปในชั่วพริบตา
ยามนี้คือรัตติกาลอันอ้างว้างท้องฟ้ามีเพียงดวงดาราที่อยู่โดดเดี่ยวไร้เงาจันทรา
เนื่องด้วยเมืองซูโจวมีกฎห้ามออกนอกเคหะสถานยามราตรีเหล่าชาวบ้านคนธรรมดาต่างเข้านอนกันั้แ่หัวค่ำทว่ามีสถานที่พิเศษบางแห่งที่ยังคงมีการร้องเพลงและจุดเทียนสีแดงให้สว่างไสวไปทั้งคืน
เงาของเซียวจิ่งหยวนเคลื่อนผ่านหอนางโลมอันสว่างไสวไปอย่างไร้ร่องรอยเขาซ่อนกายอยู่ภายใต้ความมืดมิด เหินผ่านฟากฟ้าลอบเข้าเมืองพร้อมมุ่งหน้าตรงไปยังสถานศึกษาตงหลี
ยามราตรีศิษย์ทั้งหลายต่างกลับบ้านไปจนหมดทำให้ภายในสถานศึกษาปกคลุมไปด้วยความหนาวเย็นและว่างเปล่าเซียวจิ่งหยวนจำได้ว่าครั้นถึงยามราตรีภายในสถานศึกษาจะมีเพียงชายชราคนเฝ้าประตูและตู้หนานซานที่อยู่ที่นี่บางครั้งอาจมีฟางเส้าไป๋มาคอยอยู่ดูแลสิ่งของเล็กน้อยอีกแรง
แต่ว่ายามนี้เซียวจิ่งหยวนกลับพบเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้คน
“พวกเขาหายไปอยู่ที่ไหนกัน”
เซียวจิ่งหยวนกวาดมองจากเสาต้นที่อยู่ใกล้ประตู เคลื่อนผ่านไปยังภายในสถานศึกษาก่อนมาหยุดลงที่ห้องพักของผู้นำสถานศึกษาเขาเคลื่อนกายหายวับมายืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของตู้หนานซานด้วยความไวแสงแล้วยกมือขึ้นเคาะประตู
“ก๊อกๆ !”
เสียงเคาะดังกึกก้องไปทั่วสำนักอันเงียบเชียบทว่าภายในห้องทำงานกลับเงียบกริบไร้คนตอบกลับ
เซียวจิ่งหยวนจับจ้องพร้อมเปิดปากเรียก “อาจารย์ตงหลี...ท่านอยู่หรือไม่”
เงียบไร้คนตอบ ดูเหมือนว่าภายในห้องจะว่างเปล่า
เขารีบร้อนยกมือผลักออกไปเต็มแรง เสียงคึ่กของกลอนดังขึ้นประตูห้องถูกเปิดออก สายตาของเขากวาดไปมาอย่างรวดเร็ว
ไม่มีผู้ใดอยู่จริงๆ ด้วย
สิ่งของในห้องยังคงถูกจัดวางไว้อย่างปกติ เพียงแต่ภายในกลับไร้ร่องรอยของทั้งตู้หนานซานและฟางเส้าไป๋ราวกับผู้คนต่างหายตัวไปจากที่นี่จนหมด
“เกิดอะไรขึ้น” เซียวจิ่งหยวนงุนงงหัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความกังวล
เขาแทรกกายเข้าไปในห้องเริ่มค้นหาไปทั่วั้แ่เพดานไปยังทุกซอกทุกมุมในสถานศึกษา ทว่ากลับไม่พบสิ่งใดเลยแม้แต่ชายชราเฝ้าประตูก็หายตัวไปด้วยเช่นกัน
“มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นหรือ”
เซียวจิ่งหยวนขมวดคิ้วจนแทบเป็ปม ก่อนสะบัดกายลอยขึ้นไปกลางอากาศอย่างรวดเร็วแล้วมองลงไปด้านล่าง พยายามบังคับตนเองให้สงบลงพร้อมพิเคราะห์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด...
เมื่อดูจากการที่สำนักไร้ซึ่งความเสียหายแสดงว่าตู้หนานซานคงเป็ผู้ที่ออกจากที่นี่ไปด้วยตนเองดังนั้นจึงมั่นใจได้ว่าไม่น่ามีอันตรายเกิดขึ้น และฟางเส้าไป๋คงยังปลอดภัยดีพลังของตู้หนานซานแก่กล้า แม้มีศัตรูที่เก่งกาจเข้ามาโจมตีต่อให้สู้ไม่ไหวก็คงหนีได้ จึงไม่น่ากังวลมากนัก
เซียวจิ่งหยวนปลอบใจตนเองแต่ยากที่จะปกปิดความหมองหม่นที่ปกคลุมอยู่ในใจเขาครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วตัดสินใจจะไปสอบถามเหตุการณ์กับพวกกลุ่มลูกน้องในใจกลางเมือง
ทันใดนั้นบนท้องฟ้าแถบชนบทยามค่ำคืนก็มีแสงประหลาดพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แม้ลำแสงเ่าั้จะหายวับไปอย่างรวดเร็วจนผู้คนไม่อาจสังเกตเห็นทว่าจากพลังของเขาในตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะมองเห็นลำแสง ยังััได้ถึงคลื่นกระเพื่อมเบาบางนั้นได้อีกว่ามาจากทางใดต้องมีเหตุการณ์อะไรสักอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
ทันทีที่เซียวจิ่งหยวนคิด ร่างกายของเขาก็หมุนวนแล้วพลันหายวับไปในชั่วพริบตา
เพียงขยับกายเล็กน้อย เขาก็ออกจากเมืองมาถึงเนินเขาอันแห้งแล้งแถวชานเมืองอย่างรวดเร็วทว่าเขากลับหยุดลงตรงบริเวณที่ไกลจากจุดหมายก่อนย่อกายแล้วย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ
เขาตัดสินใจได้ถูกต้อง หลังจากที่เขาย่อกายย่องเดินมาหลายลี้ก็สังเกตเห็นชั้นหมอกที่ลอยเข้ามาปกคลุมเนินเขาเป็วงกว้างท่ามกลางท้องฟ้าอันปลอดโปร่งเมฆหมอกนี้แปลกประหลาด รายล้อมอยู่บริเวณเนินเขาลูกนี้เท่านั้นไม่ว่าสายลมจะพัดโบกมาแรงสักเพียงใด หมอกนี้ก็ไม่ลอยหายไปเลยแม้แต่น้อย
เซียวจิ่งหยวนััได้ถึงความผิดปกติ เมื่อสังเกตให้ดีหัวใจก็พลันตกตะลึงเพราะเขามองเห็นได้ชัดเจนว่าบริเวณที่หมอกปกคลุมอยู่นั้นคือูเาเนินพยัคฆ์ ซึ่งอยู่ภายใต้หมอกหนาดูเลือนรางไม่ชัดเจน
“คงไม่ใช่เพราะสระกระบี่ถูกเปิดหรอกนะ”
หัวใจของเซียวจิ่งหยวนเต้นอย่างรุนแรงพร้อมความกระวนกระวายและวิตกกังวลที่ผุดขึ้นมา เขานึกขึ้นมาได้ว่าหลังจากที่ตนถูกมุกสายฟ้าะเิใส่ก็ต้องนอนพักไปหลายวันกว่าที่อาการาเ็จะหายดีและบรรลุระดับตบะ
ซึ่ง่เวลาที่ล่วงเลยมาหลายวัน คงไปประจวบเหมาะกับเวลาเปิดสระกระบี่พอดี...
“เวรเอ๊ย!”
เซียวจิ่งหยวนคิดคำนวณไปพร้อมเพลิงโทสะที่ปะทุขึ้น รู้สึกเหมือนตนโดนถ่วงเวลา
ในเมื่อไม่มีป้ายคำสั่งเนินพยัคฆ์ แล้วต้องทำเช่นไรถึงจะเข้าไปในสระกระบี่ได้หากเข้าไปในสระกระบี่ไม่ได้ ความหวังที่จะเก็บบัวขาวจิตกระจ่างคงถูกทำลายหากเป็เช่นนั้นแล้วฟางเส้าไป๋จะทำอย่างไร
เซียวจิ่งหยวนใจกระวนกระวายดั่งเพลิง เมื่อมองไปยังหมอกหนาเขาก็กัดฟันกรอดพร้อมพุ่งกายลอยสูงขึ้นไปบนอากาศสูงกว่าร้อยหมี่ จากนั้นค่อยๆแทรกกายเข้าไปในกลุ่มหมอกอย่างช้าๆ
เขาพอคาดเดาได้บ้าง ว่าหมอกหนาจะต้องเป็หนึ่งในค่ายกลและก็เป็เช่นนั้นจริง เพราะเมื่อเขาเข้าไปภายในหมอกหนา ฉากตรงหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็ูเาเนินพยัคฆ์อันโดดเดี่ยวที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างรวดเร็ว
สิ่งที่เขามองเห็นไม่ได้มีเพียงูเาเนินพยัคฆ์เท่านั้นทว่ายังมีภาพของทิวทัศน์บนูเา รวมไปถึงลำแสงสีทองสว่างอีกด้วย
ลำแสงเรืองรองอันงดงามนั้นแท้จริงแล้วเป็แสงเงาของกระบี่และภาพลวงตาที่เกิดจากการปะทะกันของอาวุธวิเศษ
ูเาเนินพยัคฆ์ไม่ได้สูงใหญ่ทว่าเนินเขาอันเล็กจิ๋วนี้กลับมีหุบเขาและลำธาร ทิวทัศน์ที่หลายหลากทำให้ที่แห่งนี้มีฉายาว่าสามเด่น เก้าเหมาะ สิบแปดทิวทัศน์งาม
้าูเาปกคลุมด้วยพืชพรรณอันหนาทึบป่าไม้อันเขียวสดอุดมสมบูรณ์พร้อมด้วยเหล่าปักษาโฉบบินไปมา
แต่ยามนี้ฝูงนกจำนวนมากต้องพบเจอหายนะ เพราะอาวุธวิเศษทั้งหลายปะทะกันทั้งประกายไฟและระลอกคลื่นพลังอันปั่นป่วนที่เกิดขึ้นเข้าซัดสาดและทำร้ายเหล่าฝูงสัตว์ป่าจนได้รับาเ็ เืและซากศพกระจัดกระจาย
เงาอันแปลกประหลาดมากมาย บ้างลอยเด่นอยู่กลางนภาบ้างแอบซ่อนเร้นอยู่ระหว่างซอกหินอย่างระมัดระวังทำให้สถานที่แห่งนี้กลายเป็สมรภูมิรบ
เมื่อเซียวจิ่งหยวนเข้ามาอยู่กลางสมรภูมิยังไม่ทันที่เขาจะได้มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างถี่ถ้วนกลับต้องเผชิญหน้ากับฝนดาวตกซึ่งแท้จริงแล้วคือหนามอันแหลมคมที่เต็มไปด้วยความอาฆาตกระหน่ำโถมเข้ามา
“ซวยแล้ว...”
หนามเล็กแหลมดั่งเข็ม และความเกลียดชังที่แผ่ซ่านไปทั่วเพียงปรายตามองก็รับรู้ได้ในทันทีว่าหาใช่อาวุธวิเศษใดไม่
เซียวจิ่งหยวนเหลือบมอง ตระหนักได้ถึงความอันตรายที่อยู่ภายในฝนดาวตก จึงดิ่งตัวทิ้งร่างกายร่วงตกจากฟากฟ้าอย่างรวดเร็วทว่าเมื่อเขาหลีกกายหลบการทิ่มแทงของหนามแหลมไปได้กลับต้องมาเผชิญหน้ากับกระบี่บินที่เหาะเหินอยู่กลางอากาศ
ฟิ้วๆ !
รูปร่างของกระบี่บินแปลกประหลาด กระบี่โค้งงอประดุจอสรพิษครั้นเมื่อบินโฉบไปมาในอากาศยิ่งดูเหมือนกับงูพิษไม่มีผิด การเคลื่อนไหวของกระบี่น่ากลัวและลึกลับหากผู้ใดไม่ทันระวังตัวก็อาจโดนกระบี่ปักทะลุกายจนิญญาต้องสูญสลาย
สิ่งนี้คืออาวุธที่น่ากลัวกว่ายิ่งกว่าหนามแหลมสิบเท่า...
นอกจากกระบี่บินรูปอสรพิษแล้วรอบทิศยังมีอาวุธหลากสีหลากทรงอยู่อีกมากมายอาวุธทั้งหลายพุ่งโจมตีออกมาจากทุกหนทุกแห่งทิศทางมุ่งหน้าไปหาคนที่มาทีหลังอย่างเห็นได้ชัด
“บ้าเอ๊ย คิดว่าข้าเป็ลูกพลับนิ่มหรืออย่างไร!”
เซียวจิ่งหยวนโมโหรู้ตัวว่าตนกลายเป็เป้าสังหารของคนหลายคนโดยไม่ตั้งใจ
‘ห้ามหนี ถอยเพียงหนึ่งก้าว ก้าวที่เหลือก็จะถือว่าแพ้!’
ความคิดของเขาหมุนวนไปมาหลายร้อยรอบ เขาตั้งใจแน่วแน่หยุดการเคลื่อนไหวลงอย่างกะทันหันแล้วเลือกเผชิญหน้ายอมรับคำท้ารบ
ทว่าการตัดสินใจของเขากลับสายเกินไปเสียแล้ว กระบี่บินที่ถูกปล่อยออกมาอย่างฉับไวเพียงมองก็รู้ได้ทันทีว่าหมายปักที่ลำคอของเขา
แต่แล้วตอนนั้นเอง ร่างกายของเขาก็ทอประกายแสงสีเงินออกมา
เปรี๊ยะๆ ...
แสงสีเงินส่องสว่างสายฟ้าจำนวนมากมารวมตัวกันกลายเป็ดอกไม้ไฟอันตระการตาในขณะเดียวนั้นกันเองก็มีเสียงครืนครามทุ้มต่ำดังกึกก้องพร้อมเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นสร้างแรงกดดันน่าสะพรึงให้แผ่กระจายออกไปทั่วทุกสารทิศ
ผู้คนต่างมองเห็นว่าเมื่อเซียวจิ่งหยวนประสานมือทั้งสองข้างไว้ตรงหน้าอกไข่มุกเม็ดกลมที่ส่องประกายแวววาวขนาดเท่าไข่ไก่ก็ปรากฎขึ้นแสงสว่างของไข่มุกเจิดจ้าแสบตามากจนทำให้ไม่อาจลืมตามอง ภายในไข่มุกเหล่านี้ยังเปี่ยมล้นไปด้วยพลังทำลายล้างและสายฟ้าวูบวาบปลดปล่อยกลิ่นไอแห่งการล้างผลาญออกมาอย่างคละคลุ้ง
“มุกสายฟ้าแม่เหล็ก!” บางคนพูดโพล่งออกมาก่อนก่นด่าด้วยความโกรธเคือง “เ้าวิปลาสเ้าอยากลากให้ทุกคนตายไปพร้อมกันหรืออย่างไร”
ฉึบๆๆ ...
ทันใดนั้นเอง จู่ๆกระบี่บินรูปอสรพิษและอาวุธวิเศษจำนวนมากก็ลอยหลบเซียวจิ่งหยวน แล้วพุ่งเข้าใส่ผู้อื่นอย่างรวดเร็ว
54
