ตอนที่22ดันเจี้ยนแตก
“นั้นมันสุดยอดเลย”ผมเข้ามาในห้องและน้องไปบนเตียงนุ่มๆและพึมพำออกมาอย่างมีความสุขจากนั้นก็เดินไปอาบน้ำ
“ว้ายยย”เมื่ออาบเสร็จผมก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แต่มันไม่มีแต่ไม่นานนีน่าและสองสาวก็เข้ามาและเห็นผมในสภาพที่มันได้ใส่อะไรแล้วแม้แต่ผ้าขนหนูทั้งสามกรีดและรีบปิดหน้าทันที
“เงียบหน่อยแล้วส่งชุดมา”ผมรีบพูดออกมาพร้อมกับเดินไปหยิบชุดพร้อมกับใส่มันตรงนั้นสามสาวหน้าแดงมากก่อนที่จะเดินออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับที่จ้องมองไปที่สามสาวก่อนที่จะยิ้ม
“พวกเธอก็อาบน้ำนะผมจะไปดูด้านนอกก่อน”
“คะ”ผมออกคำสั่งก่อนจากนั้นก็เดินจากไปสามสาวะโตามหลังผมมาพร้อมกับที่ผมเดินออกมาดูด้านนอกและรอพวกเธออาบน้ำให้เสร็จผมจะได้ไปนอนสักที
“เป็ไงมั้ง”
“เรียบร้อยครับตอนนี้โรงกลั่นน้ำและโรงไฟฟ้าทำงานแล้วครับ”ผมถามออกมาอย่างจริงจังเมื่อผมเดินมาถึงที่ใจกลางเมืองพร้อมกับที่ผมยิ้มจอร์แดนตอบผมโดยไม่ลังเลเลยนั้นทำให้ผมพยักหน้าอย่างมีความสุข
“จอนนี้เื่ของที่พักและตึกละ”
“บ้านพักของเมืองฝั่งขวาสำเร็จไป90%แล้วครับ สนตึกต้องใช้เวลาอีกสักพักครับ”ผมเดินกลับมาที่พื้นที่ก่อสร้างก่อนที่จะถามจอนนี้จอนนี้คิดนิดหนึ่งก่อนที่จะตอบผมนั้นทำให้ผมพยักหน้าเข้าใจพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าของผม
สองเดือนต่อมา
“เลเวล 33 สมุทร เวเดฟ อายุ20ปี
พลังกาย20 ปัญญา 85 จิตใจ 30
สกิล1 ควบคุมความตาย(สมบูรณ์) 2 พลังจิต(เลเวล2/3)3 ”
“ง่ายสุดๆ”ตลอดสองเดือนผมได้ฝึกอย่างหนักโดยการบุกเข้าดันเจี้ยนและตรวจสอบรอบเมืองผมเจอดันเจี้ยนจำนวนมากผมก็บุกเข้าไปจนตอนนี้เลเลว33แล้ว และสกิลพลังจิตตอนนี้ของผมอยู่ที่เลเวลสองแล้วผมจึงสามารถที่จะควบคุมวัตถุได้ตามที่้าโดยใช้ 4 ปัญญาสามารถควบคุมได้1ชั่วโมง ซึ่งนั้นทำให้ผมยกตัวเองให้ลอยจากพื้นได้
การเข้าดันเจี้ยนเลยง่ายมากในตอนนี้เพียงแค่พุ่งเข้าไปและใช้ให้เหล่าทาสจัดการ และในตอนนี้ผมก็ได้รับราชันย์หมาป่าขนเมาสองตัวและาาลิงปีศาจหนึ่งตัวมาเป็ค่าพลังกายและค่าจิตใจจึงได้เข้าสู่20และ30แต้ม
เมืองตอนนี้ได้ได้สร้างเสร็จครบทุกส่วนผู้คนต่างอยู่กันอย่างมีความสุขกองกำลังทหารของผมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จอร์แดนและจอนนี้ก็ได้เป็เหมือนกับคนสนิทของผมนอกจากสามสาวและคูดจินกับเรียว ส่วนเื่ห้อง VIP ผมสามารถที่จะเข้าไปตอนไหนก้ได้แล้วแต่ผม้าที่จะซื้ออาวุธให้เหล่าทหารก่อน
“นายท่านเกิดเื่แล้วครับ”ผมเดินกลับมาจากการลงดันเจี้ยนไปที่ตึกสมุทรหรือก็คือตึกขาวกลางเมืองนั้นแหละผมตั้งเป็ชื่อผมแทนแต่แล้วก็มีเสียงคนเรียกผมดังขึ้น
“มีอะไร”
“ดันเจี้ยนห้าแห่งแตกครับพวกมอนเตอร์จำนวนมหาศาลกำลังมุ่งมาทางเมืองของเราครับ”ผมรีบหันไปถมคนที่เรียกผมคือเรียวและด้านหลังก็มีจอร์แดนอยู่ทั้งสองเต็มไปด้วยความกลัวจอร์แดนรีบตอนผมทันทีผมขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนที่จะยิ้มออก
“ไปที่ประตู”ผมคำรามออกมาอย่างสุดเสียงและยังใช้สกิลเสียงแห่งฟ้าร้องนั้นทำให้เหล่าทาสทั้งหมดของผมมารวมตัวกันอย่างรวดเร็วที่หน้าประตูผมเองก็ลอยไปอย่างรวดเร็ว
“จอร์แดนรีบเอาทหารขึ้นมาเตรียมอาวุธให้พร้อม”
“ครับ”ผมะโออกมาอีกครั้งจากนั้นความวุ่นวายก็เกิดขึ้นจอร์แดนรีบะโตอบผมมันรีบขี้รถจิ๊บมากอย่างรวดเร็วไม่นานทหารมากมายหลายพันคนก็ขึ้นมาอยู่บนกำแพงผมกับปืนกลหนักจากร้านการช่วยเหลือของ์จำนวนมาก
“จอนนี้รถถังพร้อมไหม”
“พร้อมครับ”ผมถามออกไปอีกครั้งพร้อมกับจ้องมองลงไปด้านล่างจอนนี้รีบตอบและพารถถึงสิบคันออกไปที่ด้านหน้าเมืองผมยิ้มก่อนที่จะจ้องมองลงไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนุกก่อนที่ผมจะโบกมือให้เหล่าทาสพุ่งลงไปมีเพียงเดรธ(าาภูตแห่งความตาย) ที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“พวกมันมาแล้ว”ผมพูดออกมาเมื่อจ้องมองออกไปยังที่แสนไกลปรากฏฝูงมอนเตอร์ทั้งนกสามตา หมีหกแขน หมาป่าสีแดง กิ้งก่าเขี้ยวั์และสุดท้ายงูสิบหัว ผมยิ้มออกมาก่อนที่จะดีดนิ้วให้สกิลของเหล่าทาสของผมทำงาน
าาหมาป่าขนเทาขนของมันเปลี่ยนไปเป็แหลมคมเหมือนกับเม่นและาาลิงปีศาจนั้นเปลี่ยนเป็ดุร้ายและมีสายฟ้าห่อหุ้มร่างกายของมันและนั้นคือสกิลของทาสใหม่ทั้งสองของผมเท่าที่ผมดูเหล่ามอนเตอร์จำนวนมหาศาลนั้นคงใช้เวลาราวสิบนาทีคงจะเข้าถึงตัวของผม
“เตรียมตัว”เหล่าทหารที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อได้เห็นเหล่ามอนเตอร์จำนวนมหาศาลผมจ้องมองลงไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานก่อนที่จะคำรามออกมาด้วยทักษะเสียงแห่งฟ้าร้องนั้นทำให้ทุกคนใและเต็มไปด้วยความตกตะลึงก่อนที่จะจ้องมองมาที่ผมและเปลี่ยนเป็จริงจัง
“ผมอยู่ตรงนี้จะไม่มีใครหน้าไหนฆ่าพวกคุณได้ไม่ต้องห่วงสิ่งที่ต้องทำมีเพียงยิงอย่างหยุดเมื่อผมสั่งเท่านั้น”ผมคำรามออกมาสุดเสียงนั้นทำให้ทุกคนตกตะลึงพร้อมกับที่ผมยิ้มออกมา
“เกรชเวฟ เรียว คูด จิน จอร์แดน จอนนี้แยกกันไปประจำจุดที่จะทำให้เห็นคำสั่งผมได้ง่ายๆ”ผมออกคำสั่งอีกครั้ง พร้อมกับที่ทั้งเจ็ดคนวิ่งออไปอย่างรวดเร็วประจำตำแหน่งที่ด้านหน้าของประตูที่เข้าเมืองที่ผมอยู่นั้นมีด้านหลังเป็ูเาเพราะงั้นมีแค่ทางเดียวเท่านั้นที่จะสามารถเข้ามาที่เมืองของผมได้
“ยิง”เมื่อฝูงมอนเตอร์พุ่งเข้ามาที่ด้านหน้าเมืองในระยะหนึ่งร้อยเมตรสุดท้ายผมก็คำรามออกมาอย่างดุร้ายนั้นทำให้เหล่ามอนเตอร์ใก่อนที่เสียงปืนมากมายจะดังขึ้นและะุก็พุ่งเข้าใส่เหล่ามอนเตอร์ เกิดการล้มตายของมอนเตอร์จำนวนมากพร้อมกับที่เมื่อะุหยุดลงผมก็โบกมือส่งทาสของผมออกไปทันที
“ฆ่าอย่างให้เหล่า”
“เกรชเวฟกลับลงไปเตรียมคนที่จะเก็บเหรียญกับหนังสือสกิลไว้ให้พร้อม”ผมคำรามออกสนุกสนานและจ้องมองการฆ่าคนเหล่าทาสของผม ทะเลเืเศษซากของเนื้ออสูรและตับ ไต ไส้กระจัดกระจายไปรอบๆ ผมเต็มไปด้วยความสนุกสนานก่อนที่จะหันไปหาเกรชและเวฟก่อนจะพูดออกมาอย่างจริงจัง
“นายท่านดูนั้นครับ”
“มาอีกเหรอแถมยังเยอะกล่าวเดิมอีก”ผู้คนต่างดีใจแต่จอร์แดนก็ะโขึ้นมาผมจ้องมองไปที่ตามที่มันชี้ปรากฏฝูงมอนเตอร์อีกครั้งแต่ครั้งนี้มากกว่าเดิมสิบเท่าหรืออาจจะร้อยเท่าผมบ่นออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะโบกมือให้เหล่าทาสของผมลุยทันที
“เตรียมตัวครั้งนี้ศึกหนักแน่”
“ครับ”ผมพูดออกมาอย่างจริงจังพร้อมกับที่แววตาเปลี่ยนไปเป็ดุร้ายทุกคนต่างะโออกมาอย่างจริงจังนั้นทำให้ผมพยักหน้าก่อนที่จะจ้องมองไปที่การต่อสู้พวกมอนเตอร์หหลุดมาได้จำนวนมหาศาลเลย
“เตรียมพร้อม”ผมะโออกมาอย่างสุดเสียงทหารทุกคนเตรียมปืนกลหนักขึ้นมาหลายคนที่อยู่ด้านหลังเตรียม RPG และรถถังอย่างรวดเร็ว
5K
